Life Style

အာရက္ခအားမာန်ရဲဘော်ကျော်ဟန် – အပိုင်း ၂၅ ဌေးဝင်း ၁၉၈၈ ခုနှစ် စစ်တပ်က အာဏာသိမ်းပြီးနောက် ဆန္ဒပြပွဲများအစား ပါတီများရဲ့ နိုင်ငံရေးသမားများက ပါတီစည်းရုံးရေး လှုပ်ရှားလာကြတယ်။ နိုင်ငံတော်ငြိမ်ဝပ်ပိပြားမှုတည်ဆောက်ရေးအဖွဲ့ (နဝတ) က ရွေးကောက်ပွဲ ကျင်းပပေးပြီး အနိုင်ရတဲ့ ပါတီကို အာဏာလွှဲပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတာကို။ ဒါပေမဲ့ နယ်စပ်အသီးသီးသို့

အာရက္ခအားမာန်ရဲဘော်ကျော်ဟန် (၂၄) ဌေးဝင်း ဒီလိုနဲ့ ငါလည်း ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်နိုင်ငံထဲက မြစ်နားရွာမှာ ရှောင်တိမ်းနေရတာပေါ့။ ဒီလိုနေရင်း တနေ့မှာ ရခိုင်ပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီ Arakan Communist Party (ACP) ဥက္ကဌ ဗိုလ်မှူးမောင်ဟန်က ငါ့ကို အကူအညီ တခု လာတောင်းတယ်။ ဗိုလ်မှူးမောင်ဟန်က ‘ကျော်ဟန်.. မင်း ငါနဲ့

အာရက္ခအားမာန် ရဲဘော်ကျော်ဟန် (၂၃) ဌေးဝင်း စာမေးပွဲဖြေပြီး‌နောက် မောင်တောကို သွားပြီး ဆွေမျိုးတွေဆီမှာ လျှောက်လည်နေတယ်။ အဲဒီအချိန်က မောင်တောဘင်္ဂလာဒ်ေရှ်နယ်စပ် ဆန်မှောင်ခိုလုပ်ငန်း သိပ် ခေတ်စားတဲ့ အချိန်ပေါ့။ ငါ့ရဲ့ဦးလေးတွေ ဆွေမျိုးတွေဟာ မောင်တောကနေ ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်က တတ်ကနား (ကယုချောင်း) ကို ဆန်မှောင်ခိုပို့တဲ့ လှေကြီးတွေ ရှိတယ်။

“ထွန်းရွှေမောင်မှ ထွန်းရွှေမောင်ထံသို့ ပေးစာ” ဌေးဝင်း ညရှစ်နာရီလောက်မှာ ဘူးသီးတောင်က ဘုန်းကြီးကျောင်းတကျောင်းမှာ အရင်က ငါ တခါမှမတွေ့ ဘူးတဲ့ မြေအောက် တပ်ဖွဲ့ဝင် (UG) နှစ်ယောက်နဲ့ ဗိုလ်ကြီး မောင်ထွန်းအောင် တွေ့ဆုံပြီး စကားပြောနေတာကို မြင်ရတယ်။ သူတို့ ပြန်သွားချိန်မှာ ငါ့ကို “ကျော်ဟန်.. ငါတို့

အာရက္ခတိုင်းမ်စ် (ဆောင်းပါး) “ နေရပ်ပြန်ရေး မပြန်ရေးထက်ကို လောလောဆယ်ပဲ နေထိုင်စားသောက်ရေးအတွက်ကို သူတို့ဘက်က အဆင်ပြေအောင်ပဲ လုပ်ပေးစေချင်တယ်။ ရန်ကုန်မှာရှိတဲ့ တိုင်းရင်းသားရေးရာဝန်ကြီးဆိုရင်လည်း သူမဲဆွယ်တဲ့ကာလနဲ့ သူလုပ်ပေးနိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာနဲ့ အန်တီတို့ လောလောဆယ် စားဝတ်နေရေး နေထိုင်ဖို့ သူမလုပ်ပေးနိုင်ရင်တောင်မှ စားဝတ်နေရေးအတွက် သူလုပ်ပေးနိုင်မလား” လို့ ရန်ကုန်မြို့ကို တိုက်ပွဲရှောင်လာခဲ့တဲ့

မော့ဂျေ ရေးသည်။ ချမ်းအေးတဲ့ဆောင်းရာသီရဲ့ ဝေလီဝေလင်း နံနက်ခင်းတခု အချိန်မှာ လူအများစုကတော့ ကိုယ့်အိပ်ယာမှာကိုယ် နွေးနွေးထွေးထွေး အိပ်စက် အနားယူချင်ကြမှာပါ။ နေ့ရော ညပါ သယ်ယူပို့ဆောင်နေရတဲ့ မြန်မာ့မီးရထား စက်ခေါင်းတွေကိုပြင်တဲ့ မလွှကုန်း မီးရထားစက်ခေါင်းပြင်စက်ရုံထဲက လူတစုကတော့ အပိုပစ္စည်းတခုအတွက် ခေါင်းစားနေခဲ့ကြပါတယ်။ မီးရထားတစင်း ခုတ်မောင်းချိန်မှာ မဖြစ်မနေ အသုံးပြုရတဲ့

တမန်းသားမှအပြန် ခရီးဝင်္ကဘာ ဌေးဝင်း ငါ့ယောက်ဖဟာ သူနေတဲ့ ရဲကျွန်းကို အမြန်ဆုံးရောက်အောင် စက်လှေကို မောင်းပြီး ပြန်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ငါဟာ စစ်တွေက ထွက်လာပြီး လမ်းမှာ တညအိပ်ဘဲ ကြာတယ်။ နောက်တရက်နေ့ ညနေ ‌လေးနာရီလောက်မှာ ငါဟာ မာန်အောင်မြို့နယ်ထဲက ရဲကျွန်းကို ရောက်သွားကြတယ်။ ဒီကျွန်းမှာက

မော့ဂျေ ရေးသည် “ဟေ့ဟေ့ ဟေ့ အဲ့မှာ မလုပ်နဲ့။ လုပ်လို့မရဘူးလေ။ ကလေးတွေရှေ့မှာ မလုပ်ခိုင်းဘူးလေ” စစ်သားတယောက်က ပြေးလာပြီး ပြောတယ်။ မိသားစုက အကြီးမလေးလို့ ခေါ်ကြတဲ့ အသက် ၅ နှစ်အရွယ် ငြိမ်း (အမည်လွဲ) ဆိုတဲ့ ကလေးမလေးဟာ သူ့အမေကို သေဒဏ်ပေးခံရတဲ့ အကျဉ်းသားတွေလို