အာရက္ခတပ်တော်မှ ဗိုလ်မှူးကြီး ကျော်ဟန်၏ ဘဝ ပုံရိပ်များ (၁၅)
ဌေးဝင်း
အကို မောင်ထွန်းအောင်ဆီမှာ တော်လှန်ရေး အဖွဲ့ဝင်အဖြစ်ကို ခံယူပြီးနောက်မှာ ငါဟာ စစ်တွေမြို့အတွင်းက မြေအောက်လှူပ်ရှားသူ ရဟန်းတော်များ လူပုဂ္ဂိုလ်များနဲ့ မကြာမကြာ တွေ့ဆုံပြီး စကားပြောခြင်း။ သူတို့ဆီမှ နားထောင်ခြင်း။ လေ့လာ သင်ယူခြင်း။ တော်လှန်ရေး စာပေတွေကို မျှဝေဖတ်ရှုခြင်း စတဲ့ အတွေ့အကြုံသစ် များနဲ့ နေ့စဉ် ရှင်သန်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီ ပုဂ္ဂိုလ်တွေနဲ့ ရင်းနှီးခွင့်ရရှိလာတာနဲ့ အမျှ ငါဟာလည်း ကိုယ့်ကိုကိုယ် ချေဂွေဗားရားလိုလို ကတ်စရိုလိုလို ဂိုက်များ ဖမ်းတတ်လာတယ်။ မိမိကို မိမိလည်း ငါဟာ သူရဲကောင်း တယောက်ဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ အထင်တွေရောက်ကာ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် အတွေးနယ်ချဲ့ဖြစ်တာလည်း အကြိမ်ကြိမ်ပါပဲ။
လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်ငါးဆယ် ဝန်းကျင် ၁၉၇၀ ကျော် ၈၀ ကာလများက စစ်တွေက လူငယ်တွေဟာ ကရာတေး ဂျူဒို သိုင်းပြောင်းပြန် နဲ့ သိုင်းကစားကြတယ်။
ဘော်လီဘော နဲ့ ဘောလုံး ကစားကြတယ်။ တချို့ကျတော့ လူကြီးတွေက သရုပ်ပျက် ဂီတလို့ နှာခေါင်းရှုံ့ကြတဲ့ စတီရီယို လမ်းသူရဲ သီချင်းတွေနောက် လိုက်နေကြ တယ်။ ငါတို့လို လူတွေကတော့ ချေဂွေဗားရား ကက်စ်ထရို ဟိုချီမင်း အိပ်ဇိုးဒပ်စ် စတဲ့ နိုင်ငံရေး စာပေတွေနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ ဦးဏှောက်ထဲမှာ ပညာဗဟုသုတတွေကို ဖြည့်တင်းနေကြတာပေါ့။ ပြီးတော့ ငါက အားကစားအနေနဲ့ ကရာတေး ကစားတယ်။ ထို့အတူ ထုံးစံအတိုင်း မူးယစ် သောက်စားတဲ့ ပေါ့ပေါ့နေနေ ပေါ့ပေါ့စားစား အုပ်စုကလည်း ရှိခဲ့တာပါဘဲ။
အဲဒီတုန်းက ရက္ခိုင် နိုင်ငံရေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စာအုပ် စာပေက အတော် ရှားတယ်။ ပုံနှိပ်စာအုပ်က မရှိသလောက်ဘဲ။ ရက္ခိုင်သမိုင်း စာအုပ်။ ရက္ခိုင် ရာဇဝင် စာအုပ်ဆိုတာတွေတော့ ရှိတာပေါ့။ အထင်ရှားဆုံး စာအုပ်ကို ပြပါဆိုရင် ရမ်းဗြဲတောင်ကျောင်း ဆရာတော်ရဲ့ ရက္ခိုင် ရာဇဝင်သစ်ကျမ်းကို ပြရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ တော်လှန်ရေးသမား လောကမှာ လျှို့လျှို့ဝှက်ဝှက် လက်ရေးနဲ့ ကူးယူ ဖတ်ရှုကြတဲ့ မြေအောက် စာပေလို့ ခေါ်ရင် ရမယ့် စာအုပ် တအုပ်တော့ ရှိတယ်။ ဒီစာအုပ် နာမည်က “ငါရို့ ဇာလုပ်ကတ်ဖို့လဲ” ဆိုတဲ့ ဆရာစံကျော်ထွန်းရဲ့ စာအုပ်။
ဒီလိုနဲ့ တနေ့သားမှာ ငါ့ဆီကို ကိုသန်းထွန်း ပေါက်ချလာတယ်။ ငါ မှတ်မိသလောက် ပြောရရင် အဲဒီနေ့က ငါ ခုနစ်တန်း စာမေးပွဲဖြေပြီးနောက် တပတ်ခန့်အကြာမှာဘဲ။ သူက ငါ့ကို
“ကျော်ဟန်… နောက် သုံးရက်လောက်အကြာမှာ ငါ ခရီးတခု ထွက်စရာရှိတယ်။ မင်းကို ခေါ်သွားမယ်။ လိုက်မယ် မဟုတ်လား”
လို့ မေးတော့ ငါကလည်း ဘာမှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ အားတက်သရော စိတ်လိုလက်ရနဲ့
“လိုက်မယ် အကို”
လို့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ သူက ကိုယ်လေးစားတဲ့ တော်လှန်ရေးသမားလည်း ဖြစ်နေတာ့ သူနဲ့အတူ ခရီးသွားရမှာဆိုတော့ ငါ ဘာမှကို မစဉ်းစားတော့ဘဲ ခုလို ချက်ချင်း အဖြေပေးလိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ ငါက အလယ်တန်းကျောင်းသား လူပျိုပေါက်ကလေးဘဲ ရှိသေးတော့ ကိုယ့်စိတ်နဲ့ကိုယ် လုပ်ချင်ရာလုပ် သွားချင်ရာ သွားလို့မှ မရေသေးတဲ့ အရွယ်မို့ အဖေ့ကို ပြောရဦးမယ်လေ။ အဖေ့ ခွင့်ပြုချက်ကို ယူရဦးမယ် မဟုတ်လား။ ဒါကြောင့် အိမ်ကိုပြန်ရောက်တော့ အဖေ့နားကို မရဲတရဲ ချဉ်းကပ်ပြီး
“အဖေ ကျနော် မြောက်ဦးကို သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အလည် လိုက်သွားချင်တယ်”
လို့ ခွင့်တောင်းလိုက်တယ်။ အဖေက
“မင်း ဘယ်သူတွေနဲ့ သွားမှာလဲ။ ကျောင်းက သူငယ်ချင်းတွေနဲ့လား”
ဆိုတော့ ငါက
“မဟုတ်ဘူး အဖေ။ အကိုမောင်ထွန်းအောင် မိတ်ဆက်ပေးတဲ့ ကိုသန်းထွန်းတို့နဲ့ပါ။ သူက သူတို့ မြို့ကို အလည်လိုက်ဖို့ ခေါ်လို့ပါ”
ငါ အဲဒီလို ပြောတော့ အဖေဟာ အချိန်အတန်ကြာ ငါ့ကို ဘာမှ မပြောဘဲ စဉ်းစားနေတယ်။ ငါလည်း အဖေ ခွင့်မှ ပြုပါ့မလားပေါ့။ ငါမသိတာက ငါဟာ တော်လှန်ရေးဘက်တော်သားတွေနဲ့ တစုံတရာ ပတ်သတ်မှု ရှိနေတာကို အဖေက ရိပ်မိနေတယ် ဆိုတာကိုပါဘဲ။ အတန်ငယ်ကြာပြီးမှ
“အေး.. အလည် သွားမယ်ဆိုလည်း လိုက်သွားပေါ့ လေ။ မြောက်ဦးဆိုတာ ငါတို့ ရက္ခိုင်လူမျိုးတွေရဲ့ အသည်းနှလုံးသဖွယ် အလေးအမြတ် တန်ဖိုးထားအပ်တဲ့ နေရာဘဲ ငါ့သား။ ပြီးတော့ သွားသွားလာလာ နေတာ ထိုင်တာ အစစ အရာရာ သတိထားပါ။ မင်းက ကလေးဘဲ ရှိသေးတော့ အဖေ စိတ်ပူတယ်”
ဆိုပြီးတော့ ပြန်ပြောတယ်။ ငါကလည်း
“စိတ်ချပါ အဖေ။ ကျတော် အစစအရာရာ ဂရုစိုက်ပြီး နေထိုင်ပါ့မယ်။ အဖေ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျတော်လည်း ကလေး ပေါက်စမှ မဟုတ်တော့တာ”
လို့ အဖေ့ကို ငါ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ယုံကြည်မှု အပြည့်အဝ ရှိကြောင်း ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ အဖေ့ဆီက ခွင့်ပြုချက် ရပြီး နောက်နေ့ နံနက်စောစော ခြောက်နာရီမှာ အောင်နိုင်ဌေး မော်တော်ဘုတ်နဲ့ စစ်တွေကနေ မြောက်ဦးကို ထွက်လာကြတယ်။ အဲဒီကာလက သင်္ဘောထက် မော်တော်နဲ့ ခရီးသွားရတာက ပိုမြန်တယ်လေ။
အစိုးရ သင်္ဘောက ဘုတ်လောက် မမြန်ဘူး။ အဲဒီကာလမှာ ရှိခဲ့တဲ့ သင်္ဘောတွေက အလောင်းဘုရား။ ခရိုင် နဲ့ ကျန်စစ်သား စတာတွေ။ အဲဒါတွေက ဂျပန်က စစ်လျော်ကြေး အဖြစ် ပေးထားတဲ့ ဟာတွေပေါ့။ သင်္ဘောအို သင်္ဘောဟောင်းတွေ။
ဒီခရီးကို မော်တော်နဲ့ သွားရင် မနက် ခြောက်နာရီလောက်က စထွက်ရင် ညနေ ငါးနာရီ ခြောက်နာရီဆို ရောက်ပြီလေ။ ပိုမြန်တယ်။ ပိုကောင်းတယ်။
မော်တော်ဘုတ်တွေကတော့ အောင်နိုင်ဌေး တို့ ဆင်ဖြူတော် တို့ ရှိကြတယ်။ အောင်နိုင်ဌေးက မြောက်ဦးကို သွားတဲ့ တစီးတည်းသော မော်တော်ဘုတ်။ သူက အသွား အ ပြန် ပြေးဆွဲတယ်။ သင်္ဘောနဲ့ အပြိုင် ဆွဲတာ။ အဲဒီခေတ်က သူတို့က အကောင်းဆုံးဘဲ။ တထပ် မော်တော်ပါ။ မြောက်ဦးကို ရောက်တော့ ကိုသန်းထွန်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အိမ်တအိမ်မှာ တည်းခိုကြတယ်။ ညခုနစ်နာရီ လောက်မှာ ကိုသန်းထွန်းက ငါ့ကို
“လမ်းလျှောက်ထွက်ရအောင်”
လို့ ပြောပြီး ဝါဈေး ရပ်ကွက်ဘက်ကို လျှောက်ခဲ့ကြတယ်။ သူဟာ တော်လှန်ရေးသမား ပြောက်ကျားဖြစ်လို့ ထင်ပါရဲ့ သွားသတိ လာသတိ အလွန်ရှိသူဘဲလို့ ငါ အကဲခတ်မိတယ်။ စကားကို ညင်ညင်သာသာ ပြောတယ်။ သွားလာ လှုပ်ရှားတဲ့အခါလည်း သူတပါး သိပ်သတိမထားမိအောင် နေတာကို သတိထားမိတယ်။ ဒီလို လျှောက်သွားရင်း နှစ်ထပ် သစ်သားအိမ်ကြီး တလုံးနားရောက်တော့ ငါ့ကိုလည်း ဘာမှ မပြောဘဲ ရုတ်တရက် ချိုးပြီး အဲဒီ အိမ်ထဲကို ဝင်သွားတယ်။ ငါလည်း သူ့နောက်က ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်ပါသွားတယ်။
သူဟာ
“ဘကြီး ဘကြီး ကျနော်ပါ သန်းထွန်းပါ”
လို့ အသံပေးပြီး အိမ်ပေါ်ကို တက်သွားတယ်။ အိမ်ရဲ့ ဧည့်ခန်းထဲမှာတော့ ဖြူဖြူတုတ်တုတ် ထောင်ထောင်မောင်းမောင်းနဲ့ အသက် ခြောက်ဆယ်ကျော်အရွယ် လူကြီးတဦးနဲ့ ရုပ်ရည်လှပသန့်ပြန့်တဲ့ အသက်ခြောက်ဆယ်လောက် နီးပါး ရှိမယ့် အမျိုးသမီးကြီး နှစ်ယောက် ထိုင်နေကြတယ်။ ဘကြီးက
“လာ.. လာ.. မောင်သန်းထွန်း လား.. ဝင်ထိုင်ကြ”
လို့ ပြောသလို အမျိုးသမီးကြီး တဦးကလည်း
“မင်း ဘယ်တုန်းက ရောက်လဲ။ ညနေစာ စားပြီးကြပြီလား။ မစားရသေးရင် စားသွားကြလေ”
လို့ တရင်းတနှီး ပြောဆိုကြတယ်။ ကိုသန်းထွန်းက
“ညနေက ဘုတ်နဲ့ ရောက်တယ် ဘကြီး နဲ့ ကြီးကြီး။ ညစာ စားပြီးပြီးပါပြီ။ ကျွန်တော် အကို့ဆီက ဘကြီးတို့ ကြီးကြီးတို့ဆီကို လူကြုံစာပါးလိုက်လို့ လာပို့တာ”
ဟု ပြောတာကို ကြားလိုက်ရတယ်။ တကယ်တော့ ဒီအိမ်ဟာ ဘယ်သူ့အိမ်မှန်း ငါမသိရိုး အမှန်ပါ။ ဒါပေမဲ့ သတိတချက် ပြုမိလိုက်တာက ကိုသန်းထွန်းစကားကို ကြားပြီးနောက် ဘကြီးဟာ သူ့အိမ်အပေါ်ထပ်က ဧည့်ခန်းက ပြူတင်းတံခါးကို ချက်ချင်း ထပြီး ပိတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူ့သား ကျန်းမာရဲ့လား စသဖြင့် သာကြောင်း မာကြောင်း သတိရကြောင်း စတာတွေကို အမေလုပ်သူ ကြီးကြီးက ကရာရေလွှတ် တတွတ်တွတ် မေးနေတော့တယ်။
ဘကြီးကတော့ ကိုသန်းထွန်း ယူလာပေးတဲ့ သူ့သားဆီက စာကို စိတ်ဝင်တစား ဖတ်ရှုနေတယ်။ ပြီးတော့ သူ့မိန်းမကို ပေးဖတ်တယ်။ အမျိုးသမီးကြီးဟာ စာဖတ်နေတုန်းမှာ မျက်နှာမှာ ဝမ်းနည်းရိပ် သန်းနေတာကို ငါ သတိထားမိတယ်။ အိမ်တွင်းက အခန်းထဲမှာလည်း အမျိုးသမီးတချို့ ရဲ့ စကားပြောသံတွေကို ကြားရတယ်။
ဘကြီးက
“ဟိုမှာက ကျန်းကျန်းမာမာ ရှိကြတယ်မလား. အေး.. မင်းတို့လည်း သွားသွားလာလာ ဂရုစိုက်ကြ”
ဆိုပြီး တဆက်တည်း ပြောတာက
“အဆင်ပြေရင်.. ဟိုကိုမပြန်ခင် တခေါက်လာခဲ့ကြဦး။ ဒီမှာတော့ မင်းမြင်တဲ့အတိုင်းဘဲ ငါ့သားကို ပြောပြလိုက်”
လို့မှာတယ်။ အဲဒီနောက် ကိုသန်းထွန်းက အဖိုးကြီး အဖွားကြီးတွေကို နှုတ်ဆက်ပြီး ငါတို့ ပြန်လာခဲ့ကြတယ်။ အပြန်လမ်းမှာ ငါက သိချင်ဇောနဲ့
“ကိုသန်းထွန်း ခုန ကျနော်တို့ သွားခဲ့တဲ့ အိမ်က ဘယ်သူ့အိမ်လဲ အကို”
မေးတော့ သူက လေသံကို နှိမ့်ပြီး
“ဗိုလ်ကြီးကျော်လှိုင်က သူ့အဖေ အမေဆီကို စာပေးလိုက်တဲ့အတွက် သွားပေးတာ၊ ဒါက သူ့အိမ်။ အထဲမှာ တယောက်ရှိတာက သူ့ညီမဘဲ။ ငါက ဒီအိမ်ကို မကြာမကြာ သွားနေကြဆိုတော့ အိမ်သားတွေက သိနေကြပြီ ဖြစ်တယ်”
လို့ တိုးတိုးလေး ပြောပြတယ်။ သူက ဆက်ပြီး
“ကျော်ဟန် မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ ကိုကျော်လှိုင်ရဲ့ မိသားစုတွေက အားလုံး ရုပ်ရည်သန့်သန့်ပြန့်ပြန့်နဲ့။ ထောင်ထောင်မောင်းမောင်းတွေ ဖြစ်သလို ပညာတတ်တွေလည်းဖြစ်ကြတယ်။ သူ့အမေက သူ့သားကို တအား ချစ်တယ်။ ပထမတခေါက် ငါသွားတုန်းက သူ့သားရဲ့ စာဖတ်ပြီးတာနဲ့ သူ့အမေဟာ ရုတ်တရက် အော်ပြီး ငိုချလိုက်လို့ ငါတောင် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားတယ်။ အနားမှာရှိနေတဲ့ ကိုကျော်လှိုင်ရဲ့ အဖေနဲ့ ညီမဖြစ်သူက တော်တော် ချော့မော့ပြီး ပြောမှ အငိုတိတ်သွားတာ”
လို့ သူ အရင် ကြုံဖူးတာကို ပြန်ပြောပြတယ်။