“စစ်တွေမြို့မှ ဝေးရာသို့” အပိုင်း (ခ)
ဌေးဝင်း
မနက်ဖန် သက်သေ ထွက်ရမယ်။ အိပ်မပျော်ဘူး။ ဘာတွေ ဖြစ်လာနိုင်သလဲ။ ဖြစ်လာနိုင်တာတွေကို တွေးပြီး အစစအရာရာ ပြင်ဆင်တယ်။ ထမင်းကို စောစောစားတယ်။ တယောက်တည်း စက်ဘီးစီးကာ အမှတ် (၂) မြို့နယ်တရားရုံးကို ထွက်လာလိုက်တယ်။
တရားရုံးကိုရောက်တော့ ရဲထောက်လှမ်းရေးရုံးမှာ တွေ့နေကျ ရဲက အရပ်ဝတ်နဲ့ ရောက်နေပြီ။ ချိန်းထားတာက နံနက် (၁၀) နာရီမှာ။ တရားရုံးထဲကိုဝင်ပြီး စာရေးမထံသွားကာ သက်သေခေါ်စာကို ပေးလိုက်တော့ သူက စာကိုဖတ်ကြည့်ပြီး သူက
“ခုံတလုံးမှာ ထိုင်နေလို့ရပြီ။ ခဏနေရင် အမှုစစ်တော့မယ်”
လို့ လေသံပြတ်နဲ့ ပြောလို့ ငါလည်း ခုံတခုံမှာ သွားပြီး ထိုင်နေလိုက်တယ်။ ခဏနေတော့ တရားသူကြီးနဲ့ နှစ်ဘက်ရှေ့နေတွေလည်း ရောက်လာကြတယ်။ အားလုံးက တရားသူကြီးဘက်ကို မျက်နှာမူပြီး ထိုင်နေကြစဉ် ရဲထောက်လှမ်းရေးက အရပ်ဝတ်နဲ့ ခုံံတလုံးမှာ ဝင်ထိုင်လာတာကို တွေ့လိုက်တယ်။
ခဏနေတော့ ငါ့နောက်ဘက်ကနေ လူတွေ ဝင်လာသံတွေ ကြားရတယ်။ ငါသိလိုက်ပြီ။ တရားခံတွေ။ ငါ့လူတွေ ရောက်နေပြီဆိုတာကို။ ငါလည်း မျက်နှာကို အတတ်နိုင်ဆုံး တည်တည်ထားပြီး နေတယ်။ ရှေ့နေက ငါ့ကို “တရားခံတွေကို နှုတ်မဆက်နဲ့။ မရီပြနဲ့။ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသလိုနေ” လို့ မှာထားလို့ ငါလည်း ခပ်တည်တည်နဲ့ ထိုင်နေလိုက်တယ်။ ခဏကြာတော့
“အမှုစစ်တော့မယ်”
လို့ စာရေးမက ပြောလိုက်တယ်။ ထိုစဉ် ရှေ့နေ ဦးမောင်သာဇံက စပြီး ပြောလိုက်တာက
“မသက်ဆိုင်သူတွေ တရားရုံးအပြင်ကို ထွက်ပေးပါ”
လို့ တောင်းဆိုလိုက်တော့ ရဲထောက်လှမ်းရေးဟာ ထိုင်နေတဲ့ ခုံက ထသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူဟာ ရုံးအဝကနေ မတ်တတ်ရပ်ပြီး နားထောင်နေတာ တွေ့ရတယ်။ တရားရုံးရဲ့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေကို အစီအစဉ်တကျ လုပ်ပြီးတာနဲ့ တရာရုံးဝန်ထမ်းတဦးက ငါ့ဆီကိုလာပြီး သက်သေခံ ကတိကဝတ်ကို ဖတ်ပြီး ကျမ်းကျိန်ခိုင်းလို့ ငါ ကျမ်းကျိန်ရတယ်။ ပြီးတာနဲ့ ဥပဒေဝန်ထမ်း ရှေ့နေက စပြီး
“ကျော်ဟန်ကို မေးခွင့်ပြုပါ”
လို့ ခွင့်တောင့်းတော့ တရာသူကြီးက
“မေးပါ”
လို့ ခွင့်ပြုတယ်။ ဥပဒေဝန်ထမ်း ရှေ့နေက
“ကျော်ဟန် .. မင်းဟာ မြေပေါ်မြေအောက် သောင်းကျန်းသူ AIO/AIA မတရားအသင်းအဖွဲ့မှ ပညာကို စာအပေးအယူလုပ်တာ ပစ္စည်တွေ ပေးဖူးတာ ရှိတယ်ဆိုတာ ဟုတ်သလား”
လို့ မေးတော့ ငါက
“မရှိပါ။ မဟုတ်ပါ”
သူက ထပ်ပြီး
“ပညာဆီက စာတွေ ပစ္စည်းတွေ လက်ခံယူဖူးတာ ရှိတယ်ဆိုတာ ဟုတ်ပါသလား”
လို့ မေးတော့ ငါက
“လက်မခံဘူးပါ။ မယူဘူးပါ”
လို့ ပြန်ဖြေတယ်။ သူထပ်မေးတာက
“ဒီလေးယောက်ထဲမှာ ပညာဆိုတာ ဘယ်သူလဲ သိပါသလား”
ဆိုတော့ ငါက
“မသိပါ”
နောက်ထပ် လာတဲ့ မေးခွန်းက
“မင်းနဲ့ သူနဲ့ တွေ့ဖူးတယ်လို့ သိရတယ်။ အဲဒါ မှန်တယ် မဟုတ်လား”
ဆိုပြီး ငါ့ကို စေ့စေ့ကြည့်ကာ မေးပြန်တယ်။ ငါလည်း
“မတွေ့ဖူးပါ”
ငါလည်း သူမေးသမျှ ဘူးခံပေမဲ့ သူက လက်မလျှော့ဘဲ ဦးပညာကို လက်ညှိုးထိုးကာ
“ဒီလူက ပညာ ဟုတ်တယ်မလား။ မင်း သူ့ကို ကောင်းကောင်း သိတယ်နော်”
လို့ အသံမာမာနဲ့ မေးပေမဲ့ ငါက
“မသိပါ။ မမြင်ဖူးပါ”
အဲဒီနောက် သူဟာ လူပြောင်းပြီး မေးပြန်တယ်။
“မောင်ကျော်သာ ကိုတော့ မင်းသိတာ သေချာတယ်။ သူနဲ့ မင်း ဘယ်တုန်းက သိတာလဲ။ ဒီလေးယောက်ထဲမှာ မောင်ကျော်သာ ဘယ်သူလဲ”
လို့ ဆိုတော့ ငါကလည်း အရင်မေးခွန်းတွေ အတိုင်းဘဲ
“မသိပါ”
လို့ တုန့်ပြန်လိုက်တယ်။ သူက ငါ့ကို ဒီကောင် လိမ်နေတယ် ဆိုတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ ထပ်မေးတာက
“ဒီလေးယောက်ထဲက တယောက်နဲ့မှ တကယ်ဘဲ မင်း မသိဘူးလား”
ရိသဲ့သဲ့ မေးပြန်တော့ ငါက
“တကယ် မသိပါ။ တယောက်နဲ့မှ မသိပါ”
ဆိုတော့ ငါ့ကို အကြောင်ရိုက်တဲ့ အနေနဲ့ ထပ်ကွန့်ပြီး မေးပြန်တယ်။
“မြင်ဖူးတာတော့ ရှိမယ်ထင်တယ်။ ဘယ်မှာ မြင်ဖူး တွေ့ဖူးတာလဲ”
ငါလည်း မျက်နှာကို အတင်းနိုင်ဆုံးတင်းပြီး
“မြင်လည်း မမြင်ဖူးပါ။ တွေ့လည်း မတွေ့ဖူးပါ”
ငါလည်း ရှေ့နေကြီး သင်ထားတဲ့အတိုင်း လုံးဝ ဘူးခံပေမဲ့ ဒီ ဥပဒေဝန်ထမ်းမှာ မေးစရာက မကုန်သေးဘူး။ ဒီတခါ ထပ်မေးတာက
“မောင်ကျော်သာကို လက်နှိပ်စက်တလုံး သွားပေးဖူးတယ်လို့ သိရတယ် ဟုတ်သလား”
တဲ့။ ငါက
“မဟုတ်ပါ။ မပေးဖူးပါ”
သူဟာ ငါ့ကို တယောက်ပြီး တယောက်စီကို သိလား မြင်ဖူးလား တွေဖူးလား စတဲ့ မေးလာသမျှ မေးခွန်းတွေကို ရှေ့နေကြီး သင်ထားတဲ့အတိုင်း မသိပါ။ မဟုတ်ပါ။ မမြင်ဖူး မတွေ့ဖူးပါလို့ ငြင်းဆိုခဲ့တယ်။ ငါ့ဆီက ဘူးချည်းဘဲ အဖြေရနေတဲ့အတွက် သူဟာ ကိုညွန့်မောင်တို့ ကိုကျော်ဇောတို့နဲ့ ပတ်သက်ပြီး မမေးတော့ဘူး။
ငါ သက်သေထွက်ရမဲ့ တာဝန်က ပြီးပြီ။ တရားခွင်မှာ သက်သေခံပြီးလို့ ငါ ရုံးအဝက ထွက်လာတာနဲ့ စောစောက ရုံးအဝက နားထောင်နေတဲ့ ရဲက ငါ့ကို
“ဟေးကောင် ကျော်ဟန်။ မင်းကို ဆရာဘစိန်က ရုံးကို ခဏလာခဲ့ တဲ့။ ခု ငါနဲ့အတူ လိုက်လာခဲ့ဖို့ မှာလိုက်တယ်”
လို့ ပြောလာတော့ ငါက
“ဟုတ်ကဲ့။ ကျနော် လာခဲ့ပါ့မယ်။ သက်သေစရိတ် ထုတ်ပြီးတာနဲ့ လာခဲ့လိုက်မယ်”
လို့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
ပြီးရင် သက်သေစရိတ် ထုတ်တဲ့နေရာအနားကို သွားလိုက်တယ်။ ငါ သိလိုက်ပြီ။ ငါ ဘူးခံပြီး ငြင်းလိုက်တဲ့အတွက် သူတို့နဲ့ ငါနဲ့ ညှိထားတုန်းက ငါက သဘောတူတယ်လို့ ပြောပြီး တရားရုံးရောက်မှငြင်းတာကို သူတို့ လုံးဝ လက်ခံကြေနပ်မှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို။ ခု ငါ့ကို ဘစိန် ခေါ်တယ်ဆိုတာ။ ငါ့ကို ဖမ်းဖို့က လွဲပြီး ဘာမှ မရှိနိုင်ဘူး။ သူ့ရုံးကိုရောက်ရင် ငါ့ကို ထုထောင်းပြီး အချုပ်ထဲ ထည့်မှာ သေချာတယ်။ ငါ ခု ဘာလုပ်သင့်သလဲ။ ငါ လစ်မှဖြစ်မယ်လို့ စိတ်ကို ဒုံးဒုံးချလိုက်တယ်။
ငါသက်သေစရိတ် ထုတ်ဖို့ သွားမယ်ဆိုတာကို ယုံလို့ အဲဒီရဲ လှည့်ပြန်သွားတာကို တွေ့တာနဲ့ ငါဟာ ချက်ချင်းဘဲ စက်ဘီးကို အပြင်းနင်းကာ ဆေးရုံကြီးရှေ့က လူသေအလောင်းထားတဲ့ ရင်ခွဲရုံအအေးတိုက် ညာဘက်ကိုလှည့်ကာ ငါ့ဆွေမျိုးတော်စပ်သူအိမ်ကို ဦးတည်လိုက်တယ်။ မင်ကြီးကျောက်တန်း မရောက်ခင် လမ်းဘေးကြားနဘေးနားက ဦးလေးတော်စပ်သူ ဆရာဝန် ဦးထွန်းအောင်ကျော်အိမ် ရှိတဲ့ လမ်းကြားကို ချိုးဝင်လိုက်တယ်။ အဲဒီလမ်းကြားမှာရှိတဲ့ နောက်အမျိုးတယောက်ရဲ့ အိမ်ကိုဝင်ကာ စက်ဘီးကို ခဏထားခဲ့မယ်ပြောပြီး ပြန်ထွက်လာတယ်။
ရဲတွေ လိုက်လာနိုင်တယ်ဆိုပြီး လမ်းအတိုင်းမသွားဘဲ ငါ့အမျိုးအိမ် ဘေးနားကခြံကို ကျော်ကာ စည်ပင်သာယာရုံးဝင်းထဲကို ဝင်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ စစ်တွေစျေးကြီးထဲကို ရောက်အောင်ထိ ဟိုနားမှာရပ်။ ဒီနားမှာရပ်။ ဟိုလမ်းကူး ဒီလမ်းကွေ့နဲ့ လျှောက်လာလိုက်တာ စျေးထဲကနေ ငါးရောင်းတဲ့ နေရာကို ဖြတ်ကာ စျေးဖေါင်တော်ကမ်းနားမှာ ရပ်ထားတဲ့ သမ္ဗာန်တစီးပေါ်တက်ပြီး စက်လှေတစီးဆီကို ပို့ခိုင်းလိုက်တယ်။ စက်လှေပေါ်ရောက်မှဘဲ ငါဟာ စိတ်သက်တောင့်သက်သာနဲ့ အနားယူနေလိုက်တယ်။
ကံကောင်းတယ်ဆိုရမလား။ အဲဒီစက်လှေက ငါ့အစ်မယောကျ်ား ယောက်ဖဦးတင်အောင်ရဲ့ စက်လှေ ဖြစ်နေတယ်။ သူ့လှေ ရောက်နေတုန်းနဲ့ တိုက်ဆိုင်သွားတာ။ အမှန်က သူက စစ်တွေကို လာခဲတယ်။ သူက တနှစ်မှာ တခါလောက်ဘဲ လာတတ်တာမို့ပါ။ ငါစက်လှေပေါ်ရောက်လို့ ခဏကြာတော့ ငါ့ယောက်ဖဟာ စက်ပစ္စည်းတွေ စားကုန်တွေနဲ့ ပေါက်ချလာတယ်။ ငါ့ကို တွေ့တာနဲ့
“ဟေး … မင်းဘယ်တုန်းက ရောက်နေတာလဲ”
လို့ မေးတော့ ငါက အကျိုးအကြောင်းကို တိုးတိုးလေး ပြောပြလိုက်တယ်။ ယောက်ဖက
“ဒီလိုဆို ငါ စက်လှေကို ဒီကနေ အမြန်ဆုံးထွက်ဖို့ စီစဉ်လိုက်မယ်။ ငါ ခု စျေးက လိုအပ်တာတွေ သွားဝယ်လိုက်ဦးမယ်။ ငါလည်း လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက် လေးရက်က ဒီကို ရောက်နေတာ။ ဘုတ်စက်ပစ္စည်းနဲ့ စားသောက်ကုန်ပစ္စည်း ဝယ်ဖို့လေ”
လို့ ပြောပြီး ကမ်းကို ပြန်တက်သွားတယ်။ ငါ့ယောက်ဖနေတာက မာန်အောင်မြို့နယ်ထဲက ရဲကျွန်းမှာ။ ညနေ လေးနာရီလောက်မှာ စားကုန်ပစ္စည်းတွေ အထုတ်အပိုးတွေနဲ့ သူ ပြန်ရောက်လာတယ်။ သူက ရောက်ရောက်ချင်း
“ငါ မင်းအမကို ပြောပြလိုက်ပြီ။ မင်းကို ငါနဲ့ ခေါ်သွားမယ်လို့။ မင်း အဝတ်အစားတချို့ကို စျေးထိပ်က ဆွေမျိုးအိမ်ကို သူ လာပို့လာလိမ့်မယ်။ ငါ ညနေ သွားယူလိုက်မယ်။ ငါတို့ ညနေစာစားဖို့ တခါတည်း ဝယ်လာလိုက်ပြီ။ မနက် စောစော ဒီက စထွက်ကြမယ်”
လို့ ပြောတယ်။ ယောက်ဖဟာ ငါ့အတွက် စိုးရိမ်တာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်ထွက်ဖို့ အစီအစဉ်ချကာ တက်သုတ်ရိုက်ပြီး လုပ်လိုက်ရတာ။ သူက
“အလာတုန်းက စက်လှေမှာ လူအကူပါတယ်။ သူတို့က နောက်နှစ်ရက်ကြာမှ ပြန်လာကြလိမ့်မယ်။ စက်လှေက နောက်သုံးရက်မှ ပြန်ထွက်မယ်လို့ ပြောထားတော့ သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေဆီ သွားတွေ့နေကြတာ ဖြစ်တယ်။ ခု ငါ သူတို့ကို မစောင့်တော့ဘူး။ မင်း ကိစ္စက အရေးကြီးနေပြီ။ ရဲက မင်းကို လိုက်ရှာနေမှာဘဲ။ ငါတို့ မြန်နိုင်သမျှ မြန်မြန် စစ်တွေက ဝေးရာကို မင်းပြေးနိုင်မှ လွတ်မယ် မဟုတ်လား”
လို့ ငါ့ကို ကရုဏာသက်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ပြီး ပြောရှာတယ်။ ငါလည်း သူ့ကို
“ဟုတ်တယ် ဒီလိုလုပ်မှ ကျနော့အတွက် အဆင်ပြေမယ်။ မဟုတ်ရင် ကျနော် ဘင်္ဂလားကိုသွားတဲ့ ဆန် သို့မဟုတ် ကုလားပုဇွန်ပို့တဲ့ မှောင်ခိုစက်လှေ ဘုတ်တွေကို လိုက်ရှာဖို့ လိုလိမ့်မယ်”
လို့ ပြန်ပြောပြလိုက်တယ်။
ယောက်ဖက
“ဟုတ်တယ်။ ငါနားလည်တယ်။ ငါအစီစဉ် ဆွဲထားတယ်လေ။ မနက်ဖြန် စောစောထွက်ဖို့ မင်းသာ မင်းကို အပြင်ကလူတွေ မမြင်ရအောင်သာနေ”
လို့ ပြောတယ်။ ငါလည်း စက်လှေထဲဝင်ပြီး သွားလှဲနေလိုက်တယ်။ နောက်ကြောက မလုံတော့ဘူးလေ။
ငါတို့ မနက်စောစော ခြောက်နာရီလောက်မှာ စထွက်လာတယ်။ ပင်လယ်ဘက်က ဖြတ်မယ်ဆိုပြီး ထွက်လာကြတာ။ ပင်လယ်အဝကို ရောက်ခါနီးမှာ ချက်ချင်းဘဲ မိုးသက်လေပြင်း တိုက်ခတ်လာတာနဲ့ ကြုံရတယ်။ အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရလောက်အောင်ထိ လှိုင်းဒဏ်ကို တော်တော် ခံလိုက်ရတယ်။ စက်လှေလည်း လှိုင်းပေါ်ရောက်လိုက် လှိုင်းနှစ်လုံးကြားထဲ ရောက်လိုက်နဲ့ မှောက်တော့မယ်လို့တောင် ထင်လိုက်မိတယ်။ နဂိုကတည်းက ပြူးနေတဲ့ ငါ့မျက်လုံးတွေက ပိုပြီး ပြူးကျယ်လာနေတာကို မြင်တဲ့ ငါ့ယောက်ဖက
“ကျော်ဟန် သိပ်ကြောက်နေလား။ မကြောက်နဲ့ ။ ဟိုမှာ ဂါလံပုံးခွံတွေ ရှိတယ်။ တခုခုဆို အဲဒီပုံးကို သေသေချာချာ ဖက်ထား။ အဲဒါ ငါတို့ အသက်ကယ် ဘောဘဲ”
လို့ သတိပေးလိုက်တယ်။ ငါ့အဖြစ်က အဖမ်းခံရမှာစိုးလို့ ထွက်ပြေးပါတယ်ဆိုမှ အသက်သေလောက်တဲ့အထိ ဆိုးတဲ့ လှိုင်းလေဒဏ်နဲ့ ရင်ဆိုင်လာရတော့ “ငါ ရှောင်ပြေးလာတာ မှားပြီလို့ တွေးနေမိတယ်” လို့ တောင်မှ တွေးမိသေးတယ်။ မိနစ်နှစ်ဆယ်လောက် အကြာမှာ လေတိုက်အား အနည်းပျော့သွားတော့မှ ယောက်ဖက အားပေးစကား ပြောနိုင်တော့တယ်။
“မုန်တိုင်း ပြီးသွားပြီ။ ဘာမှ စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပင်လယ်ထဲမှာ လှိုင်းက ဆက်ပြီး ကြီးနေအုံးမယ်။ ပင်လယ်ဘက်က မသွားတော့ဘူး”
ဆိုပြီး ပြန်လှည့်လာကာ မြစ်ကြောင်းအတိုင်းဘဲ မောင်းလာကြတော့တယ်။