ညာဘက် လက်နှစ်ချောင်းနဲ့ ထိုးခဲ့ရတဲ့ ပုဒ်မ ၁၇/၁။ ၁၇/၂ ဖြစ်လာမဲ့ ငါ့ရဲ့ သမိုင်းဝင် လက်မှတ်

(အာရက္ခတပ်တော် ဗိုလ်မှူးကြီး ကျော်ဟန်၏ ဘဝပုံရိပ်များ -၁၁)

****

(ဌေးဝင်း)

နောက်တနေ့ မိုးလင်းလာတော့ နံနက်စာ ကျွေးဖို့ ရှမ်းလူမျိုး စစ်ထောက်လှမ်းရေး စိုင်း ဆိုသူဟာ ငါ့ဆီကို ရောက်လာပြန်တယ်။ သူဟာ ငါ့အတွက် လဘက်ရည်နဲ့ ဘီစကစ်မုန့်တွေ ယူလာပြီး ကျွေးတယ်။ ပြီးတော့ ထုံးစံအတိုင်း သူဟောတဲ့ တရားက

“မင်းကို ငါ ကိုယ်ချင်းစာလို့ ပြောတာ။ မင်းလို လူငယ်တယောက် ခုလို ခံနေရတာကို တိုင်းရင်းသား အချင်းချင်း စာနာလို့ ပြောနေတာ ကွ။ မင်း ဝန်ခံလိုက်ရင် အခုလို မင်း အသား နာမှာမဟုတ်တော့ဘူး။ မင်း ဝန်မခံဘဲ ဆက်ငြင်းနေရင် မင်းဘဲ ပိုနာမှာ”

ဆိုပြီးတော့ စေတနာထားဟန်နဲ့ ဆိုတယ်။

ခံယူချက် ပြင်းထန်တဲ့ နိုင်ငံရေးသမား တော်လှန်ရေးသမား တယောက်ရဲ့ ပြတ်သား ခိုင်မာတဲ့ ယုံကြည်ချက်ဆိုတာ ခြိမ်းလိုလည်း မရ ခြောက်လိုလည်း မရ ချော့လိုလည်း မရ ဘူးဆိုတာကို သူတို့ စစ်ထောက်လှမ်းရေးတွေ မသိဘဲတော့ နေမည်မဟုတ်။ သိုသော်လည်း သူတို့လည်း သူတို့ ကရတဲ့ ဇာတ်ရုပ်အတိုင်း ဘီလူးဆိုင်း တီးသူကတီး။ နတ်သံနှော သူက နှောတာဟာ သူတို့ အလုပ်ဘဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ ငါ့လိုလူဟာ ယုံကြည်ချက်အတွက် အရာရာကို ရင်ဆိုင်ရဲတယ်။ အရာရာကို စွန့်လွှတ်ရဲတယ် ဆိုတာကို သူမသိလို့သာ ငါ့ကို အပျော့ဆွဲလေးနဲ့ သူ လာပြီး သိမ်းသွင်း စည်းရုံးနေတာ ဖြစ်မယ် ဆိုပြီး သူ့စကားကို ငါ အလေးတနက် တုန့်ပြန်ခြင်း ပြန်လှန် ပြောဆိုခြင်း မပြုပါဘူး။

သူ ပြန်သွားပြီးနောက် နံနက် ဆယ်နာရီခန့် အချိန်မှာ လှမြင့် နဲ့ လှမိုး တို့ နှစ်ယောက် ရောက်လာပြီး အဆင်သင့် ရေးထားတဲ့ စာရွက်တွေကို သူတို့ လက်နဲ့ ကိုင်ပြီး ငါ့ကို ဖတ်ကြည့်ခိုင်းတယ်။ စာထဲမှာ ငါနဲ့ မဆိုင်တာတွေ ထပ်ထည့်ထားတုန်းဘဲ။ အရင်အတိုင်းဘဲ အဲဒါတွေ ထပ်ပါလာသေးတယ်။ ငါလည်း စာကိုဖတ်ရင်း စိတ်က အလုပ်လုပ်တွေကို ဒလစပ် လုပ်နေတယ်။

စစ်ကြောရေးကာလ အစပိုင်းရက်တွေမှာ ငါ့ကို သူတို့ ရက်ရက်စက်စက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် နှိပ်စက် ညှင်းပမ်းခြင်းကို အလူအလိမ့် ခံရနေရပေမဲ့ ငါဟာ ငါ့ရဲဘော်တွေ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ လုံခြုံတဲ့ နေရာကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ဖို့ လုံလောက်တဲ့အချိန်ကို ရောက်အောင်ထိ ငါတောင့်ခံခဲ့တယ်။ ငါ အဲဒီလို တပတ်ကျော်လောက် အနှိပ်စက်ခံပြီး ဘူးကွယ်နေခဲ့တဲ့အတွက် ငါနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ လူတွေကို ငါ အကာအကွယ် ပေးနိုင်လိုက်ပြီလို့ စိတ်မှာ ယုံကြည်တဲ့အတွက်လည်း ကိုယ့်ဘာသာ ကျေနပ်မိတယ်။ အခုတော့ ငါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စွပ်စွဲ ရေးသားထားတာတွေကို တရားရုံးမှာ ရင်ဆိုင်ရတော့မှာဘဲလို့ သဘောပေါက် လိုက်တယ်။ ဒီမှာ ငြင်းနေရင်လည်း ဘာမှ ငါ့အတွက် ထူးခြားလာမှာ မဟုတ်ဘူဆိုတော့ သူတို့ ရေးထားကို သဘောတူတယ်လို့ပဲ ပြောလိုက်တယ်။

အဲဒီနောက် လှမြင့်က ဘောလ်ပင်ထုတ်ပေးပြီး ငါ့ကို လက်မှတ် ထိုးခိုင်းတယ်။ ငါ့လက်ချောင်းတွေက တချောင်းမှ ကုတ်ကွေးလို့ မရတဲ့အတွက် ဘောပင်ကို ငါ့လက်ညိုးနဲ့ လက်မကြားမှာ ထည့်ပြီး သူ့လက်နဲ့ အုပ်ကာ ရေးထိုးလိုက်တဲ့ ကျော်ဟန်ဆိုတဲ့ လက်မှတ်က မူကြိုကျောင်းသား စာရေးတဲ့ လက်ရေးလို စာလုံးက တလုံး အကြီး တလုံး အငယ် တွန့်တွန့် လိမ်လိမ်နဲ့ ကျော်ဟန်ဆိုတဲ့ လက်မှတ်ကို သူတို့ အလိုကျ သူတို့ ကိုယ်တိုင် ကျော်ဟန်လို့ ရေးထိုးလိုက်ကြတယ်။