အရိပ်ဖြူ လောက်ကောင်

(အာရက္ခတပ်တော် ဗိုလ်မှူးကြီး ကျော်ဟန်၏ ဘဝပုံရိပ်များ -၁၀)

****

(ဌေးဝင်း)

မနက် ကိုးနာရီခွဲလောက်မှာ လှမြင့် နဲ့ လှမိုး တို့ နှစ်ယောက် ရောက်လာပြီး ငါ့ရဲ့ လက်နှစ်ဘက်ကို လက်ထိပ်ခတ်တယ်။ လက်က ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ဖူးရောင်နေတော့ လက်ထိပ်က ကျပ်နေတယ်။ နောက်ထပ် ကြိုးတချောင်း သွားယူပြီး လက်နှစ်ဘက်ကို ချည်တယ်။ ပုဆိုးကိုလည်း သူတို့ ဝတ်ပေးနေကျအတိုင်း ကြိုးချည်သလို တင်းနေအောင် ချည်ပြီး တပ်မှူး ခင်မောင်အေးရဲ့ အခန်းထဲကို ငါ့ကို ခေါ်ယူလာကြတယ်။

ခင်မောင်အေးဟာ ထိုင်ခုံပေါ်ကနေ ငါ့မျက်နှာကို စေ့စေ့ကြည့်ပြီး လေသံ ပုံမှန်အနေအထားနဲ့ ခုလို ငါ့ကို ပြောတယ်။

“အစကတည်းက ငါပြောတယ်နော် မင်းကို။ ဒီနေရာကိုရောက်ပြီးမှ အသက် အရှင်ဘဲ ထွက်ထွက်။ အသေဘဲ ထွက်ထွက်။ ငါတို့ မေးတဲ့ အဖြေ။ ငါတို့ လိုချင်တဲ့ အဖြေကို မပြောဘဲ နေလို့မရဘူး ဆိုတာကို မင်းသိပြီလား”

လို့ မေးတယ်။

ငါက

“ဟုတ်ကဲ့ သိပါပြီ”

လို့ ပြန်ပြောတော့ သူက

“မင်းဟာ လူတော် လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းဟာ လမ်းမှားကို ရောက်နေတယ်။ မင်းရဲ့ အမှားဆုံးလုပ်ရပ်က ကိုယ့်ကို ထမင်းကျွေး နေထိုင်ခွင့်ပေးထားတဲ့ နိုင်ငံတော်နဲ့ အစိုးရကို ဆန့်ကျင်တယ်။ ဆန့်ကျင်တာမှာတောင် အုပ်စုဖွဲ့ပြီး ဆက်ကြေးကောက် လူသတ် မုဒိမ်းကျင့်နေတဲ့ အဖွဲ့ထဲဝင်ပြီး လက်နက်စွဲကိုင်ပြီး ဆန့်ကျင်တယ်။ သောင်းကျန်းတယ်။ ဒါဟာ နိုင်ငံတော် အစိုးရအနေနဲ့ ဘယ်လိုမှ ခွင့်လွှတ်လို့ မရနိုင်တဲ့ ပြစ်မှုကို ကျူးလွန်တာ ဖြစ်တယ်။ ဒီအပြစ်အတွက် နိုင်ငံတော်က ပြဌာန်းထားတဲ့ ဥပဒေနဲ့ အညီ ကျခံရမှာ ဖြစ်တယ်။ မင်းနဲ့ ငါတို့ဟာ လူပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ဘာမှ ပြသနာ မရှိဘူး ။ ငါတို့ရဲ့ တာဝန်က စုံစမ်း ထောက်လှမ်း စစ်ဆေး ဖေါ်ထုတ်ရတဲ့ တာဝန်။ ငါတို့အနေနဲ့ အမှုမှန်ပေါ်ဖို့အတွက် လိုအပ်တဲ့ စစ်ဆေးမှုတွေကို မပြောရင် ပြောအောင်။ မရရင် ရအောင် ဖေါ်ထုတ် စစ်ကြောရေး လုပ်ရတဲ့ တာဝန်အရ လုပ်ဆောင်တာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို မင်းနားလည်လိမ့်မယ်၊ မင်းကို ငါ အစကတည်းက ပြောတယ်။ စားပွဲဝိုင်းမှာ အဖြေပေးဖို့အတွက် မင်းက အဲဒီလမ်းကိုမှ မရွေးခဲ့တာ ကိုး။ ကောင်းပြီ။ ဒီလောက်ဆို မင်းနားလည်လောက်ပြီ”

လို့ ပြောပြီး သူဟာ ခုံပေါ်မှထလာကာ မတ်တပ်ရပ်နေတဲ့ ငါ့ကို တကိုယ်လုံးကို ကြည့်တယ်။

ရောင်ကိုင်းနေတဲ့ လက်ဝါးပြင်နဲ့ လက်ချောင်းတွေ၊ လက်ကောက်ဝတ် နှစ်ဘက်က ဒဏ်ရာနဲ့ လက်မောင်း ကြွက်သားတွေမှာ ရရှိနေတဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို အသေချာ ကြည့်တယ်။

ပြီးနောက် သူက ငါ့ကို မေးတယ်။

“မင်း ကျန်းမာရေး ဘယ်လိုနေလဲ။ ဘယ်လို ခံစားနေရလဲ ဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြ”

လို့ ဆိုတော့ ငါက

“လက်ချောင်းတွေ လုံးဝ ကုတ်လို့ ကွေးလို့ မရဘူး။ လက်နှစ်ချောင်းလုံးနဲ့ ဝမ်းဗိုက်သားက ထုံကျဉ်နေတယ်။ ခန္ဓာတကိုယ်လုံးလည်း ကိုက်ခဲနာကြတယ်။ နေ့တိုင်းလိုလို ညညဆိုရင် အဖျားတက်တယ်”

လို့ ဖြေလိုက်တယ်။

ခုံပေါ်မှာရှိနေတဲ့ စာရွက်တွေကို တရွက်ပြီးတရွက် ဖတ်ကြည့်တယ်။ ပြီးနောက် သူ့ လူတွေကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်တော့မှ လှမြင့်က လက်မောင်းကို ကိုင်ပြီး ပြန်ခေါ်ယူလာပြီးနောက် ပထမနေတဲ့ အခန်းရဲ့ ဘယ်ဘက်ဘေး တခန်းကျော်က အခန်းကို ငါ့ကို ပြောင်းရွှေ့ ထားလိုက်တယ်။

နေ့ခင်း နှစ်နာရီလောက်ကိုရောက်တော့ စိန်ဝင်း လှမြင့် နဲ့ လှမိုးတို့ အခန်း တခန်းပြီး တခန်း ဆက်တိုက် ဝင်ရောက်ကာ ရိုက်သံ အော်သံ ငိုညည်းသံတွေကို ကြားနေရတယ်။ ညနေ သုံးနာရီလောက် မှာ ငါ့အခန်းကို ဝင်လာကြပြီး ငါ့ကို နှိပ်စက်နေကျ နေရာကို ဆွဲခေါ် ထုတ်လာကြတယ်။

စိန်ဝင်းက

“ခေါင်းက ဒဏ်ရာ ပျောက်သွားပြီလား။ ရက္ခိုင်သွေးကော ကျန်သေးလား”

လို့ မဲ့ငေါ့ကာ မေးရင်း

“ဟေ့ကောင်… ဒီနေ့ လေယာဉ်စီးမလား။ သင်္ဘောစီးမလား။ ကြိုက်တာကိုရွေး”

လို့ ပြောတဲ့အခါ ငါက ဘာမှပြန်မပြောတော့ စိန်ဝင်းက ငါ့ပါးနှစ်ဘက်ကို ဘယ်ပြန် ညာပြန် ရိုက်ပြီး

“ဒါတောင် မဖြေချင်ဘူးလား… ခွေးမသား မအေလိုးတဲ့ကောင်။ ဒီလောက် ဗျင်းခံရတာတောင် မင်းက မထီချင်သေးတော့ တွေ့ကြသေးတာပေါ့ကွာ”

လို့ ကြုံးဝါး ဆဲဆိုပြီး ပြောတော့ ငါက အသံတုန်တုန်နဲ့ သူ့ကို

“ကျနော့လက်တွေက တော်တော် ရောင်ကိုင်းပြီး ဒဏ်ရာတွေ များနေလို့ သင်္ဘောဘဲ စီးမယ်”

လို့ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့က ငါ့ကို တွဲလောင်းချည်ကာ လေယာဉ် စီးခိုင်းပြီး ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက် ကြာရင် တခါစီ အောက်ကနေ ခုံထိုးခံပေးတယ်။ ငါလည်း သူတို့မေးတဲ့ မေးခွန်းတွေထဲက ဝန်ခံလို့ မဖြစ်နိုင်တဲ့ဟာတွေ ကိုယ်နဲ့ မသက်ဆိုင်တဲ့ မေးခွန်းတွေကိုကျတော့ မဖြေဘူး။ အခြားဟာတခုကို လှီးလွှဲ ဖြေတယ်။

သူတို့ဟာ ငါ့ကို ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့်စီ ခြားပြီး သုံးကြိမ်လောက် ရိုက်ပုတ်ကြပြီးတော့ ငါ့ကို ကြိုးနဲ့ ထုပ်တန်းမှာ တွဲထားပြီး ထွက်သွားကြတယ်။

ခဏကြာတော့ ထမင်းလာကျွေးနေကျ စိုင်းဆိုတဲ့ ရှမ်းလူမျိုး ထောက်လှမ်းရေး ရောက်လာပြီး ငါ့ကို စိတ်ပြောင်းလာအောင် ချော့မော့ ဖျောင်းဖြ ပြောဆိုနေတယ်။

သူက

“ မင်း.. အသားနာ မခံနဲ့။ သူတို့ မေးတဲ့ထဲမှာ မင်း ဝန်မခံတာ ရှိနေသေးတယ်လို့ ပြောနေကြတယ်။ အချိန်ကုန်တယ် ငါတို့ ထပ်ပြီး အလုပ်ရှုပ်ခံ အချိန်ကုန် မခံနိုင်ဘူးလို့ ပြောတာ ငါကြားတယ်။ ငါ. မင်းကို ကိုယ့်တိုင်းရင်းသား အချင်းချင်း ကိုယ်ချင်းစာတယ်။ မင်းကို ဒီထက် အခြေအနေ မဆိုးစေချင်ဘူး။ မင်းဝန်ခံလိုက်ပါ။ ဖွင့်ပြောလိုက်ပါ”

ဆိုပြီး သူလည်း ပြန်သွားတယ်။

အဲဒီနောက် သူတို့ သုံးယောက် ပြန်ရောက်လာတယ်။ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေ နီနေပြီ။ အရက်သောက်လာကြတယ်ဆိုတာ ငါ သဘောပေါက်လိုက်တယ်။ စိန်ဝင်းက

“အဲဒါကို မင်း ဒီနေ့ ဝန်ခံတာကို ငါလိုချင်တယ်” လို့ ပြောပြီး သူတို့ သုံးယောက်ဟာ ဆဲဆိုပြီး ငါ့ကို ဝိုင်းသမ ကြပြန်တယ်။ ငါဟာ လက်သီးထိုး လေ့ကျင့်တဲ့ သဲအိတ်လို သူတို့ ထိုးလိုက်တိုင်း လေထဲမှာ ယိမ်းထိုး နေတော့တယ်။ ခဏကြာတော့ သူတို့ ငါ့ကို ခုံထပ်ထိုး ပေးတယ်။

ငါ့အခန်းကို ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ငါစဉ်းစားတယ်။ ငါရင်ဆိုင်နေရတဲ့ ပစ္စုပ္ပန် အခြေအနေနဲ့ ဒီတစ်ခေါက် ပြည်တွင်းထဲဝင်ပြီး လှုပ်ရှားမှုမှာ ဘာအားနည်းချက်တွေ ရှိခဲ့လို့လဲ၊ ငါဘာကြောင့် ခုလို ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင် နှိပ်စက်ခံနေရတာလဲ ဆိုတာကို အပြန်ပြန် အလှန်လှန် တွေးနေမိတယ်။

ဒီခရီးစဉ်ကို ငါ့ကို အဓိက တာဝန်ပေးခဲ့တဲ့သူတွေက AIO/AIA က ဗိုလ်မှူးကြီးစောထွန်း (အိန္ဒိယမှာ အေအေက ဗိုလ်ရာဇာ တို့နဲ့ အတူတူ ကျဆုံးသွားတဲ့သူ) AIO/AIA ဗဟိုကော်မတီဝင် ဒေါက်တာ ခင်မောင် နဲ့ ရခိုင်ကျောင်းသား ဥက္ကဌ ကိုသန်းဌေး တို့ ဖြစ်တယ်။ ဒီသုံးယောက်က ငါ့ကို ပြည်တွင်းမှာ အလုပ်တခု လုပ်ဖို့ တာဝန်ပေးတယ်။ အဲဒီမှာ ငါနဲ့ တွဲလုပ်ဖို့ တာဝန်ပေးတဲ့သူ တယောက် နဲ့ ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်မှာ တွေ့ပေးပြီး လုပ်ငန်းကိစ္စကို ညွှန်ကြားချက် ပေးတယ်။ ငါနဲ့ တွဲလုပ်ရမယ့်သူက ကိုသန်းဌေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့သူ။ ကိုသန်းဌေးက

“ဒီကောင်နဲ့ အတူတူ အလုပ်လုပ်ပါ။ စိတ်ချရတယ်”

လို့ ပြောတယ်။

ငါက ကိုယ်နဲ့ ပိုနီးစပ် ပတ်သက်တဲ့ ကိုစောထွန်းနဲ့ ဒေါက်တာ ခင်မောင်ကို မေးတယ်။

“ငါ ဒီလူနဲ့ အလုပ်လုပ်လို့ အဆင်ပြေနိုင်မလား။ ဘယ်လောက် စိတ်ချရမလဲ။ တခါမှလည်း လက်မတွဲဖူးသေးတဲ့ လူတယောက် ဖြစ်နေလို့”

လို့ စောဒကတက်တော့ သူတို့က

“ဒီကောင့်ကို ဥက္ကဌ ကိုသန်းဌေးကလည်း စိတ်ချရတယ် ပြောထားတာဘဲ။ အရင်ကလည်း တခါနှစ်ခါလောက် ပြည်တွင်း လုပ်ငန်းမှာ သူလည်း အားတက်သရော စွန့်စွန့်စားစား လုပ်ပေးထားတာတွေ ရှိပြီးပြီဖြစ်လို့ စိတ်ချရပါတယ်။ တွဲလုပ်ပါ”

လို့ ငါ့ကို ပြောကြတယ်။

သူတို့က ပူးတွဲ လုပ်ဖို့ တာဝန်ပေးပေမယ့် ငါကတော့ သိပ် စိတ်မချရဲဘူး ဖြစ်နေတယ်။ ဒါကြောင့် သတိကြီးကြီးထားပြီး လုပ်တယ်။ ငါနဲ့ပတ်သက်နေတဲ့ ပြည်တွင်းအဆက်သွယ်တွေနဲ့ အဆက်သွယ်မလုပ်ဘဲ အတတ်နိုင်ဆုံး မသိစေရအောင် လှုပ်ရှားနေခဲ့တယ်။ သူနဲ့အတူ သွားရမဲ့ခရီးဆိုရင် သူ့ကို အရင် သွားခိုင်းတယ်။ ငါ နောက်က လိုက်ခဲ့မယ်။ ဘယ်နေ့ ဘယ်နေရာမှာ တွေ့ကြမယ် ဆိုပြီး တတ်နိုင်သမျှ ခပ်ခွါခွါ နေလို့ရအောင် သတိထားနေတယ်။ လှုပ်ရှားတယ်။

ဆက်သွယ်ရမယ့် လိပ်စာကို ပေးထားလို့ သူ့ကို ပြောပြီး ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်က ရက္ခိုင်ကို ဝင်လာကတည်းက အဲလို လုပ်ထားတာ။

သူတလမ်း ကိုယ်တလမ်း သွားလာ လှုပ်ရှားတာ။

သူနဲ့ ငါ စစ်တွေကိုရောက်မှ ဆုံကြတာ။

မောင်တောမှာ ငါ ဘယ်မှာ တည်းတယ် ဆိုတာကိုလည်း မပြောသလို စစ်တွေမှာလည်း ငါ့အိမ်လိပ်စာကို သူ့ကို မပေးဘဲ အခြားတနေရာကိုဘဲ ပြောထားတယ်။ သူနဲ့တော့ အလုပ်ကို ဆက်တော့ လုပ်ဖြစ်နေတယ်။

ဒီလို လုပ်နေရင်းနဲ့ ငါ့နောက်ကို စက်ဘီးနဲ့ တယောက်ယောက်က နောက်ယောင်ခံ လိုက်နေတယ် ဆိုတာ ငါ သတိထားမိ လာတယ်။

သံသယ ဖြစ်ဖွယ်ရာ အကြည့်တွေနဲ့ ငါ့ကို ကြည့်နေတဲ့ ငါနဲ့ မသိတဲ့ လူတချို့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေကို ငါ တွေ့လာရတယ်။ ဒီလို လူတွေနဲ့ ငါ မကြာခဏ ကြုံလာနေရတော့ ငါ့စိတ်ထဲမှာ မသင်္ကာတော့ဘူး။

ဒါကြောင့် ငါက သူ့ကို

“ငါတို့တော့ အန္တရာယ် အနံ့ရနေပြီ ရှောင်တိမ်းမှ ဖြစ်တော့မယ်”

လို့ သွားပြောမိတယ်။ သူက ကိုယ်နဲ့ တွဲလုပ်နေရသူဆိုတော့လေ။ ငါတို့နောက်ကို ထောက်လှမ်းရေး လိုက်နေပြီလို့ သံသယ ရှိတယ် ဆိုတာကိုပေါ့။

ငါ ဘယ်အချိန် ဘယ်မှာ ရှိနိုင်တယ်။ အကယ်၍ ငါ့ကို ငါပေးထားတဲ့ လိပ်စာမှာ ရှာမတွေ့ရင်လည်း ငါ ရှောင်နေတယ်လို့ မှတ်ပါ။ နောက် ငါ မင်းကို ရှာပြီး ဆက်သွယ်မယ် လို့ သူ့ကို ပြောမိတယ်။

အဲဒီနောက် ငါ ကိုယ့်အိမ်ကို ပြန်လာပြီး အိမ်မှာတည်းခိုနေတဲ့ AIO/AIA နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်က ဦးလေး ဦးအောင်ဆန်းကိုလည်း ပြောပြတယ်။

“ဦးဦး.. ငါ့ကို ထောက်လှမ်းရေးဘက်က နောက်ယောင်ခံ လိုက်နေတယ်လို့ ငါ သံသယ ဖြစ်မိတယ်။ ဒါကြောင့် ဦးဦးလည်း ဒီမှာ မနေနဲ့တော့။ ငါလည်း လစ်တော့မယ်”

လို့ ပြောတယ်။

ပြီးတော့ င့ါညီတယောက်ကို

“ညီလေး အကိုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စာအုပ်တွေ စာရွက်စာတမ်းတွေ အားလုံးကို တနေရာကို အမြန်ဆုံး ရွှေ့ပြောင်းလိုက်။ စာရွက်စာတမ်းတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်။ ငါ ကိုယ်တိုင် လုပ်နေဖို့ အချိန်မရတော့ ဘူး။ ငါ့နောက်ကို ထောက်လှမ်းရေး လိုက်နေပြီ။ ငါ အခြားတနေရာရာကို ရှောင်မှ ဖြစ်တော့မယ်။”

လို့ မှာထားခဲ့တယ်။

ငါဟာ ငါ့အိမ်ကို နွားရိုင်းသွင်းချိန် နေဝင်ရီတရော အချိန်ကို ဝင်တယ်။ ညဉ့် အတော်လေးနက်တော့မှ အိမ်ခြံစည်းရိုးကို ကျော်ပြီး အိမ်နောက်ဘက်မှာ ရှိတဲ့လမ်းက ပြန်ထွက်တယ်။ ထွက်ပြီး တော်တော်ဝေးဝေးကို သွားပြီး ပတ်ကာ ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတယောက်ရဲ့ အိမ်မှာ ဝင်အိပ်တယ်။

ငါ့ကို ဖမ်းဖို့ ဝိုင်းတဲ့အခါ ငါ့အိမ်ကိုရော ငါ့ သူငယ်ချင်း အိမ်ကိုပါ တပြိုင်နက် ဝိုင်းတယ်။

ငါ့ကို လာဝိုင်းတာ စစ်သားတွေ ရိန်းဂျား ကားကြီးနဲ့ နှစ်စီး ဂျစ်ကားတစီးနဲ့ လာကြတယ်။ ရဲကတော့ အနည်းအကျဉ်းဘဲ ပါတယ်။

ဒါတွေ အားလုံးအပါအဝင် ငါ့ကို စစ်ဆေးတာမှာ ငါနဲ့ သူနှစ်ယောက်ဘဲသိတဲ့ ဟာတွေကို စစ်ကြောရေးမှာ မေးလာတာတွေကို ဆက်စပ် စဉ်းစားကြည့်တဲ့အခါ ဒါတွေဟာ ငါနဲ့အတူတူ တွဲလုပ်တဲ့ ကောင်ဆီက ထောက်လှမ်းရေးဆီ ရောက် သွားတယ် ဆိုတာကို သဘောပေါက်လာတယ်။ သူ အဖမ်းများ ခံရလားလို့ ဆက်စပ် စဉ်းစားနေမိတယ်။

ဘာကြောင့်ဆိုတော့ ငါရဲ့လျို့ဝှက်ချက်ကို ပြောပြထားတာက သူတယောက်ထဲဘဲ။ နှစ်အိမ်စလုံးကို လာဝိုင်းတယ် ဆိုတာရယ်။ ပြီးတော့ ငါနဲ့ သူနဲ့ နှစ်ယောက်တည်းဘဲ သိတဲ့ လူနာမည်တွေကိုပါ စစ်ကြောရေးမှာ ထောက်လှမ်းရေးက မေးတာ ဆိုတော့ ငါ ထင်တာ မလွဲလောက်တော့ဘူး။

ပထမတော့ ငါ့စိတ်ထဲမှာ ဒီကောင်ရော မိသွားလို့လားလို့ တွေးမိသေးတယ်။ ဖမ်းမိလို့ ဖော်လိုက်တာလား သစ္စာဖောက်ပြီး ဖော်လိုက်တာလား ဆိုတာတော့ ငါ မသိနိုင်ဘူးပေ့ါ။ သေချာတာကတော့ ဒီ ကွင်းဆက်ကို သူနဲ့ ငါဘဲ သိတာလေ။ ဒါကြောင့် ငါဟာ ဒီဟာတွေကို ဝန်မခံလို့ မရတော့ဘူး။ ငြင်းနေလို့က အသားနာရုံကလွဲပြီး ဘာမှ အကျိုးမထူးဘူး ဆိုတာကို နားလည်လိုက်တယ်။

အပိုင်း (၁) https://www.facebook.com/share/p/1CWxiK8gSn

အပိုင်း (၂) https://www.facebook.com/photo/?fbid=122168731622561727&set=a.122094637034561727

အပိုင်း (၃) https://www.facebook.com/photo/?fbid=122169819260561727&set=a.122094637034561727

အပိုင်း (၄) https://www.facebook.com/photo/?fbid=122170916168561727&set=a.122094637034561727

အပိုင်း (၅) https://arakhatimes.com/articels_mm/24984/

အပိုင်း (၆) https://www.facebook.com/share/p/16Z3A48Rk4/

အပိုင်း (၇) https://www.facebook.com/share/p/1KQGBGy8MV/

အပိုင်း (၈) https://www.facebook.com/share/p/1VrvWqt8dm/

အပိုင်း (၉) https://www.facebook.com/share/p/14Pbbtis6g5/ တွင် ဖတ်ရှုနိုင်ပါတယ်။