မြေအောက် တော်လှန်ရေးတပ်သားလေး မောင်ကျော်ဟန် (ခ)
ဌေးဝင်း
နောက်တနေ့ မနက်စောစော ခြောက်နာရီကလောက်မှာ ငါတို့ တည်းခိုတဲ့ အိမ်ရှင်ကို ကိုသန်းထွန်းက
“နောက်တနေရာကို ခရီးဆက်ရဦးမှာမို့ သွားပါဦးမယ်”
လို့ နှုတ်ဆက်ပြီး သူ့အိမ်က ငါတို့ ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။ ဒီလို နာရီ အတန်ကြာ လျှောက်လိုက်။ လမ်းခရီး အခြေအနေကို ကိုသန်းထွန်းက အကဲခတ်လိုက်နဲ့ ဘုန်းကြီး နေ့ဆွမ်းစားချိန်လောက်မှာ လမ်းဘေးနားမှာ ရှိတဲ့ ဝေသာလီရွာက ဘုန်းကြီးကျောင်းတကျောင်းကို ခေတ္တဝင်ပြီး ခရီးတထောက် နားလိုက်ကြတယ်။ ကိုသန်းထွန်းဟာ ကျောင်းက ဆရာတော်နဲ့ အလ္လာဘ သလ္လာဘ စကားတွေပြောကြတယ်။ ပြီးတော့ ငါတို့ဟာ ရေမိုးချိုးပြီး ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ နေ့လည်စာ စားလိုက်ကြတယ်။
နေ့လည်ဘက်မှာ ဆက်လက် ထွက်ခွါလာကြပြီး တောင်ဦးရွာနားက သရီချောင်းကို ကူးတို့လှေနဲ့ ကူးကြတယ်။ ပြီးတော့ လယ်ကွင်းတွေပေါ်မှာ ဖောက်ထားတဲ့ လူသွားလမ်းကလေးအတိုင်း ကျောက်ကြပ် ကူးတို့ဆိပ်ထိ ဆက်လျှောက်ခဲ့ကြတယ်။ ညနေ မှောင်ရီသန်းစ ညီအကို မသိတသိ အချိန်လောက်မှာ ငါတို့ဟာ ကျောက်တော်မြို့နယ်ထဲက ကျားနင်းကန်ရွာကို ရောက်သွားကြတယ်။
အဲဒီရွာမှာ ကိုသန်းထွန်း အမ အိမ် ရှိတယ်လေ။ ငါတို့ ရောက်တာနဲ့ သူ့အမဟာ ငါတို့မှာပါတဲ့ အထုပ်အပိုးတွေကို ယူငင်ပြီး အိမ်ထဲမှာ သိမ်းထားပေးတယ်။ ပြီးတော့ သူ့မောင်ကို ဝမ်းသာအားရ ဖက်လှဲတကင်း နှုတ်ဆက်ပြီး
“နင် ရွာအဝင်မှာ ဘယ်သူတွေနဲ့ တွေ့ခဲ့သေးလဲ။ အသိတွေနဲ့များ တွေ့ခဲလား မောင်လေး”
လို့ စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ မေးတော့ ကိုသန်းထွန်းက
“ငါတို့က မှောင်တဲ့အချိန် ရောက်အောင် ချိန်ကိုက်ပြီးမှ လာတာ။ ဘယ်သူမှလည်း မတွေ့ခဲ့ပါဘူး။ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိပ်တိုက်တိုးရင်တောင် ဒီအချိန်မျိုးမှာ ဘယ်သူမှ ငါ့ကို မှတ်မမိနိုင်ဘူး”
သူ့အမကို ပြန်ပြောပြပါတယ်။ သူ့အစ်မက
‘ခဏနေ.. ဟာ”
လို့ ပြောပြီး အိမ်ပြင်ကို ထွက်သွားတယ်။ မကြာခင်မှာဘဲ ကိုသန်းထွန်းအမရဲ့ ယောကျ်ား ရောက်လာတယ်။ သူဟာ ငါတို့ကို စကားတခွန်း နှစ်ခွန်းလောက်ပြောပြီး
“ထမင်းစားစရာ လုပ်လိုက်မယ်.. ဝေး”
ဟုဆိုကာ ထွက်သွားပြီးနောက် အိုးသံ ခွက်သံ ကြက်အော်သံ ကြားလိုက်ရတယ်။ ငါမှာတော့ ဒီအသက် အရွယ်ထိ ခရီးရှည် လမ်းလျှောက်တာ ဒါဟာ ပထမဆုံအကြိမ် ဖြစ်တဲ့အတွက် မောကလည်းမော။ ခြေထောက်တွေလည်း တောင့်တင်း ညောင်းညာလို့ နေတယ်။ ခဏကြာတော့ ရွာထဲက ရေကန်မှာ နှစ်ယောက်သား ရေသွားချိုးပြီး အိမ်ပြန်လာခဲ့ကြတယ်။
ကိုသန်းထွန်းဟာ သူ့အမ ထမင်းချက်နေတဲ့ နေရာကိုသွားပြီး ဟိုလူ့ကို သတင်းမေး. ဒီလူ့ကို သတင်းမေး. မိသားစုအကြောင်းတွေကို ပြောနေကြတာကို ကြားရတယ်။ ခဏကြာတော့ ကိုသန်းထွန်းယောက်ဖနဲ့ အခြားတယောက်ဟာ အိမ်ထဲကို ဝင်လာကြတယ်။ သူဟာ ကိုသန်းထွန်းနဲ့ စကားတီးတိုး ပြောနေကြတယ်။
‘ထမင်းစားလို့ ရပြီ”
လို့ ပြောသံနဲ့ အတူ ထမင်းစားပွဲဝိုင်းကို ဝင်ထိုင်ကြတယ်။ ကိုသန်းထွန်း ယောက်ဖက
“အရက် နည်းနည်း သောက်ကြမယ်”
လို့ပြောကာ အရက် သောက်ကြတယ်။ ငါ့ကိုလည်း
“ညီလေးရော အရက် သောက်တတ်လား”
လို့ မေးတော့ ငါက
“သင်္ကြန်တို့ ဘာတို့မှာတော့ သောက်ဖူးတယ်”
လို့ ပြန်ဖြေတယ်။ ကိုသန်းထွန်းက
“ကျော်ဟန် နည်းနည်းလောက် သောက်လို့ရတယ်။ လမ်းလျှောက်လာရတာလည်း မောတာပေါ့။ အညောင်းအညာပြေ နဲနဲသောက်လိုက်”
လို့ ပြောတဲ့အတွက် ငါလည်း တခွက် နှစ်ခွက် သောက်လိုက်တယ်။ ပြီးနောက် ထမင်းစားကြတယ်။ အဲဒီနေ့က ထမင်းစားလို့ ကောင်းမှကောင်းပဲ။ ထမင်းလည်း ခါတိုင်း စားနေကျထက် ပိုစားဖြစ်တယ်။
နောက်တနေ့ နံနက်စာ စားပြီး ခဏနားနေတုန်းမှာ ကိုသန်းထွန်းက
“ကျော်ဟန် ငါ့ယောက်ဖနဲ့ အတူသွားလိုက်။ ငါ ခပ်လှမ်းလှမ်း အဝေးကနေ လိုက်လာခဲ့မယ်”
လို့ ပြောအပြီးမှာ ရွာအပြင်ကို ကိုသန်းထွန်း ယောက်ဖနဲ့ နှစ်ယောက်သား ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။ လယ်ကွင်းတွေကို ဖြတ်ပြီး လျှောက်လာခဲ့လို့ တနာရီလောက်အကြာ လယ်တဲတလုံးကို ဝင်ပြီး ရေသောက်နားနေတုန်း ခဏအကြာ ကိုသန်းထွန်း ရောက်လာတယ်။ ခဏကြာတော့ ကိုသန်းထွန်း ယောက်ဖ တယောက်တည်း လာလမ်းအတိုင်း လှည့်ပြန်သွားတယ်။ ကိုသန်းထွန်းက
“ငါတို့ မိုးချုပ်တဲ့ အချိန်နဲ့ ကိုက်ပြီး ရွာမပြင်ကို အရောက်သွားမယ်။ ငါတို့မှာ ပါလာတဲ့ အိတ်တွေကိုတော့ ရွာမပြင်ကို ပို့ခိုင်းထားလိုက်ပြီ”
လို့ ဆိုတယ်။ ငါတို့ဟာ လယ်တဲထဲမှာ ခဏနားပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်းချင်း စကားတပြောပြောနဲ့ လာရင်း ဘယ်ရွာမှာကတော့ ဗကပ ထောက်ခံသူ အင်အားကောင်းတယ်။ ဘယ်ရွာမှာကတော့ Arakan Independent Organization AIO /Arakan Independent Armay AIA ထောက်ခံသူ အင်အားကောင်းတယ် စသည်ဖြင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေ မြင်နေရတဲ့ ရွာတွေ အခြေအနေတွေကို တောက်လျှောက် ပြောပြလာတယ်။ ဒီနေရာမှာ ဟိုတုန်းက ရက္ခိုင် ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကို အင်္ဂလိပ်လို ရေးတိုင်း Arakan လို့ဘဲ ရေးကြတယ်။ Rakhaing တို့ Rakhine တို့ ဆိုတာမျိုး ရေးလေ့ မရှိဘူး။ သာဓကအားဖြင့် Arakan Karate Club, Arakan State, Arakan Liberation Army အစရှိသည်တို့ပေါ့။
ညနေဝင်ခါနီးတွင် ရွာမပြင်ရွာအနီးကို ရောက်လာချိန်မှာတော့ ရွာထဲကို ချက်ချင်း မဝင်သေးဘဲ ခဏနားပြီး နေဝင်မိုးချုပ်အောင် စောင့်ပြီးမှ ရွာထဲကို ဝင်လာခဲ့ကြတယ်။ ငါတို့ တည်းမဲ့အိမ်ကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ သိပ်ကို အံ့သြ ဝမ်းသာ ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းတခုကို ငါ ကြုံတွေ့လိုက်ရတယ်။
ငါတို့ တည်းမဲ့ အိမ်ရှေ့က ခန်းမကြီးထဲမှာ အသက်၂၀-၂၅နှစ် အရွယ် လူငယ်တစုဟာ ဆီမီးခွက်ငယ်ကို ထွန်းညှိကာ ထိုင်နေရာက ထလိုက်ကြပြီး ကိုသန်းထွန်းကို ဝမ်းသာအားရ ဖက်လှဲတကင်းနဲ့ ပျော်ရွှင် ကြည်နူးစွာနဲ့ နှုတ်ဆက်ကြတယ်။ ပြီးနောက် ငါ့ကို ကြည့်ပြီး
“ဒါလား ဗိုလ်ကြီးမောင်ထွန်းအောင် ညီ ဆိုတာ”
လို့ ပြောပြီး ငါ့ကိုလည်း ဝမ်းသာအားရ နှုတ်ဆက်ကြတယ်။ ပြီးတော့ သူ့အိမ်မှာ ထမင်းစားကြရအောင် ငါ့အိမ်မှာ ထမင်းစားကြမယ်လို့ ငါ့ကို ဖိတ်ခေါ်ကြတာကိုလည်း ဘဝတသက်တာမှာ တကယ့်ကို မမေ့နိုင်တဲ့ နေ့တနေ့ထဲက ရက်တရက်ဘဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ညစာစားပြီးလို့ ဟိုပြော သည်ပြော ပြောနေကြစဉ် ငါနဲ့ရွယ်တူ လူငယ်တွေထဲက စံအေးကျော် ။ မောင်ညွန့်အေး တို့က သူတို့နဲ့အတူ အိပ်ဖို့ ခေါ်ကြတယ်။ ကိုသန်းထွန်းကလည်း
“ကျော်ဟန် မင်း သူတို့နဲ့အတူ သွားလိုက်”
လို့ ပြောလိုက်တော့ ငါ့အိတ်ကို မောင်ညွန့်အေးက ထမ်းယူလာပြီး သူတို့ လူငယ်တွေ စုပေါင်းပြီး အိပ်တဲ့ အိမ်ကြီးတအိမ်ကို ခေါ်ယူသွားကြတယ်။ အဲဒီအိမ်မှာပဲ လူငယ် လေးယောက် ငါးယောက် စုပေါင်းပြီး အိပ်ကြတာကိုလည်း ဒီနေ့ထိတိုင် အမှတ်တရ ရှိနေဆဲပါဘဲ။
ဧည့်ဝတ် ကျေကြတာလဲ မပြောပါနဲ့။ မနက်မိုးလင်းတာနဲ့ ကောက်ညှင်းပေါင်းနဲ့ နွားနို့ လာပို့ ပေးထားကြပြီ။ ပြီးရင် ထမင်း တည်ချင်သူတွေကလည်း ပေါမှပေါ။
“သူ့အိမ်မှာ ထမင်းစားမယ်။ ငါ့အိမ်မှာ ထမင်းစားရအောင်” ဆိုပြီး အရွယ်တူ လူငယ်တွေ လှိုက်လှိုက် လှဲလှဲ ပြူငှါစွာ ဖိတ်ကျွေးတာတွေအတွက်လည်း ဝမ်းသာ ဂုဏ်ယူမဆုံး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။
ရောက်ပြီး နောက်တရက်နေ့ ညနေ ခုနစ်နာရီလောက်မှာ ရွာမပြင် ဘုန်းကြီးကျောင်းကို ငါတို့ သွားကြတယ်။ ဆရာတော် ဘွဲ့အမည်က ဦးသုစိတ္တ တဲ့။ အသက် လေးဆယ် လောက်ရှိမယ်။ အသားဖြူဖြူ။ ဥပဓိရုပ် ကောင်းကောင်းနဲ့ ဖော်ဖော်ရွေရွေပါဘဲ။ ကိုသန်းထွန်းနဲ့ ဆရာတော်တို့ဟာ နာရီဝက်လောက် စကားပြောပြီး ငါတို့ ရွာထဲ ပြန်ဝင်လာကြတယ်။ ကိုသန်းထွန်းဟာ ငါ့ကို ရွာက AIO/AIA အမာခံတွေနဲ့ တအိမ်ဝင် တအိမ်ထွက် သွားပြီး တွေ့ဆုံ မိတ်ဆက်ပေးတယ်။ ငါကတော့ ဒီခရီးစဉ်မှာ ကိုသန်းထွန်းဆီက လေ့လာသင်ယူခဲ့ရတာ အများကြီးပါဘဲ။ သူ့ရဲ့ ပြောဆို နေထိုင်ပုံ။ ပြည်သူနဲ့ ဆက်ဆံပုံ။ ကိုယ့်ရဲ့ အမာခံ အင်အားစုတွေနဲ့ ဘယ်လို ဆက်ဆံရတယ်။ စည်းရုံး လှုံ့ဆော်ရတယ် ဆိုတာ လက်တွေ့ မျက်မြင် တွေ့ရှိနေရတယ် မဟုတ်ပါလော။
အဲဒီလိုနဲ့ ငါဟာ ရွာမပြင်မှာ ခုနစ်ရက် တပတ်ခန့်နေပြီး နောက်မှာ ရွာမပြင်သား မောင်ညွန့်အေးက ငါ့ကို ကျောက်တော်မြို့ကို လိုက်ပို့ပေးတယ်။
ကျောက်တော်မှာ ကိုမောင်ကလား ဆိုတဲ့ တော်လှန်ရေးအဖွဲ့ဝင် တယောက်ဆီကို လိုက်ပို့ပြီး မိတ်ဆက်ပေးတယ်။ ကျောက်တော် ရောက်တော့လည်း မြေအောက်လှုပ်ရှားသူတွေနဲ့ ငါ ထပ်ပြီးတော့ တွေ့ဆုံရ ပြန်တယ်။ ကျောက်တော်မှာ နှစ်ရက် သုံးရက်ခန့်နေပြီးနောက် ရွှေလင်းယုန် အမည်ရှိ နှစ်ထပ်သင်္ဘောနဲ့ ငါ စစ်တွေကို ပြန်လာခဲ့တယ်။
ကျောက်တော်မြိုပေါ် UG ခေါင်းဆောင် မောင်ကုလား ဆိုတာ တကယ်တော့ AA တပ်တော်မှ ဗိုလ်မှူးကြီး ဘုန်းမြတ် အမေ၏ မောင် ဖြစ်တယ်။ ဗိုလ်မှူးကြီး ဘုန်းမြတ်၏ ဦးလေးအရင်းပေါ့။ မောင်ကုလားဟာ အဲဒီအချိန်က ရက္ခိုင်ပြည် လက်ရွေးစင် ဘော်လုံးသမား ဖြစ်တယ်။ နောက်ထပ် ကျောက်တော်မှ UG နှစ်ယောက်ဟာလည်း မြိုနယ်လက်ရွေးစင် ဘော်လုံးသမားများ ဖြစ်ကြတယ်.. တဲ့။ ဒီလိုနဲ့ ငါဟာ သာမန် တော်လှန်ရေး တပ်ဖွဲ့ဝင် ဘဝကနေ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ မြေအောက် လှုပ်ရှားရေးသမား ဖြစ်လာတယ်။
နောက်ပိုင်းမှာ ငါဟာ စစ်တွေကနေ ကျောက်တော်ကို တယောက်တည်း မကြာခဏ သွားလာ ဖြစ်တော့တာဘဲ။ စစ်တွေက ကျောက်တော်ကို အရင်လာပြီး ကျောက်တော် သင်္ဘောဆိပ်ကနေ သမ္ဗာန်နဲ့ လမ်းမတော် ဘက်ကို ကူးတယ်။ ပြီးရင် အဲဒီကနေ လိုင်းကားနဲ့ သရက်တပင်ရွာသို့ ဆက်သွားတယ်။ သရက်တပင်ကတဆင့် ရွာမပြင်သို့ နာရီဝက်လောက် လမ်းဆက်လျှောက်တယ်။
အဲဒီလိုနဲ့ ငါဟာ စစ်တွေက တာဝန်ရှိသူတွေ စေခိုင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေ။ စာရွက် စာတမ်းတွေ။ ယူနီဖေါင်းတွေ စတဲ့ဟာတွေကို သွားရောက် ပို့ဆောင်ခြင်းပေးရတဲ့ လျှို့ဝှက် ဆက်သား မြေအောက် တော်လှန်ရေးသမားအဖြစ် တာဝန်ယူ လုပ်ဆောင်ခဲ့ဖူးတယ်။
1 Comment
Trying my luck on WinAddaOnline. Anyone had any big wins lately? Share your stories! Get in the game here: winaddaonline