တောအရက်ဆိုင်ရဲ့ ကမ္ဘာရွာ

ကမ္ဘာရွာ ဖြစ်သွားပြီ။ မင်းသိလား။ ဂလိုဘေလိုက်ဇေးရှင်းဆိုတာ သိလား။ စစ်ပွဲ ဘာဖြစ်တယ်။ ငြိမ်းချမ်းရေး အဓိက။ စသဖြင့် တောအရက်ဆိုင်ထဲက အသံတွေ။ ကျနော့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တောအရက်ဆိုင်တွေ ပေါတယ်။ ဘောင်ဘောင်ဆိုင် ဌာနချုပ် ပြင်စ ဥမေ စသဖြင့် ကျနော်နဲ့ ရင်းနီးတဲ့ ဆိုင်တွေ။ တစ်ခြားဆိုင်တွေဟာလည်းအများကြီး ရှိသေးတယ်။ ကြွက်သားသုတ် ကြွက်သားကင် ရာသီစာတွေနဲ့။ မနက် ညနေ လူအဝင်အထွက်နဲ့ တောအရက်ဆိုင်လေးဟာ သူ့အရပ် သူ့ဇာတ် အဆင်ပြေလို့။

အလုပ်လက်မဲ့ လူငယ်တွေဟာ စစ်ပွဲကြားမှာ အကြောက်တရားတွေနဲ့ ညခင်းကလေးတွေကို သူတို့ရဲ့ ဘော်ဒါတွေနဲ့ တစ်ခတ် တစ်ကျိုက် မော့ကြရင်း တောအရက်ဆိုင်ကလေးထဲမှာ အသံပေါင်းများစွာ။

အင်တာနက်မရှိတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တောအရက် ဆိုင်ကလေးဟာ ကျနော်တို့လို လူတွေအတွက် အသံပေါင်းများစွာ နားထောင်ဖို့ အကောင်းဆုံး နေရာပါပဲ။ လူကြီးလူငယ်တွေ စုံတော့ အသံမျိုးစုံပေါ့လေ။ ကျနော် သိတာကတော့ အမှန်တရား ပျောက်နေတာပါပဲ။

လူသတ်မှုတွေကို ကျုးလွန်နေကြတယ်။ လူတိုင်းဟာ သံသယရဲ့ သားကောင်တွေ ဖြစ်လာတယ်။ အဆင်းရဲဆုံး တိုင်းပြည်မှာ အဆင်းရဲဆုံး ပြည်နယ်တစ်ခုအပေါ် စစ်တလင်းရော ကပ်ရောဂါဆိုးကြီးရော နှိပ်စက်ထားတော့ မိအေး ဘယ်နှစ်ခါ နာမှန်းတောင် မသိတော့ပါဘူး။

ပိုင်ရှင်မဲ့အလောင်းတွေဟာ တောအရက်ဆိုင်ထဲက ကြောက်စရာအကောင်းဆုံး စကားဖြစ်လာတယ်။ ကျောက်တော်မြို့ပေါ်မှာ ခြေတွေ လက်တွေ ခေါင်းတွေကို တစ်စစီ ဖြတ်ပြီး မြစ်ထဲ ပစ်ချထားတယ် ။ ကံကောင်းချင်တော့ မကောင်းမှူဆိုတာ ဗူးပေါ်သလို ပေါ်လာတာပါပဲ။ ဘယ်ရွာနားမှာတော့ အလောင်းတင်နေတယ်။ ဘယ်နေ့က အလောင်းမျောသွားတယ်။ ပိုင်ချင်မဲ့ လုပ်ကြံသူမဲ့ ဘယ်သူဘယ်ဝါမှန်း မသိတဲ့ အလောင်းတွေက မြင်ရ ကြားရ သိရသူတွေကို ခြိမ်းခြောက်ပြနေတယ်။

အလောင်းမျောတယ် ။ ဘယ်သူမှန်းမသိသလို ရှာတဲ့သူလည်း မရှိဘူး။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကို ဆယ်ယူပြီး မြုပ်နှံမယ့် အဖွဲ့အစည်းတွေကလည်း မရှိပြန်ဘူး။

အဲဒီ အလောင်းကောင်တွေဟာ ကစ္စပနဒနီမြစ်ပေါ် အတက်အကျ စီးမျောရင်း။ ဒါမှမဟုတ် ကမ်းပေါ်တင်ကျန်ရင်း။ ကျန်ရစ်သူတွေရဲ့ ခံစားချက်ကို ဘယ်သူတွေက ကိုယ်ချင်းစာမိမှာလည်း။ “ ဂစ္စနဒီ ရီကြိုင်မြသား စီးဆင်းလီသည် ပထဝီအနေအထား ရှည်လျားလီခ မြစ်ဖျားခံစ ဟိမဝန္တာတောင်ပြာတန်း တောတောင်အရပ်ဖြတ်ကျော်လတ်ကာ ပြည်ကြီးရခိုင် မဏ္တိုင်မှတခါ ကွေ့ကောက်စီးဗျာလ် သမုပြင်စီးဝင်လီ သင်းတပျံ့ပျံ့မွှီး ရက္ခိုင်ပြည်တွင်းက မြစ်အလှ နဒီ လိုအင်ဆန္ဒ ပြည့်ဝခလို့ ကစ္စပတွင်လီ” ဆိုတဲ့

ကစ္စပနဒီ သီချင်းကို ရေးစပ်ခဲ့တဲ့ ဂီတစာဆို ကွယ်လွန်သွားပြီးဖြစ်တဲ့ ဆရာထွန်းအောင်သာဟာ သူချစ်တဲ့ ဂစ္စပနဒီ သူတန်ဖိုးထား မြတ်နိုးတဲ့ ဂစ္စပနဒီအပေါ် သူဂုဏ်ပြုရေးစပ်ခဲ့တဲ့ သီချင်းကို နားထောင်မိတိုင်း ဂစ္စနဒီအတွက် ကျနော် စိတ်မကောင်းများစွာ ဖြစ်မိတယ်။ သန့်စင်ကြည်လင်တဲ့ ဂစ္စပနဒီ ရက္ခိုင်ပြည်ရဲ့ အသက်သွေးကြော ဂစ္စပနဒီ။ ကိုင်ဇာ သီချင်းဖွဲ့တဲ့ ဂစ္စပနဒီ ။ ရာဇဝင်ကြီးကာ ဂုဏ်သိက္ခာပြည့်ဝပြီး ရက္ခိုင်လူမျိုးတွေရဲ့ နှလုံးသည်းပွတ် ဂစ္စပနဒီဟာ အခုတော့ ရာဇဝတ်မှု မကောင်းမှုတွေကို ကွယ်ဝှက်ထားတဲ့ ဂစ္စပနဒီ ဖြစ်နေပြီလား။ အမှန်တရားအပေါ် သဘောထားကြီးစွာ ချိုငံပျာ အပိုင်းလိုက်ခွဲပြီး လူသားဘဝကို အကျိုးပြုခဲ့တဲ့ ဂစ္စပနဒီဟာ အခုတော့ လူသားမဆန်တဲ့သူတွေ ရက်စက်ကြမ်းကြုပ်သူတွေအတွက် အခွင့်ကောင်းယူပေးတဲ့ မြစ်ကြီး ဖြစ်နေပြီလား။

ဆရာထွန်းအောင်သာ ကသာ ဒီအဖြစ်တွေကို သိခဲ့မယ်ဆိုရင် သူချစ်ခင် မြတ်နိုးတဲ့ ဂစ္စပနဒီအတွက် ဘယ်လောက်များ နာကျင်လေရမှာလဲ။

အမျိုးသမီးတစ်ချို့နဲ့ကလေးတစ်ချို့ဟာ ငါး မစားကြတော့ဘူး။ ကြောက်ရွံ နာကျင်နေရတဲ့ ပြည်သူတွေဟာ ကူသူမဲ့ ကယ်သူမဲ့ကာ စစ်အကြောင်းကို ပြောကြတယ်။ စစ်ကို မုန်းတီးကြသလို စစ်ကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့အကျိုးဆက်တွေကိုလည်း မုန်းကြတယ်။

ကျနော် ကျမတို့တွေဟာ ပြည်သူသာ ဖြစ်တယ်။ အပြစ်သားတွေ မဟုတ်ဘူး။ စစ်ပါ ဆေးပါ မေးမြန်းပါ အပြစ်မရှိရင် လွှတ်ပါ။ အကြောင်းမဲ့ မရိုက် မနှက်ကြပါနဲ့။ ကျနော် ကျမတို့ဟာ ပြည်သူတွေသာ ဖြစ်တယ်။ ကမ္ဘာကြီးနဲ့ အဆက်အသွယ်ရဖို့ ကျနော် ကျမတို့ရဲ့ မွေးရာပါ အခွင့်အရေးတွေကို ပေးပါ။

တောအရက်ဆိုင်လေးမှာ ညနေ ၇ နာရီလောက်ဆို လူတွေ အလျို့လျို့  ပြန်ကြပေါ့။ ကမ္ဘာရွာကြီးနဲ့ အဆက်သွယ်မရှိတော့တဲ့ လူ့အခွင့်အရေးချိုးဖောက်ခံ ကျနော် ကျမတို့ရဲ့ အတည်မပြုနိုင်တဲ့ သတင်းပေါင်းများစွာကို ဆွေးနွေးပြောဆိုကြရင်း အတွေးပေါင်းများစွာနဲ့ အိမ်ပြန်ကြသလို ကျနော်ဟာလည်း အတွေးပေါင်းများစွာနဲ့အိမ်ပြန်ခဲ့ပါတယ်။

သူငယ်ချင်းတို့ရေ ချက်အရက်စစ်စစ်ကို စစ်ပြီးရင် အတူတူ သောက်ကြတာပေါ့လို့ နူတ်ဆက်ခဲ့ကြတယ်။ ဒီနေ့တော့

ဘယ်နေရာက ပစ်သံကြားရင် ပြေးကြရမှာလည်းဆိုတာကို နားစွင့်ကြရင်း တောအရက်ဆိုင်ထဲက ကမ္ဘာရွာကလေးကို ကျော့ခိုင်းခဲ့ကြတယ်။

ရီဝေနေတဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ လက်နက်တွေ အလိုလျောက် ပျက်စီးပြီး မကောင်းမှုတွေ ပျောက်ပါစေ။ လူသားတွေ အေးချမ်းကြပါစေလို့ တွေးရင်း တွေးရင်း ပေါ့လေ။

ဧကရာဇ် (၁၅-၇ -၂၀၂၀) ခုနှစ် ရေးသော အက်ဆေးကို ပြန်လည်ဖော်ပြပါသည်။