ULA/AA၊ အာရက္ခပြည်သူများနဲ့ ပဉ္စသိင်္ခနတ်စောင်းသံ

“ အကဲစမ်းတယ်” ဆိုတဲ့စကားကို နေရာအတော်များများမှာ ကြားခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒီစကားရဲ့ အနက်ဟာ လွယ်မယောင်နဲ့ ခက်၊ တိမ်မယောင်နဲ့ နက်တဲ့သဘောမှာ ရှိနေပါတယ်။

မြတ်စွာဘုရားရှင်ဟာ လောကအလင်းကို သိမြင်နိုင်မယ့် ရွှေဉာဏ်တော် အလင်းပွင့်ဖို့အတွက် ပဉ္စသိင်္ခနတ်သားရဲ့ ဗေလုဝနတ်စောင်းသံကို နားဆင်ခဲ့ရပါတယ်။ ပဉ္စသိင်္ခနတ်သားဟာ သူ့ရဲ့ ဗေလုဝနတ်စောင်းကို ပိုက်ပြီးတော့ တင်းလွန်းပြီး မာထန်တဲ့အသံ၊ လျော့လွန်းပြီး ပျော့ဖတ်တဲ့အသံ၊ မတင်းလွန်း မလျော့လွန်းဘဲ ငြိမ့်ညောင်း သာယာတဲ့အသံ စတဲ့ သံစဉ်သုံးမျိုးကို မြတ်စွာဘုရား ဖြစ်လုဖြစ်အံ့ဆဲဆဲ အလောင်းအလျာထံမှာ တီးခတ်ပြခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီ သံစဉ်သုံးမျိုးထဲက မလျော့လွန်း မတင်းလွန်းတဲ့ သာယာသံကို နားသောတဆင် နှလုံးပိုက်နိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် မြတ်စွာဘုရားရှင်ဟာ အလယ်အလတ်လမ်းလို့ခေါ်တဲ့ မဇ္ဈိမ ပဋိပဒါ လမ်းစဉ်ကို သိရှိပြီးတော့ ရွှေဉာဏ်တော်ပွင့်လို့ ဘုရားအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပါတယ်။ အကယ်၍သာ အလယ်အလတ်လမ်းစဉ်ကို မသိရှိဘဲ ရှေ့ဆက်နေခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ လိုရာခရီးကို ရောက်လုဆဲဆဲကာလမှာတင် အစာရေစာငတ်ပြတ်ပြီး အသက် ဇီဝိန် ကြွေလွင့်သွားနိုင်ပါတယ်။ ဒါဟာ ဘာသာရေးထဲကပေးတဲ့ အလယ်အလတ်လမ်းစဉ် သာဓကတခုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဘာသာရေးနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ အကဲစမ်းတယ် ဆိုတဲ့စကားက ထိုက်တန်မှုမရှိတဲ့ စကားလို့ ဆိုရမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ မြတ်စွာဘုရားရှင်နဲ့ ပဉ္စသိင်္ခနတ်သားတို့ရဲ့ ဗေလုဝနတ်စောင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ကဏ္ဍမှာ စာရေးသူအနေနဲ့ အကဲစမ်းတယ်လို့ သုံးနှုံးချင်ပါတယ်။ ပဉ္စသိင်္ခနတ်သားဟာ အစာရေစာ မစားမသောက်ဘဲ တရားကျင့်ကြံအားထုတ်နေတဲ့ မြတ်စွာဘုရားအလောင်းအလျာကို ဗေလုဝနတ်စောင်းတီးပြပြီး အကဲစမ်းခဲ့တယ်လို့ ဆိုချင်တာပါ။ အဲဒီလို အကဲစမ်းခဲ့မှုကြောင့်ပဲ မြတ်စွာဘုရားရှင်ဟာ အလယ်အလတ်လမ်းစဉ်ကို သဘောပေါက်ပြီးတော့ သူရဲ့ အန္တိရည်မှန်းချက်ခရီးကို ပေါက်မြောက်သွားနိုင်ခဲ့ပါတယ်။

ဒီအကြောင်းအရာနဲ့ ဆက်စပ်ပြီးတော့ လက်ရှိ အာရက္ခပြည်ရဲ့ အခင်းအကျင်းကို စောင်းငဲ့ကြည့်ကြရအောင်ပါ။ လက်ရှိ အာရက္ခပြည်ရဲ့ အခင်းအကျင်းအခြေအနေတွေထဲမှာ အာရက္ခပြည်သူ့တော်လှန်ရေးအစိုးရနဲ့ အာရက္ခပြည်သူတွေအကြား အကဲစမ်းမှုတချို့ ရှိနေတယ်လို့ မြင်တွေ့နေရပါတယ်။ အလုံးစုံ မပြီးပြတ်သေးတဲ့ စစ်ရေးနဲ့ ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေးချိန်ခွင်လျှာကို ညှိယူနေရဆဲ အာရက္ခပြည်သူ့တော်လှန်ရေးအစိုးရအနေနဲ့ ဒီကာလဟာ အလွန်ပဲ အလုပ်များတဲ့ကာလဆိုတာ ယုံမှားသံသယဖြစ်စရာ မရှိလှပါဘူး။ ဒီလို အချိန်ကာလမျိုးမှာ လုပ်ကိုင်နေရတဲ့ ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းဆိုတာဟာ အလုံးစုံ စည်းကိုက်ဝါးကိုက် မဖြစ်နိုင်သေးဘဲ လျော့တိလျော့ရဲ ရှိနေဦးမယ်ဆိုတာကလည်း သေချာပါတယ်။

ဒီလိုအခြေအနေတွေမှာပဲ ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေး ယန္တရားကို လည်ပတ်နေတဲ့ မြို့နယ်တချို့မှာ ပြည်သူတွေရဲ့ အသံဗလံတွေ အစုံအလင် ကြားနေကြရပါတယ်။ ပြည်သူဆိုတာကတော့ အရောင်အမျိုးမျိုး၊ အကြိုက်အမျိုးမျိုးနဲ့ ရပ်တည်ချက်အမျိုးမျိုး ကွဲနေကြတာမို့ သူတို့တွေရဲ့ အသံတွေကလည်း အရောင်ကာလာ အစုံပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေးထဲက ပြည်သူနဲ့ အစိုးရကို နှစ်ဖက်မျှခြေနဲ့ သုံးသပ်ကြည့်ကြရအောင်ပါ။

ပထမဦးဆုံး ပြည်သူ့အသံကို အရင်ဆုံး နားထောင်ကြည့်ကြရအောင်ပါ။ အာရက္ခပြည်ရဲ့ မြို့ပြဧရိယာတွေထဲမှာ ကွမ်းမစားရ၊ ကွမ်းမရောင်းရဆိုတဲ့ ဒေသန္တရအမိန့်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ စာရေးသူအနေနဲ့ သေချာမှု သိပ်မရှိတဲ့အတွက် ဒါကို ဒေသန္တရအမိန့်လို့ သုံးနှုန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအမိန့်ဟာ အမှန်တကယ် ဥပဒေတရပ်လို ပြဌာန်းထားတဲ့ ဥပဒေလား၊ သို့မဟုတ် လိုအပ်ချက်အရ ဒေသန္တရအမိန့်အနေနဲ့ ယာယီ ထုတ်ပြန်ထားရတဲ့ အမိန့်တခုလားဆိုတာကို စာရေးသူအနေနဲ့ တပ်အပ်မပြောနိုင်ပါဘူး။ သေချာတာကတော့ ဥပဒေတရပ်ဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုရင် အဲဒီဥပဒေကို ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက်နဲ့ အရေးယူဆောင်ရွက်မှုတွေ ပြုလုပ်ဖို့အတွက် နည်းဥပဒေတရပ် ရှိနေရမှာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ လက်ရှိ အာရက္ခပြည်သူ့တော်လှန်ရေးအစိုးရ အုပ်ချုပ်ရေးအောက်မှာရှိနေတဲ့ စာရေးသူတို့မြို့ပေါ်မှာတော့ ကွမ်းမစားရ၊ ကွမ်းသီး၊ ကွမ်းရွက် သယ်ယူရောင်းချခြင်းမပြုရဆိုတဲ့ ဗီနိုင်းစာရွက်တွေကို နေရာတိုင်းမှာ ကပ်လို့ မြင်တွေ့နေရပါတယ်။

တကယ်ဆိုရင် ကွမ်းမစားရဆိုတဲ့ကိစ္စဟာ ကျန်းမာရေးရှုထောင့်ကပဲကြည့်ကြည့်၊ ပတ်ဝန်းကျင် သာယာလှပရေးရှုထောင့်ကပဲကြည့်ကြည့်၊ နိုင်ငံတကာအဆင့်အတန်းရှုထောင့်ကပဲကြည့်ကြည့် အလွန်တရာ ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်တဲ့ ကိစ္စပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလို ကွမ်းမစားရ၊ ကွမ်းသီးကွမ်းရွက် ရောင်းချခြင်း မပြုရဆိုတဲ့ အမိန့်ကြောင့်ပဲ ယခင်ကာလတွေက လမ်းဘေးမှာ မှိုလိုပေါက်နေကြတဲ့ ကျူးကျော်ကွမ်းယာဆိုင်တွေနဲ့ လမ်းမပေါ် ပစ်စလက်ခတ် ထွေးခဲ့ကြတဲ့ ကွမ်းတံတွေးကွက်နီနီရဲရဲတွေ ပပျောက်သွားတာတော့ အမှန်ပါပဲ။ ပြီးတော့ ဈေးထဲမှာ ဖြန့်ခင်းရောင်းချနေကြတဲ့ ကွမ်းဈေးတန်းဆိုတဲ့ ဈေးတန်းကိုလည် မမြင်ကြရတော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီကွမ်းသီးကွမ်းရွက်တွေ၊ ကွမ်းယာရောင်းချကြသူတွေနဲ့ ကွမ်းစားကြသူတွေ အမှန်တကယ် ပပျောက်သွားကြသလားဆိုတော့ နဂိုမူရင်းအတိုင်းပဲ ရှိနေကြတယ်လို့ ဆိုရမှာပါ။ ကွမ်းစိုက်ခင်း စိုက်သူတွေကလည်း စိုက်မြဲတမ်း စိုက်နေကြဆဲသာ ဖြစ်ပါတယ်။

သေချာတာကတော့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတခုကို စည်းကြပ်လိုက်ပြီဆိုရင် မှောင်ခိုဈေးကွက်ဆိုက ထွက်ပေါ်လာတတ်တာပါပဲ။ အခုလည်း ကွမ်းမစားရ၊ ကွမ်းသီးကွမ်းရွက် သယ်ယူရောင်းချခြင်း မပြုရဆိုတဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်း သို့မဟုတ် ဒေသန္တရအမိန့် သို့မဟုတ် ဥပဒေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ တရားမဝင်တဲ့ မှောင်ခိုဈေးကွက်ကြီးတခု ပေါ်ပေါက်လာနေတာပါပဲ။ တကယ်လို့သာ အာရက္ခပြည်သူ့တော်လှန်ရေးအစိုးရအနေနဲ့ ကွမ်းစားတာ၊ ကွမ်းသီးကွမ်းရွက် သယ်ယူရောင်းချတာ၊ ကွမ်းစိုက်ပျိုးတာတွေကို အမှန်တကယ် ပပျောက်အောင် စီမံချက်နဲ့ လုပ်ဆောင်တယ်ဆိုရင် ဒီလို စီမံဆောင်ရွက်ချက်တွေကို ပြည်သူသို့ ပွင့်လင်းမြင်သာစွာ ချပြဖို့နဲ့ အရေးယူ ဆောင်ရွက်မှုတွေကိုပါ တပါတည်း လုပ်ဆောင်ဖို့ လိုအပ်လှပါတယ်။ လက်ရှိအချိန်မှာတော့ ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့ တားမြစ်ချက်တွေကို လက်တလုံးခြား လုပ်စားနေကြသူတွေ အများအပြားပဲ ရှိနေကြပါတယ်။ တချို့ပြည်သူတွေဆိုရင် အစိုးရရဲ့ ဥပဒေတွေအပေါ်မှာ အထင်အမြင်သေးတဲ့ အပြုအမူတွေနဲ့ အကဲစမ်းလာကြတာကို စိတ်မကောင်းဖွယ် တွေ့ရှိလာရပါတယ်။ ဒီကိစ္စဟာ အမှန်တကယ် ကြီးကြပ်ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ ကိစ္စတရပ်ဖြစ်တယ်ဆိုရင်တော့ မှောင်ခိုဈေးကွက်ကလည်း ပေါ်နေပြီဖြစ်တဲ့အတွက် လာဘ်ပေးလာဘ်ယူမှု ရှိနေပြီလို့ သုံးသပ်ရတော့မှာပါ။

ကွမ်းကိစ္စနဲ့ထပ်တူ ပြည်သူ့ပါးစပ်ထဲ ရောက်လာနေတာကတော့ အရက်ကိစ္စပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ကွမ်းရောင်းချတာ၊ သယ်ယူတာ၊ စိုက်ပျိုးတာတွေကို တားမြစ်နေတဲ့အချိန်မှာပဲ အရက်ရောင်းချခြင်းနဲ့ သောက်စားခြင်းတွေက မိုးဦးကျ မှိုစို့ထွက်သလို ထွက်ပေါ်လာကြပါတယ်။ လူအများစုဟာ အလုပ်မမြင်ရင် အရက် ရောင်းဆိုတဲ့ ဆောင်ပုဒ်ကို ကိုင်စွဲပြီးတော့ သူ့ထက်ငါဦးအောင် အရက်ဆိုင်တွေ ဖွင့်လှစ်နေကြပါတယ်။ ကျေးရွာတွေမှာ ရပ်ကွက်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတွေကိုယ်တိုင် အရက်ရောင်းချနေကြတာကို မြင်တွေ့ဖူးပါတယ်။ အိမ်ခြေသုံးဆယ်မပြည်တဲ့ မြို့တွင်းလမ်းကြားတခုမှာ အရက်ဆိုင် နှစ်ဆိုင်အထိ ရှိနေတာကိုလည်း တွေ့ မြင်နေရပါတယ်။ သာမန် အောက်ခြေလူတန်းစားရဲ့ အမြင်မှာ အရက်သေစာ သောက်စားတာနဲ့ မူးယစ်တာကို အစိုးရက တရားဝင်ခွင့်ပြုထားတယ်လို့ မြင်လာနေကြပါတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ အရက်ဆိုင်တိုင်းမှာ လူစည်နေပြီးတော့ မူးယစ်ရမ်းကားမှုတွေကလည်း ပိုမိုလို့ တိုးလာနေပါတယ်။

နိုင်ငံတကာမှာလည်း ဆင်းရဲချမ်းသာ၊ ပညာရှိ၊ ပညာမဲ့ အလွှာပေါင်းစုံက လူတန်းစားတွေဟာ အရက်ကို ရောင်းချ သောက်သုံးကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နိုင်ငံတကာက ပြည်သူလူထုတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်အဆင့်အတန်းနဲ့ တရားဥပဒေလိုက်နာနိုင်စွမ်းဟာ  စာရေးသူတို့ဆီက လူတွေထက် ပိုမို မြင့်မားနေတယ်လို့ အကြမ်းဖျင်း နားလည်ရပါတယ်။ လက်ရှိအချိန်မှာတော့ အရက်ကို ထိန်းချုပ်ကန့်သတ်မှုမရှိဘဲ ကွမ်းကိုသာ ထိန်းချုပ် ကန့်သတ်ထားတဲ့အပေါ် အသံတွေ အမျိုးမျိုး ကြားလာနေရပါတယ်။ အရက်နဲ့ ကွမ်းမှာ ဘယ်အရာက ဆိုးကျိုး၊ ကောင်းကျိုး ပိုများသလဲဆိုတဲ့ မေးခွန်းတွေကလည်း ပိုလို့ ကျယ်လောင်လာနေပါတယ်။

နောက်တခုကတော့ လမ်းဘေးမှာ ဈေးဆိုင်မရောင်းချရဆိုတဲ့ အမိန့်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ မြို့အင်္ဂါရပ်နဲ့ ကိုက်ညီဖို့ဆိုရင် လမ်းဘေးမှာ သူလိုကိုယ်လို လူတိုင်းဖွင့်လှစ်နေကြတဲ့ ကျူးကျော်ဆိုင်ခန်းတွေ၊ လမ်းမပေါ်အထိ အဖီဆွဲ အမိုးအကာတွဲပြီး ဆောက်လုပ်ထားကြတဲ့ ဆိုင်ခန်းနဲ့ အဆောက်အဦးတွေကို စည်းကြပ် တားမြစ်ကြရမှာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ လိုအပ်ရင် တင်းကြပ်တဲ့ ဥပဒေပြဌာန်းပြီးတော့ အရေးယူ ဆောင်ရွက်ကြရမှာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ခေတ်အဆက်ဆက် အစိုးရတွေရဲ့ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုတွေအောက်မှာ ရက္ခိုင်ပြည်က မြို့တိုင်း နယ်တိုင်းဟာ မြို့အင်္ဂါရပ် ပျက်စီးပျောက်ဆုံးနေခဲ့တာ ကြာခဲ့ပြီပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအချိန်မျိုးမှာ မိမိတို့လူမျိုး အစိုးရရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုယန္တယား လည်ပတ်လာတာနဲ့ထပ်တူ မြို့နယ်စည်ပင်သာယာရေးနဲ့ မြို့အင်္ဂါရပ် ပြည့်စုံရေးတို့အတွက်ပါ ကျွဲကူးရေပါ လုပ်ဆောင်လာနေတာကို တွေ့ရလို့ ကျေနပ် အားရမိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နေရာတိုင်းမှာတော့ ယိုပေါက်ဆိုတာ ရှိစမြဲပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ လမ်းဘေးဈေးမရောင်းရဆိုတဲ့ တားမြစ်ချက်ရဲ့  အောက်မှာပဲ လမ်းဘေးဈေးသည်တွေ အပြိုင်းပြိုင်း အရိုင်းရိုင်း တွေ့မြင်နေရပါတယ်။ လမ်းဘေး ဈေးမရောင်းချရဆိုတာဟာ အမိုးအကာ အခိုင်အလုံ ဆောက်လုပ်ရောင်းချတာကို ခွင့်မပြုတာလား၊ ဘယ်လိုပုံစံမျိုးဆိုရင် ရောင်းချခွင့် ပြုထားသလဲ၊ ဘယ်သူ၊ ဘယ်အမျိုးအစားကို ရောင်းချခွင့်ပြုပြီးတော့ ဘယ်သူ၊ ဘယ်အမျိုးအစားကိုတော့ ရောင်းချခွင့် မပြုထားဘူးလို့ ကန့်သတ်ချက်မျိုး ရှိသလားဆိုတာကိုလည်း လူထုအနေနဲ့ ရေရာစွာ မသိရှိရပါဘူး။ ဒါကြောင့်ပဲ အစိုးရကို အကဲစမ်းတဲ့ အခြေခံလူတန်းစား လမ်းဘေးဈေးသည်တွေ တနေ့ထက်တနေ့ ပိုမို များပြားလာနေပါတယ်။

ဒါတွေဟာ လက်ရှိ အာရက္ခပြည်ထဲ ဖြစ်ပျက်နေကြတဲ့ အသေးအမွှား ကိစ္စလေးတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သစ်မခုတ်ရတဲ့ တားမြစ်မှုအောက်မှာ တန်ချိန်အပြည့်ထွက်ခွာသွားကြတဲ့ သစ်တင်မော်တော်ဘုတ်ကြီးတွေ၊ အသားငါးဈေးနှုန်းကို ဘယ်လောက်ထိပဲ ရောင်းချရမယ်လို့ တားမြစ်ထားတဲ့ကြားထဲက အလေးကို ဖင်ခုထိုင်ပြီး မြင့်တက်နေတဲ့ ဈေးနှုန်းတွေ၊ ညဘယ်နှစ်နာရီမှာ အပြင်မထွက်ရလို့ ထုတ်ပြန်ထားတဲ့ကြားထဲက အရက်မူးပြီး အော်ဟစ်မောင်းနှင်သွားကြတဲ့ ဆိုင်ကယ်တွေ အာရက္ခပြည်ထဲ အလွန်ပဲ ပေါများနေပါတယ်။ ကြက်သားတပိဿာကို သုံးသောင်းနဲ့ ရောင်းချရမယ်ဆိုတဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကို လက်တလုံးခြား လုပ် နိုင်ဖို့အတွက် ပိဿာလေးတွေကို အသုံးမပြုဘဲ အပုံလိုက်၊ အခြမ်းလိုက် ရောင်းချတာတွေနဲ့ တာန်ရှိသူတွေ မမြင်တွေ့ခင် ဈေးတင်ရောင်းချတာတွေက ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ရှိနေကြပါသေးတယ်။ ရောင်းသူဝယ်သူ သဘောတူညီမှုရှိနေရင် ဘာမှ ပြသနာမဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုနိုင်ပေမဲ့ တဘက်ကကြည့်ရင် အုပ်ချုပ်သူတွေက သတ်မှတ်ထားတဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းကို ချိုးဖောက်တာဟာ ဥပဒေကို ချိုးဖောက်တာဖြစ်တဲ့အတွက် ဒါဟာ ပေါ့သေးသေးကိစ္စတခု မဟုတ်ပါဘူး။ ပြည်သူတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အစိုးရကို ငါတို့ လုပ်ချင်သလို လုပ်လို့ရတယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ် ကိန်းအောင်းသွားရင်၊ သို့မဟုတ် ဟိုအရင် ခေတ်အဆက်ဆက် အစိုးရတွေတုန်းကလို အာဏာရှိသူကို ငွေနဲ့ ပေါင်းစားလို့ ရတယ်ဆိုတဲ့ အတွေးအမြင်မျိုး ဝင်သွားရင် အခက်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

နိဂုံးချုပ် ဆိုရရင်တော့ လက်ရှိ အာရက္ခပြည်သူ့တော်လှန်ရေးအစိုးရဟာ အာရက္ခပြည်တွင်း မှီတင်းနေထိုင်ကြသူတိုင်းရဲ့ တခဲနက် ထောက်ခံအားပေးမှုကြောင့် ဖြစ်တည်လာတဲ့ သမိုင်းဝင် အစိုးရပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ စစ်ရေးနဲ့ နိုင်ငံရေးကို ပူးတွဲကိုင်တွယ်နေရတဲ့ ကာလဖြစ်တဲ့အတွက် အစိုးရမှာ လိုအပ်ချက်တွေ၊ အားနည်းချက်တွေဆိုတာ ရှိနေနိုင်သလို နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ဆယ်ကျော်ကြာ အကျင့်ပျက်ခြစားနေတဲ့ လူမျိုးကြီး စစ်ဝါဒီ အစိုးရအဆက်ဆက်ရဲ့ လက်အောက်မှာ နေထိုင်လာခဲ့ကြရတဲ့ ပြည်သူလူထုမှာလည်း အကျင့်ဆိုး စရိုက်ဆိုးတွေ ကိန်းအောင်း ကျန်ရစ်ခဲ့တာတွေ ရှိနေပါတယ်။ ဒါကြောင့် အဘက်ဘက်မှာ လိုအပ်ချက်တွေကို ပြုပြင် ဖာထေးဖို့အတွက် အချိန်အတိုင်းအတာ တခုအထိကိုတော့ စိတ်ရှည်သည်းခံစွာ ဖြတ်သန်းကြရဦးမယ်လို့ နားလည်ရပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အထက်က ဆိုခဲ့သလို ကိစ္စရပ်တွေမှာ အစိုးရသက်ဆိုင်သူတွေနဲ့ ပြည်သူတွေကြားထဲမှာ ဘယ်သူ့ကို ဘယ်သူက အကဲစမ်းနေကြသလဲ ဆိုတာကတော့ ပြောဖို့ ခက်ခဲပါတယ်။ တချို့ကိစ္စတွေမှာ အစိုးရရဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်း ဥပဒေတွေအပေါ်မှာ ပြည်သူတွေက ဒုံရင်းဟာ ဒုံရင်းပဲလားဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ အကဲစမ်းနေတာတွေကို မြင်တွေ့နေရပါတယ်။ အခြားတဖက်က ပြန်ပြီး လှည့်တွေးမယ်ဆိုရင် အစိုးရအနေနဲ့ကလည်း ဥပဒေလို တည်မြဲနိုင်တဲ့အမိန့် သို့မဟုတ် ကန့်သတ်ချက်တွေကို ချမှတ်ထားပေမဲ့ အရေးယူ မဆောင်ရွက်တာတွေဟာ ပြည်သူရဲ့ ခံနိုင်အားကို အကဲစမ်းနေတာလားလို့ ထင်စရာ ရှိလာနေပါတယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မြတ်စွာဘုရားရှင်ဟာ အန္တိမ ရည်မှန်းချက် ပန်းတိုင်ကို ရောက်ရှိဖို့အတွက် ပဉ္စသိင်္ခနတ်သားရဲ့ ဗေလုဝနတ်စောင်းသံနဲ့ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် အကဲစမ်းခြင်းကို ခံခဲ့ရပါတယ်။ အဲဒီ အကဲစမ်းမှုကြောင့်ပဲ မြတ်စွာဘုရား အလောင်းအလျာဟာ အလယ်အလတ်လမ်းစဉ်ကို သိရှိခဲ့ပြီး လိုရာခရီးကို ပေါက်မြောက် အောင်မြင်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီ အကဲစမ်းမှုကတော့ အကျိုးရှိတဲ့ အကဲစမ်းမှုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ လက်ရှိ အာရက္ခပြည်ထဲမှာ ပြည်သူနဲ့ အစိုးရကြားထဲက အကဲစမ်းမှုတွေဟာလည်း ကောင်းသော အကဲစမ်းမှုဖြစ်ပြီးတော့ အန္တိမ ရည်မှန်းချက်ဖြစ်တဲ့ အာရက္ခနိုင်ငံတော်သစ်ဆီသို့ ချီတက်ရာမှာ အားသစ်များ ဖြစ်နိုင်ပါစေလို့သာ။ ။

ရီရီလှိုင် (ကစ္ဆပမြီ)