စစ်တွေထောင်ထဲတွင် ဆရာကြီး ဦးဦးသာထွန်း ကျဆုံးခြင်း (ပထမပိုင်း)

အာရက္ခအားမာန် ရဲဘော်ကျော်ဟန် (အပိုင်း ၂၈)

***

ဌေးဝင်း

***

စစ်တွေထောင်ထဲမှာ ငါကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ပြီးလုပ်ခဲ့တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတခု ရှိခဲ့တယ်။ အဲဒါကတော့ ဆရာကြီး ဦးဦးသာထွန်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုပါ။ ဆရာကြီး ထောင်ထဲရောက်‌တော့ ထောင်အာဏာပိုင်တွေက ဆရာကြီးကို ငါအရင်နေခဲ့ရတဲ့ တစ် တိုက်မှာထားတယ်။ ဆရာကြီးရှိတဲ့ တိုက်ဝင်းဘက်ကို သွားပြီး ဆရာကြီးနဲ့အတူ ဆရာဦးဦးလှစော ကိုမောင်ညွန့်စိန် ဆရာအေးကျော် ဦးသာထွန်းအောင် ကိုမင်းဇော် မောင်ထွန်းဝင်း အစရှိသူတို့ကို သွားနှုတ်ဆက်တာ စကားပြောဆိုတာမျိုး မကြာခဏ လုပ်တယ်။

ဆရာဦးဦးလှစောအဖိုးနဲ့ ငါ့အဖိုးက ညီအစ်ကိုအရင်းတွေ ဖြစ်တယ်။ ငါက ဆရာဦးဦးလှစောကို ငယ်ငယ်ကတည်းက အကိုကြီးလို့ ခေါ်တယ်။ သူ့ကိုလည်း လေးစားချစ်ခင်စွာနဲ့ တော်လှန်ရေသမားစံအဖြစ် ထားခဲ့တယ်။ ဆွေမျိုးရင်းချာထဲက တော်လှန်ရေးဂုဏ်ဆောင် ပုဂ္ဂိုလ်တယောက်အဖြစ် ဂုဏ်ယူခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်း စကားစမြည်ပြောလို့ရအောင် ဝါဒါတွေကို စည်းရုံးပြီး တိုက်ဝင်းထဲ ရှိသူတွေနဲ့ ဆက်သွယ်တယ်။

အချုပ်ဆောင်မှာက အခန်းတခန်းမှာ လူအယောက်သုံးဆယ်နီးပါး ထည့်ထားတော့ တိုက်ထဲမှာလို မဟုတ်။ ဂန်ဖလားတလုံးတည်းမှာ လူအများကြီး အိမ်သာတက်ရတယ်။ ချီးပါတာ သေးပေါက်တာကအစ အသံကြားနေရတယ်။ အနံ့အသက်တွေက ဟောင်လို့။ ဗရုတ်သုတ်ခ။

ညဘက် ထောင်ပိတ်ချိန်ဆိုရင် အကျဉ်းသားတွေဟာ အော်ကြီးဟစ်ကျယ် သံသေးသံကြောင်နဲ့ သီချင်းဆိုသူကဆို။ သီချင်းတပုဒ်ကို ကျကျနန ဆိုတတ်သူတွေကလည်း ခံစားမှုအပြည့်နဲ့ ဟစ်ကြွေးနေတာလည်း ရှိတာပေါ့။ ဒီဘက်ခန်းက သီချင်းအော်ဆိုနေချိန် ဟိုဘက်ခန်းက ဇာတ်ကချင် ကနေကြတာမျိုး။ တနည်းအားဖြင့် လူအများနဲ့နေရတာ ကောင်းတာလည်း ရှိပါတယ်။ လူမျိုးစုံ စရိုက်မျိုးစုံကို တွေ့ရကြုံရတာပေါ့။ လူသတ်သမား သူခိုးဓားပြ ခါးပိုက်နှိုက်။

ဒီအထဲမှာ ငါ ရင်းရင်းနှီးနှီးတွဲဖြစ်တာက ရှစ်လေးလုံးတုန်းက ထောက်လှမ်းရေးကို သတ်တဲ့အမှုနဲ့ကျနေတဲ့ အုပ်စုနဲ့ ဖြစ်တယ်။ သူတို့ထဲမှာ အရင်ထဲက သူငယ်ချင်းတွေလည်း ပါနေတော့လေ။ အဲဒီအချိန်က သူတို့က ထောင်မှာ ဩဇာရှိတယ်။ သူတို့ စီမံခန့်ခွဲမှုအောက်မှာ လုပ်ကိုင်နေကြတော့ ရေချိုးတာ သွားတာလာတာ လွတ်လွတ်လပ်လပ်ဘဲ။

ဒီလိုနဲ့ အနေကြာလာတော့ ငါလည်း ထောင်ဝါဒါတွေနဲ့လည်း ခင်မင်လာတယ်။ အပြင်က သတင်းတွေလည်း သိလာတယ် သူတို့ဆီကတဆင့်။ ပြီးတော့ ကိုယ်ကလည်း သူတို့ကို ကိုယ်အလိုရှိတဲ့ကိစ္စတွေအတွက် ခိုင်းလို့ ရလာတယ်။ သူတို့ကိုလွှတ်ပြီး ဟိုလူဒီလူတွေနဲ့ အဆက်အသွယ် လုပ်လာနိုင်တယ်။ ထောင်စကားနဲ့ ပြောရရင် မြင်းမွေးတယ်ပေါ့။ အပြင်က ကိုယ်သိချင်တဲ့အရာကို သိအောင် လုပ်လို့ရလာတယ်။

ငါ အချုပ်ဆောင်ကိုရောက်ပြီး မကြာခင်မှာ ဗိုလ်ရာဇာတို့အဖွဲ့က အုပ်စုတစု ထောင်ထဲကို ရောက်လာတယ်။ ဘူးသီးတောင်ဘက်မှာ အဖမ်းခံလာရတာ။ သူတို့ စုစုပေါင်း (၉) ယောက်။ သူတို့ကို တိုက် (၂) မှာ ထားတယ်။ ငါဟာ သူတို့နဲ့လည်း ဆက်သွယ်ပြီး စကားပြောတယ်။ သူတို့ဆီက သိရတာက သူတို့ဟာ အခြားသူတို့ထက် အရေအတွက် ပိုများတဲ့ သူတို့အဖွဲ့ထဲက တပ်ခွဲတခွဲ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် သူတို့က သူတို့ရှိတဲ့ နေရာလမ်းကြောင်းကို မဆလ စစ်သားတွေ သိအောင် အသိပေးလိုက်ပြီး ဟိုအဖွဲ့ကို မျက်ခြေဖြတ်လိုက်နိုင်တယ်။ သို့သော်လည်း သူတို့ကတော့ ဝိုင်ဝန်းပိတ်ဆို့တာ ခံရလိုက်ပြီး အဖမ်းခံလိုက်ရတဲ့သဘောမျိုး ပြောပြတာကို သိခဲ့ရတယ်။ သူတို့ကတော့ လူသိပ်များဘူးတဲ့။ မကြာခင်ဘဲ သူတို့ကို ထောင် (၇) နှစ်စီချပြီး ဗမာပြည်ဘက်ကို ထောင်ပြောင်းပေးလိုက်တယ်။

အလားတူ တစ် တိုက်က အုပ်စုတွေကိုလည်း ထောင်ဆေးရုံကို ပြောင်းခံရတယ်။ အဲဒီအချိန် ထောင်ဆေးရုံမှာ ဘင်္ဂါလီမူဆလင်အရေးကို တက်တက်ကြွကြွလုပ်တဲ့ ရှေ့နေဦးကျော်လှ ရှိတယ်။ ငါ တစ် တိုက်မှာနေစဉ်က ဦးကျော်လှလည်း တစ် တိုက်မှာ ရှိခဲ့တယ်။ ထောင်ဆေးရုံမှာက အခန်းတခန်းတည်းမှာ အားလုံး စုနေကြရ တယ်။ ဦးသာထွန်းအောင် ဦးဦးသာထွန်း ဦးဦးလှစော ဦးမောင်ညွန့်စိန် ဦးသာကျော် ကိုမင်းဇော် ထွန်းဝင်း ဦး ‌ကျော်လှ စတဲ့သူတွေ အခန်းတခန်းထဲမှာ စုနေကြရတယ်။ ဒါကြောင့် ငါတို့လည်း အကြောင်းအမျိုးမျိုးပြပြီး ဆေးရုံကို သွားကြတယ်။ နှာစီးတယ် ချောင်းဆိုးတယ် စသဖြင့်ပေါ့။ အဲသလို အကြောင်းပြပြီး ဆေးရုံမှာ ဆရာတွေနဲ့ တွေ့ဆုံစကားပြောလို့ရအောင် အကြံအဖန် လုပ်ကြတာပေ့ါ။

ဒီအချိန်မှာ မောင်ဂူလာဆိုတဲ့ မူဆလင်တယောက် လူသတ်မှု ဓားပြမှုနဲ့ ရောက်လာတယ်။ ဒီကောင့်ကို အချုပ်ဆောင်ထဲမှာ မထားဘဲနဲ့ နိုင်ငံရေးသမားတွေရှိနေတဲ့ ဆေးရုံမှာ လာထားတယ်။ ထောင်အာဏာပိုင်တွေက အကြောင်းပြတာက မောင်ဂူလာဟာ ဖြောင့်ချက်ပေးထားတာကြောင့် မကျေနပ်တဲ့ သူ့အမှုတွဲတွေက လုပ်ကြံ သတ်ဖြတ်နိုင်လို့ ခုလို ထားရတာတဲ့။ အမှန်တကယ်မှာ ထောက်လှမ်းရေးက ဒီကောင့်ကို အင်ဖော်မာအဖြစ် မွေးပြီး နိုင်ငံရေးသမားတွေကြားထဲ ထည့်ထားတာ။ မောင်ဂူလာဟာ ဆေးရုံမှာနေစဉ် ဆရာကြီး ဦးဦးသာထွန်းရဲ့ ဝေယျာဝစ္စတွေကို ပြုစုလုပ်ကိုင်ပေးတယ်။ နှိပ်နယ်။ ထမင်းပြင်။ ရေယူပေး။ လျှော်ဖွတ် စသဖြင့်ပေ့ါ။ ရင်းရင်းနှီးနှီး အနီးကပ် နေနေတာပေါ့။

ဩဂုတ်လ ၁၄ ရက် ၁၉၉၀ ပြည့်နှစ်။

အဲဒီနေ့ညနေက ဆရာကြီး ဦးဦးသာထွန်း ညနေ ၄ နာရီကျော်လောက်မှာ ထောင်ဝင်စာတွေ့ပြီး ပြန်လာချိန်။ ငါတို့ အဆောင်တွေ ပိတ်ခါနီးနေပြီ။ အချုပ်ဆောင်ဘေးနားမှာ ထမင်းချက်ရုံ ဖိုကြီးရှိတယ်။ ရှေ့နားမှာ ဘုရားရှိတယ်။ အဆောင်ရှေ့ဝရံတာမှာ ငါတို့ ထိုင်နေကြတယ်။ ဆရာကြီးဟာ ကွမ်းတမြုံ့မြုံ့နဲ့ ထောင်ဝင်စာထုပ် ကျွတ်ကျွတ်အိတ်ကိုကိုင်လို့။. ထောင်ဝင်စာထွက်ရာက အပြန်။ လမ်းလျှောက်လာနေတာကိုမြင်တော့ ငါဆင်းပြီး နှုတ်ဆက်တယ်။

ငါလည်း ဆရာကြီးနဲ့အတူ လမ်းလျှောက်စကားပြောပြီး လိုက်ပါသွားခဲ့သေးတယ်။ ဆရာကြီး ဘေးနားမှာ အကျဉ်းသား စည်းကမ်းထိန်း ရွှေကျော်ဆိုတဲ့ကောင် ပါတယ်။ ဒီကောင်က ခပ်ဝဝ။ ရမ်းဗြဲဘက်က။ ငါတို့ အချုပ်ဆောင်ဝင်ဝနားရောက်တော့ ငါကျန်နေခဲ့တယ်။ ဆေးရုံဘက်ကို ဆက်လျှောက်သွားတဲ့ ဆရာကြီးကို လိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ငါ ဆရာကြီးနဲ့ နောက်ဆုံးဆုံတွေ့ရခြင်း ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ မသိခဲ့ဘူး။

ည၈နာရီ ဘုရားဝတ်တက်ပြီး အိပ်မလို့လုပ်နေတုန်းမှာ မီးငြိမ်းပစ်လိုက်ပြီ။ အဲဒီအချိန်မှာ အပြင်နဲ့ အဆက်အသွယ်လုပ်ပေးနေကျ ထောင်ဝန်ထမ်းဟာ ငါ့ခေါင်းရင်းနားကိုရောက်လာပြီး အသံတိုးတိုးနဲ့

“ကိုကျော်ဟန်”

လို့ ခေါ် လာတယ်။ ဒီကောင်က ဆယ်တန်းအောင်ပြီးပြီ။ သူ တိုးတိုးလေးပြောတာက

“ကိုကျော်ဟန် ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့နော်။ ကျနော် ပြောစရာတခု ရှိတယ်။ ကျနော် လျှို့ဝှက်လာပြောတာ။ လူတွေသိသွားရင် ရုတ်ရုတ် ဖြစ်သွားနိုင်လို့။ ဆရာကြီး ဦးသာထွန်း ဆုံးသွားပြီ အကို”

တဲ့။ ငါလည်း အရမ်းအံ့သြသွားတယ်။ ညနေက ထောင်ဝင်စာလာတုန်းကမှ ငါ စကားပြောလိုက်သေးတယ်။ ငါကိုယ်တိုင် ဆရာကြီးနဲ့တွေ့ပြီး စကားပြောလိုက်တာက (၄) နာရီလောက်ဘဲ ရှိသေးတဲ့ အချိန်တိုအတွင်းမှာ ဒါဘာလဲ။ ဘာဖြစ်တာလဲဆိုပြီး အရမ်းကို တုန်လှုပ်သွားတယ်။ ငါ အမျိုးမျိုး စဉ်းစားတယ်။

သံသယတွေ။ အတွေးတွေ စုံပလုံသွားတယ်။ ဆိုတော့ ငါလည်း သူ့စကားကြားရပြီးနောက် ဘယ်လိုခံစားလိုက်ရတယ်ဆိုတာ မပြောပြတတ်အောင်ပါဘဲ။ လူဟာ ရုတ်တရက်အံ့ဩသင့်ပြီး

“ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ ဘာကြောင့် ဆုံးသွားရတာလဲ”

လို့ အငမ်းမရ မေးမိတယ်။

“ဘာကြောင့်မှန်းတော့ မသိဘူး။ ဆရာကြီးဆုံးလို့ ဆေးရုံမှာ ဝန်ထမ်းတွေ ရောက်ရက်ခတ်နေကြတယ်”

လို့ ပြောပြီး သူလည်း ပြန်သွားတယ်။ ငါလည်း မယုံတဝက် ယုံတဝက်နဲ့။ ဒါပေမဲ့ ထောင်ဝန်ထမ်းတွေ လှုပ်လှုပ် လှုပ်လှုပ် သွားလာနေကြတာကို သတိထားမိတော့ ဒါဟာ တစုံတရာ ထူးခြားမှု ရှိတယ်ဆိုတာကို သဘောပေါက်လိုက်တယ်။ ဒါဆို ဝါဒါပြောခဲ့တာ မှန်ပြီလို့ ကောက်ချက်ချမိလိုက်တယ်။ ဆရာကြီး ဆုံးပြီလို့ သိလိုက်ရတော့ ဘယ်လိုအိပ်လို့ ပျော်နိုင်တော့မှာလဲ။ ငါ့လိုဘဲ အခြားအခန်းတွေက တချို့တွေလည်း သိနေကြတဲ့ပုံဘဲ။ တီးတိုးတီးတိုး စကားသံတွေ တိတ်ဆိတ်တဲ့ညမှာ ကြားရတယ်။ ထောင်ဝန်ထမ်းဟာ မနက် အာရုံတက်လောက်ကို တခေါက်ပြန်လာပြောတယ်။ သူက

“ကိုကျော်ဟန် ဆရာကြီးအလောင်းကို ဆေးရုံကနေ အလုပ်ရုံဘက်ကို ရွှေ့ထားတယ်။ ရက္ကန်းဘုတ်ဘက်ကို ရွှေ့သွားတယ်။ အဲဒီမှာ ရင်ခွဲမယ်”

လို့ သူလာပြောတယ်။ မိုးလင်းတော့ သူက ဂျူတီချိန်းသွားပြီ။ သူနဲ့ငါ မတွေ့ရတော့ဘူး။ အဲဒီမနက်က ထောင်မဖွင့်ဘူး။ ပုံမှန်က မနက်ခုနစ်နာရီ ဖွင့်နေကျ။ အဲဒီနေ့ကျ မဖွင့်ဘူး။ အချုပ်ရော အကျရော မပွင့်ဘူး။ သိသူက သိနေကြပြီ။ မသိသူက မသိကြသေး။

“ဘာကြောင့် ဒီနေ့ ထောင်ကို မဖွင့်ဘဲ ထားတာလဲ”

လို့ ကျွတ်စီကျွတ်စီ မေးကြတယ်။ သိသူက သိသလိုဖြေတယ်။ ရမ်းသမ်းခန့်မှန်းပြီး ကိုယ်ထင်ရာကို ပြောသူကလည်း ပြောကြပေါ့။ ငါကတော့ အကြောင်းကို သိနေပြီ။ မနက်ကိုးနာရီလောက်မှာ ထောင်မှူးဟာ အဆောင်တွေကို ပတ်ပြီး လိုက်ကြည့်တယ်။

“ညက ဆရာကြီး ဆုံးသွားတယ်။ ဆရာကြီးဟာ ကျန်းမာရေးမကောင်းလို့ ဆုံသွားတာ။ ဘာမှ ဆူဆူညံညံ မလုပ်ကြနဲ့။ ငါတို့ အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် စီစဉ်နေကြတယ်။ ဘာမှ ရုတ်ရုတ် မဖြစ်စေကြနဲ့ “

ထောင်မှူးဟာ လှည့်ပတ်ကြည့်ပြီးနောက် အခန်းလိုက် ခေတ္တ ဖွင့်ပေးတယ်။ ထမင်းယူ။ အခန်းပြန်ဝင်။ အခန်းထဲမှာစား။ ထမင်းယူရုံတင် ခဏ အခန်းကို ဖွင့်ပေးတာ။ နေ့လည်လောက်မှာတော့ အခန်းတွေကို ဖွင့်ပေးတယ်။ ဟိုနား ဒီနား သွားလာလို့ရတယ်။

သူတို့လည်း ထောင်ဆူမှာ ကြောက်တယ်လေ။ ငါတို့လည်း သံသယရှိတယ်။ မနေ့ကဘဲ ထောင်ဝင်စာလာတယ်။ ကျန်းကျန်းမာမာဘဲ။ ခု ဆုံးတယ်ဆိုတော့ခါ ဒါဟာ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်လိုက်တာများလားလို့ တွေးကြတယ်။ ဒါကြောင့် ငါဟာ အဆောင်ထဲက တချို့တွေကို လိုက်စည်းရုံးတယ်။ “ငါတို့ ဆရာကြီးအလောင်းကို သွားကြည့်ကြဖို့” ပေါ့။ ဒါကြောင့် ငါဟာ ထောင်မှူးလှမောင်ကို တင်ပြတယ်။ ငါတို့ ဆရာကြီးအလောင်းကို တွေ့ခွင့်ပြုဖို့ပေါ့။ ထောင်မှူးက ထောင်ပိုင်ဆီ တင်ပြပေးမယ် ပြောတယ်။ ထောင်မှူးက ငါ့ကို

“မင်းနဲ့ ဘာတော်လဲ”

ဆိုတော့ ငါက

“ကျနော့ဆရာ။ ဆရာကြီးကို နောက်ဆုံး ဂါရဝပြု ကန်တော့ချင်တယ်”

ထောင်မှူးက

“အေး ငါ ထောင်ပိုင်ဆီ တင်ပြပေးမယ်”

လို့ ပြန်ပြောတယ်။ ညနေပိုင်မှာ ထောင်းမှူးက

“ထောင်ကျသားတွေရော အချုပ်သားတွေရော တွေ့ချင်တဲ့သူတွေ အများကြီး ဖြစ်နေတာကြောင့် တယောက်ကို ခွင့်ပြုရင် နောက်လူတွေကိုလည်း ခွင့်ပြုရမယ်။ အဲလောက် အများကြီးကိုလည်း တွေ့ခွင့်ပေးဖို့ဆိုတာ မ ဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါလည်း ရက္ခိုင်သားဘဲ။ ဆရာကြီးက လူကြီးရောဂါနဲ့ ကျန်းမာရေးမကောင်းလို့ ဆုံးသွားတာပါ။ ဆူဆူပူပူ မလုပ်ကြပါနဲ့။ ဆုံးတာလည်း ဆုံးသွားပြီ။ အဲဒါကြောင့် တယောက်ကိုမှ ပေးမတွေ့နိုင်ဘူးလို့ ထောင်ပိုင်ကြီးက ပြောတယ်။ အခုတော့ သူ့ မိသားစုဝင်တွေနဲ့ တွေ့ဖို့ အစီအစဉ် လုပ်နေတယ်”

လို့ ငါ့ကို ခေါ်ပြောတယ်။ ငါတို့လည်း အခြေအနေအားလုံးကို နားစွင့် စောင့်ကြည်နေကြတယ်။ နေ့လည်လောက်ကတည်းကပင် ဆရာကြီးရဲ့ သားသမီးတွေ ဆွေမျိုးတွေ လာကြတယ်ဆိုတာ ကြားရတယ်။ ငါလည်း ထောင်မှူးနဲ့ ဆန့်ကျင်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ အင်း အဲ ဟုတ်ကဲ့ပေါ့။

ဒါပေမဲ့ ငါတို့ဟာ ငါတို့စီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်း ည ၈ နာရီမှာ လုပ်တယ်။ ငါ့အခန်းမှာ မိုက်ခဲဆိုတာ ရှိတယ်။ ဒီကောင်က အခန်းလူကြီး။ ဒီကောင်က အသံကျယ်တယ်။ အသံအောင်တယ်။ အသံဩဇာ ရှိတယ်လေ။ ညဘက် ဘုရားဝတ်တက်ပြီး ဆုတောင်းအမျှဝေတဲ့အပိုင်းနောက်ဆုံးမှာ ငါက သူ့ကို ဘေးနားကနေ တိုးတိုးလေး တိုင်ပေးပြီး သူက

“ရက္ခိုင့်သမိုင်းသုတေသီ ကျေးဇူးရှင် ဆရာကြီး ဦးဦးသာထွန်း ကောင်းရာသုဂတိ လားပါစေ”

လို့ ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်တာနဲ့ အဆောင်တွေက အကျဉ်းသားတွေဟာ သူတိုင်ပေးတဲ့အတိုင်း သံပြိုင် လိုက်အော်ကြတယ်။ နောက်ဆုံးအပိုင်းဖြစ်တဲ့ “ရက္ခိုင်သမိုင်းသုတေသီ ကျေးဇူးရှင် ဆရာကြီး ဦးဦးသာထွန်း ကောင်းရာသုဂတိ လားပါစေ) ဆိုတာကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် အချုပ်သား အကျဉ်းသားတွေ သံပြိုင်အော်ကြ‌ တော့ အသံက ဟိန်းပြီး ညံသွားတယ်။

ဒီအသံကြောင့် ထောင်အာဏာပိုင်တွေလည်း လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်သွားတယ်။ အရင်က ဘုရားရှိခိုး အမျှဝေ ဆုတောင်းတာ ရိုးရိုးပါဘဲ။ အသံကလည်း ဒီလောက် သံပြိုင်အကျယ်ကြီးမဟုတ်။ ခုတခါနဲ့မတူဘူး။ ဒါကြောင့် ဒါကို ဘယ်သူစီစဉ်တာလဲ။ ဘယ်သူလုပ်တာလဲဆိုပြီး သူတို့ လိုက်စုံစမ်းကြတော့ ငါလုပ်တာလို့ သိသွားတယ်။ ငါ စည်းရုံးနေတယ်ဆိုတာကို သူတို့သိသွားတဲ့အတွက် ငါ့ကို နောက်အခန်းကို နေရာရွှေ့ပစ်တယ်။

ဆရာကြီးဆုံးပြီးနောက်တရက်မှာ ကြောင်ဒေါင်း (ခ )ကျော်သောင်းဆိုတဲ့ လူမိုက်တယောက်က

“ဘာဖြစ်လဲ ဒီဆရာကြီး။ ဒီဆရာကြီး သေသွားလို့ ဘာဖြစ်လဲ။ ငါတို့အတွက် ဒီဆရာကြီးက ဘာကောင်းကျိုး ရှိလို့လဲ။ အဲဒီဆရာကြီး ထောင်ထဲဝင်လာတုန်းကလည်း ငါတို့အတွက် ဘာအကျိုးမှမရှိ။ ခုသေတော့လည်း ပိုတောင် အကျိုးမရှိ။ ထောင်ဝင်စာတွေ ပိတ်ဦးမယ် ဘာြဖစ်တယ် ညာဖြစ်တယ် ဆိုပြီး ပြောတယ်”

လို့ ဦးသန်းရွှေက ငါ့ကို လာပြောတာ။ ဦးသန်းရွှေဆိုတာက မင်းပြားက။ နှစ်လောင်းပြိုင် သတ်ခဲ့တဲ့သူ။ လူမိုက်။ ဒါကိုကြားတော့ ငါလည်း အရမ်းပေါက်ကွဲသွားတယ်။ ငါမခံနိုင်ဘူး။

“ကြောင်ဒေါင်း ဒီလို အားမနာစကား ပြောသလား။ လာ သွားကြမယ်။ ဒီကောင်နဲ့ စာရင်းသွားရှင်းကြမယ်”