(အာရက္ခအားမာန် ရဲဘော်ကျော်ဟန် (အပိုင်း ၃၀) ပထမပိုင်း
ဌေးဝင်း
ငါတို့ဟာ စည်းလုံးခြင်းသည် အလွန်တရာ အရေးကြီးကြောင်းကို အမြဲတမ်း ပြောဆိုလေ့ရှိကြတယ်။ စည်းလုံးမှုပြိုကွဲလို့ မညီညွတ်ကြလို့ ငါတို့ ကျရှုံးခဲ့ကြရတယ်။ ဒါကြောင့် အားလုံးညီညွတ်မှ ဖြစ်မယ်ဆိုတဲ့ စကားသံကို ဘဝဂ်ညံအောင် ကြားနေကြရတာဘဲ။ ဒါပေမဲ့ အသံကအသံ။ မညီညွတ်တာက မညီညွတ်တာ။ ဒါနဲ့ ပတ်သက်လို့ ငါ့ဖြတ်သန်းမှုအရ ဒီလိုတွေ တွေ့ကြုံခဲ့ရဖူးတယ်။
ညီညွတ်မှု တည်ဆောက်နိုင်ဖို့ဆိုတာ အဖွဲ့အစည်းတခုဟာ အခြားအဖွဲ့အစည်းတွေနဲ့ စည်းနှောင်အားကောင်းဖို့ လိုသလို တကယ်တမ်းမှာက ကိုယ့်အဖွဲ့အစည်းအတွင်းမှာ စည်းနှောင်အားကောင်းဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်။
ပညာတတ်အလွှာနဲ့ ပညာအသင့်အတင့် တတ်တဲ့အလွှာကြားမှာ တော်လှန်ရေး အတွေးအခေါ် အတွေးအမြင်တွေ ကွာခြားကြတယ်။ ဒါကို အပြန်အလှန် ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းမှု နည်းကြတယ်။ ငါတို့ပြောတာဘဲ မှန်တယ်ဆိုတဲ့ ရပ်တည်ချက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကြတယ်။ ဒီအခါမှ ဟသွားတဲ့အဟက အက်ကွဲကြောင်းကြီးဖြစ်သွားရာကနေ အငြင်းပွားလာကြတယ်။ အပြန်အလှန် ပြစ်တင်ရှုတ်ချရင်း ညီညွတ်မှုပြိုကွဲပြီး ရန်သူလုံးလုံး ဖြစ်သွားကြတာကို တွေ့ရတယ်။
အခု ပြောပြတဲ့ သဘောတရားက စာနဲ့ရေးလို့ ကောင်းတယ်။ နားဝင်ချိုအောင် ကြားကောင်းအောင် ပြောတဲ့အဆင့်ဘဲ။ အဲဒီအလွှာ နှစ်ခုကြားက အဟကြီးကို မြင်သာအောင် ထပ်ဆင့်ပြောပြမယ်။ နားထောင်ကြည့်။
“ငါတို့က လက်တွေ့ ၊ ကိုယ်တွေ့ စစ်မြေပြင်မှာ နှစ်ပေါင်းမြောက်များစွာ ကြံ့ကြံ့ခံ ဖြတ်သန်းလာတာနော်။ နိုင်ငံတကာ အတွေးအမြင်ကို စာဖတ်ရုံနဲ့ လာပြောမနေနဲ့။ ကိုယ့်ပြည်သူနဲ့ ကိုယ့်တော်လှန်ရေးကြားက စံနဲ့ ကိုက်ညီဖို့ လိုတယ်”
ဆိုတဲ့ စကားမျိုး။ နောက်တပုံစံက
“ဒီပုံစံမျိုး အတွေးအခေါ်မျိုးနဲ့ လုပ်လာတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။ ဘယ်နှစ်နှစ်မှာ လူဘယ်လောက် လက်နက်ဘယ်လောက် ပိုပြီး စုမိနိုင်လို့လဲ။ အဖန်ရည် (ရေနွေးကြမ်း) အိုးဘဲ ဂျီး (ချေး) ပိုထူလာတာဘဲ တွေ့တယ်”
ဆိုတဲ့ အသံမျိုးတွေ။
ပြီးတော့ တော်လှန်ရေးအဖွဲ့အစည်းတွေ တဖွဲ့ချင်းစီ လုပ်ခဲ့ကြတာ နှစ်ကာလကြာပေမဲ့ ဘယ်အဖွဲ့ကမှ တော်လှန်ရေးမှာ ပြည်သူအများစု ပါလာနိုင်အောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့အတွက် တပ်ပေါင်းစု ဖွဲ့ခဲ့ကြတယ်။ ဒီလိုနဲ့ NUFA ပေါ်လာတယ်။
NUFA တပ်ဦးဟာ အခြေအနေတခုကို ရောက်ခဲ့ပေမဲ့လည်း NUFA မှာ ပါဝင်နေကြတဲ့ ကိုယ်စားလှယ်တွေဟာ တပ်ဦးထက် မိခင်ပါတီအရေးကို ဦးစားပေးလုပ်ဆောင်လာတာတွေကို ကိုယ်တွေ့ကြုံလာခဲ့ရတော့ ငါ့အမြင်မှာ လက်ရှိရှိနေတဲ့ နယ်မြေတွေရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ လက်ရှိရှိနေတဲ့ အဖွဲ့တွေနဲ့ မဟုတ်ဘဲ မျိုးဆက်သစ် ပညာတတ်လူငယ်တွေနဲ့ စုပေါင်းပြီး အဖွဲ့သစ်တခု ရှိလာဖို့ ဖြစ်ပေါ်လာဖို့ လိုအပ်တယ်ဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လာတယ်။
ထောင်ထဲမှာ ရှိနေစဉ်က ကြားသိခဲ့ရတာ တချို့ကို ဒီနေရာမှာ ငါပြောပြချင်တယ်။
တရားရုံးက အမိန့်ချခံလိုက်ရတဲ့နေ့မှာဘဲ ငါ့ကို အချုပ်ဆောင်ကနေ အကျဆောင်ကို ပို့လိုက်တယ်။ အကျဆောင်ရဲ့ ထောင်မှူးနာမည်က ကျော်မင်း ဖြစ်တယ်။ အကျဆောင်ကို ရောက်တဲ့အခါ ALP (Arakan Liberation Party) မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့တဲ့ ငါနဲ့ ကျောင်းနေဘက်သူငယ်ချင်း ဦးသိန်းဟန်နဲ့ ပြန်ဆုံရတယ်။ နောက်တယောက်က ကိုတင်။ သူလည်း ALP က ဖြစ်တယ်။ နောက်တစ်ယောက်က National United Front of Arakan (NUFA) က ANGA က ရိုးမ ဖိုးခေါင်။ သူတို့နဲ့ အခန်းအတူတူ နေထိုင်ကြတယ်ဆိုတော့ ရှေ့ဟောင်းနှောင်းဖြစ်တွေကို အပြန်အလှန် ပြောပြဖြစ်ကြတယ်။
ကိုတင်က သူ့ကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုတခု ပြုလုပ်ဖို့ စေခိုင်းခံရဖူးတဲ့ အကြောင်းတခုကို ငါ့ကို ပြောပြဖူးတယ်။ သူ့ပါတီက တာဝန်ရှိတဲ့ ခေါင်းဆောင် ခိုင်ရဲနိုင် (ခ) ရာဇဝံသက AIO က ဥက္ကဌ ကိုကျော်လှိုင်ကို အသေပစ်သတ်လုပ်ကြံဖို့ နောက်တယောက်နဲ့အတူ သူ့ကို တာဝန်ပေးတယ်။
သူဟာ ကိုကျော်လှိုင်ကို သတ်ဖို့ နှစ်ခါတောင် သွားချောင်းဘူးတယ်။ သို့သော် သူက မသတ်ချင်။ အကြောင်းရင်းကတော့ ကိုကျော်လှိုင်ဟာ တော်လည်းတော်သလို တော်လှန်ရေးမှာ အဓိက အခန်းကဏ္ဍကပါသလို ရက္ခိုင်ပြည်သူတွေ ကြားထဲမှာလည်း ဩဇာရှိတဲ့ ပညာတတ်တယောက် ဖြစ်နေပြန်တယ်။ အဲဒါကြောင့် သူဟာ မသတ်ခဲ့တာလို့ ပြောတယ်။
ဒါကြောင့် သူ့ကိုပေးထားတဲ့ သေနတ်နဲ့အတူ ဝါးခပ်ချောင်းစခန်းထဲက ထွက်ပြေးလာတယ်။ လမ်းတဝက်မှာ သေနတ်ကို တနေရာမှာ ဝှက်ထားခဲ့တယ်။ ပြီးနောက် တက်က္ကနားကနေ မောင်တောကို ကူးတို့လှေနဲ့ ကူးလာတယ်။ မောင်တောကမ်းစပ်ကို ရောက်လို့ ကမ်းစပ်ကနေ လယ်ကွင်းကိုဖြတ်ကာ မောင်တောသင်းချိုင်းမှာ ခဏနားနေတုန်းမှာဘဲ မြန်မာစစ်ထောက်လှမ်းရေး နှစ်ယောက်နဲ့အတူ အရပ်သားတယောက် ချက်ချင်း ရောက်လာတယ်။ ကိုတင်ဟာ အဲဒီမောင်တောမှာ အဖမ်းခံရတယ်တဲ့။
ဒီနေရာမှာ မြင်ရတာက မိမိ အဖွဲ့အစည်းအတွင်းမှာရှိတဲ့ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ မကြိုးစားဘဲနဲ့ တခြားပါတီအဖွဲ့က ခေါင်းဆောင်ကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ဖို့ လုပ်တဲ့ ဓလေ့စရိုက်ဆိုး ထွန်းကားအောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ ရှိနေခဲ့တယ် ဆိုတာကို သိခဲ့ရတယ်။
နောက်တမျိုးက ဘူးသီးတောင်က ခေတ်ပညာတတ် ဆရာဝန်တယောက်။ သူက ACP ပါတီက။ ထိုင်းဘက်ကို စေလွှတ်ဖို့အတွက် ပတ်စ်ပို့လုပ်ဖို့ လိုအပ်တာတွေလုပ်ဖို့ သူ့ကို ပါတီက ပိုက်ဆံတွေ ထုတ်ပေးလိုက်တယ်။ သူဟာ လနဲ့ချီ ပျောက်သွားတယ်။ နှစ်လ သုံးလ။ တကယ်တော့ သူက ပတ်စပို့ရရှိရေးကို ဖိဖိစီးစီး ဦးစားပေးပြီး လုပ်ရမှာထက် သူ့ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စတွေကိုဘဲ အလေးပေးပြီး လုပ်နေခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် အဖွဲ့အစည်းက ပေးအပ်တဲ့တာဝန်ကို ဂရုစိုက်ပြီး သေချာမလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ထုတ်ပေးလိုက်တဲ့ ငွေလည်း ကုန်သွားပြီဆိုတော့ စခန်းကို ပြန်မသွားရဲတော့ဘူး။ စခန်းကို ပြန်ရောက်သွားရင် ဘယ်လိုအရေးယူခံရမယ်ဆိုတာ သူက သိနေတယ်လေ။ ဒီတော့ သူဟာ တော်လှန်ရေးကို ဆက်လုပ်ချင်ပေမဲ့ ပါတီကပေးလာမဲ့ အပြစ်ဒဏ်ကို ကြောက်ပြီး ရန်သူ့ဆီမှာ လက်နက်ချသွားတယ်။
အဲဒီလို လက္ခဏာမျိုးတွေ ရှိတယ်။ တချို့ဆိုရင် စေတနာလွန်တာ ရှိတယ်။
ငါ့ဦးလေးလို ဆရာလို သိပ်ခင်တဲ့တယောက်ဆိုရင် စိတ်ရင်းစေတနာကောင်းသလို အလွန်အမင်းလည်း အားနာတတ်တယ်။ သက်ဆိုင်ရာနိုင်ငံက အာဏာပိုင်တွေကို ချဉ်းကပ်ထိုးဖောက်မှုမှာ အရမ်းတော်တယ်။ ဒေသခံ နိုင်ငံဘာသာစကားကိုလည်း တတ်ကျွမ်းမြန်တယ်။
သူဟာ ဘင်္ဂလာဒေ့ရှ် ဝန်ကြီးချုပ် ရှိတ်ဟာဆီနာနဲ့ တိုက်ရိုက်စကားပြောလို့ရအောင်ထိ ဆက်သွယ်စွမ်းဆောင်နိုင်တယ်။ တချို့ရက္ခိုင်ခေါင်းဆောင်ပိုင်းနဲ့ ရှိတ်ဟာဆီနာကို သူကိုယ်တိုင်တွေ့ဆုံပြီး မိတ်ဆက်တာ ဆက်သွယ်ပေးခဲ့တာတွေကို သူပြောပြဖူးတယ် ငါ့ကို။ သူကလည်း အဖွဲ့အစည်းကိစ္စအတွက် တာဝန်ပေး လိုက်တာရှိရင် သွားတော့လုပ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြီးသွားရင် ချက်ချင်းပြန်လာပြီး ပါတီကို သက်ဆိုင်ရာကို သတင်းပြန်ပို့တာမှာ အားနည်းတယ်။ အဲဒီ ခရီးစဉ်မှာဘဲ မိမိနဲ့ သိကျွမ်းတဲ့ အသိမိတ်ဆွေတွေရဲ့ သားသမီးတွေကိုကြည့်ပြီး အားမရဖြစ်ကာ စာသင်ပေးချင်တဲ့ စိတ်တွေက ရောက်နေတယ်။ တကယ်ဘဲ ကလေးတွေကို စာသင်ပေးနေတာမျိုးကို လုပ်နေပြီး အချိန်ကြာကြာနေပြီးမှ ပြန်လာတတ်တယ်။
ငါ့အမြင်က လူမှုရေးက လူမှုရေးတပိုင်း။ တာဝန်ယူ လုပ်ဆောင်တဲ့အခါ တာဝန်အပိုင်းက တပိုင်းလေ။ ပေးအပ်လာတဲ့ တာဝန်ကို ပြီးစီးတဲ့အခါ အဖွဲ့အစည်းကို သတင်းပြန်ပို့ရမယ်။ ပြန်လာရမယ်။ မဟုတ်ဘူးလား။
နောက်တခုက တချို့သူတွေက ပညာတော်ပေမဲ့ ကိုယ့်အဖွဲ့အစည်းက လူတွေနဲ့ အလုပ်လုပ်တဲ့အခါ သိပ် အစေးမကပ်တာမျိုးကလည်း ရှိသေးတယ်။
အဖွဲ့အစည်းတခုရဲ့ ထိပ်ပိုင်းတာဝန်ရှိသူဆိုတာက အဖွဲ့အစည်းအတွင်းက ပြဿနာရှိရင် မပြေလည်တာကို ပြေလည်အောင် ညှိနှိုင်းစီစဉ် ဆောင်ရွက်ရမယ့်အစား ဒါကို အဖွဲ့အစည်းအတွင်းမှာ မဆောင်ရွက်ဘဲ အခြားအဖွဲ့စည်းက ခေါင်းဆောင်တွေနဲ့တွေ့ပြီး ဖွင့်ချတယ်ဆိုမှတော့ ဒီအဖွဲ့ ဘယ်လို စည်ပင်တိုးတက်တော့မလဲ။
ဥပမာအနေနဲ့ ပြောရရင် AIO က ဥက္ကဌ ကျော်လှိုင်နဲ့ ALP က ခိုင်အာဏာနီတို့ဟာ စည်းနှောင်အား ကောင်းတယ်။ အဖွဲ့အစည်းချင်း ဆက်ဆံရေးမှာလို့ ပြောရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်တဖွဲ့တည်း အဖွဲ့သားအချင်းချင်း အတွင်းမှာကျတော့ ပါတီတွင်းမှာကျတော့ စည်းနှောင်အား မကောင်း။
AIO ခေါင်းဆောင်တွေဖြစ်ကြတဲ့ ကိုကျော်လှိုင်နဲ့ ကိုစောထွန်း စည်းနှောင်အား မကောင်းကြဘူး။ ဒီလိုဘဲ ALP မှာလည်း ဥက္ကဌ ခိုင်ရဲခိုင်နဲ့ အတွင်းရေးမှူး ခိုင်အာဏာနီနဲ့ စည်းနှောင်မှု အားမကောင်း။
အဲလိုမျိုး ကိစ္စတွေ တော်တော်များများကို ငါ တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်။
ဒီလိုတွေ တွေ့ကြုံရဖူးတာကြောင့် ငါတို့ မျိုးဆက်သစ် ပညာတတ်လူငယ်တွေနဲ့ စုစည်းတည်ဆောက်မဲ့ အဖွဲ့သစ်တခုကို တခြားသော အင်အားကြီး လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့ တည်ရှိရာ နေရာမှာ တည်ထောင်နိုင်ကြရင် ကောင်းမယ်ဆိုတဲ့ အတွေးတွေကို တွေးရင်း ထောင်ထဲမှာ ငါ စိတ်ကူးရခဲ့တယ်။
ထောင်ကလွတ်ရင် လုပ်ဆောင်စရာတွေအတွက် တော်လှန်ရေးအားမာန်တွေ။ အမျိုးသားရေးအောင်ပွဲအတွက် ခွန်အားတွေကို ထောင်ထဲမှာဖြည့်ရင်းနဲ့ ရက္ခိုင်အမျိုးသားလွတ်မြောက်ရေးအတွက် အသစ်သောစုဖွဲ့မှု တခုတော့ လိုအပ်တယ်။ ဒါကို ဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ်ဆိုတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချထားခဲ့တယ်။ အဲဒီအသစ်ဖြစ်လာမဲ့အဖွဲ့ကို ဘယ်လိုအရည်အချင်းရှိတဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေက ဦးဆောင်သင့်တယ်။ ရက္ခိုင်လက်နက်ကိုင် တော်လှန်ရေးမှာ ခေါင်းဆောင်တွေဟာ ရက္ခိုင်ပြည် မြောက်ပိုင်းဘက်က အားကောင်းပြီး ရက္ခိုင်ပြည် တောင်ဘက်ပိုင်းက ပါဝင်မှု အားနည်းတာကို တွေ့မြင်ရတော့ တောင်ပိုင်းဖက်က ခေါင်းဆောင်နေရာမှာ ပါဖို့လိုတယ်။ ပြီးမှ ရှင်သန်တဲ့ တော်လှန်ရေးအဖွဲ့တဖွဲ့ ဖြစ်လာမယ်ဆိုပြီး တွေးတောကြံဆယင်းနဲ့ ၁၉၉၁ ခုနှစ် ဇူလိုင်လမှာ ငါ ထောင်က ပြန်လွတ်လာခဲ့တယ်။
သာမန်အားဖြင့် ကြည့်ရင်တော့ ငါ ထောင်က လွတ်လာပြီ။ အခြားသူတွေလို လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေနိုင်ပြီလို့ ထင်စရာ ရှိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲသလို မဟုတ်ပါဘူး။ အကျယ်ချုပ်။ ခြေချုပ်ကျခံနေရတာကို အခြားသူတွေက မသိပါဘူး။ ထောင်က လွတ်ခါစမှာ တပတ်တခါ နှစ်ပတ်တခါ ရဲစခန်းကို သွားသွားပြီး လက်မှတ်ထိုး ထိုးနေရတယ်။ တခြားနေရာကို ညအိပ်ညနေ ခရီးသွားခွင့် မပြု။
စစ်တွေမှာ သွားလာနေရင်လည်းဘဲ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ရဲ့ မသိစိတ်မှာလည်း ငါ့နောက်မှာ တစုံတယောက်က အရိပ်လို လိုက်ကြည့်နေတယ်ဆိုတဲ့ သံသယစိတ်နဲ့ သွားလာနေထိုင်နေရတဲ့ ဘဝ။ အခြေအနေက စစ်ထောက်လှမ်းရေးတွေက ငါ့ကို အလစ်မပေးဘူး။
ဒီနေရာမှာ စစ်ကြောရေးပြီးလို့ ထောက်လှမ်းရေးရုံးက ရဲစခန်းကို မပို့မီ နှစ်ရက်လောက်အလိုမှာ ငါ့ကို ထောက်လှမ်းရေး ၁၀ က တပ်မှူး ခင်မောင်အေး ခေါ်တွေ့ပြီး ပြောဖူးတာကို ပြန်သတိရမိသေးတယ်။
“မင်းကို ငါတို့က မင်းကို အငြှိုးအတေးနဲ့ လူပုဂ္ဂိုလ်တယောက်ကို လုပ်ရတာမဟုတ်။ ငါတို့က သတင်းအချက်အလက်အရ မင်းကိုဖမ်းပြီးတော့ လိုအပ်တဲ့စစ်ကြောရေးတွေဝင်ပြီးတော့ မင်းဆီက အချက်အလက်တွေ ရဖို့အတွက် ငါတို့ စစ်ဆေးရတာ။ တာဝန်အရ လုပ်ရတာ။ နိုင်ငံတော်က ပေးအပ်တဲ့တာဝန်အရ ငါတို့ လုပ်ရတာသာ ဖြစ်တယ်။ မင်းကို ငါတို့ မြင်ဘူး တွေ့ဘူးတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ မင်းဟာ ထောင်ကျချင်လည်း ကျမယ်။ မကျချင်လည်း မကျဘူး။ ရှေ့နေ ကောင်းကောင်းငှါးပြီး အမှုရင်ဆိုင်ရင် မင်းသက်သာချင် သက်သာနိုင်တာဘဲ။ မင်းလွတ်တဲ့အချိန်ကျရင် ငါနဲ့လာတွေ့ပါ။ မင်းဟာ အများအတွက် အလုပ်လုပ်ချင်သူ တိုင်းပြည်အတွက် အလုပ်လုပ်ချင်သူဖြစ်လို့ လက်ရှိအစိုးရနဲ့ လက်တွဲလုပ်မယ်ဆိုရင် သိပ်ကို တန်ဖိုးရှိတဲ့သူ ဖြစ်လာမှာဘဲ။ မင်း ပြန်လွတ်လာတဲ့အခါ အချိန်မရွေး ငါ့ဆီကို လာတွေ့။ ငါမရှိရင်လည်း ဒီမှာ တာဝန်ကျတဲ့သူနဲ့ လာတွေ့။ မင်း ဘာလိုအပ်လဲ။ ဘာအခက်အခဲ ရှိလဲ။ မင်းလွတ်လာတဲ့အခါ လာတွေ့ပါ”
လို့ ပြောထားဖူးတယ်။
လှမြင့်လည်း အဲဒီလိုဘဲ ပြောလာတယ်။ သူကလည်း စောက်ရမ်း နှိပ်စက်ထားတယ် မဟုတ်လား။ ရိုက်နှက် ထိုးကြိတ်ထားတာ မကြာသေးဘူးဆိုတော့ သူလည်း တပ်မှူးပြောသလိုမျိုးဘဲ
“မင်းကို ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ငါတို့ လုပ်တာမဟုတ်ဘူး။ မင်း ငါတို့ကို အပြင်မှာတွေ့ရင် ဂလဲ့စားချေတာမျိုးတွေ မလုပ်နဲ့ပေါ့”
လို့ တပ်ကြပ်လှမြင့်လည်း ပြောတယ်။ ဗိုလ်ကြီးစိန်ဝင်းကတော့ ဘာမှ မပြောဘူး။ ခင်မောင်အေးနဲ့ လှမြင့်တို့ နှစ်ယောက်ဘဲ ပြောတာ။
လူတယောက်ကို အဆုံးစွန် ရက်စက်မှုနဲ့ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းပြီး ဒီလိုပြောထွက်ကြတဲ့ ဖက်ဆစ် စစ်ထောက်လှမ်းရေးဆိုသူတွေရဲ့ ပါးစပ်က ပြောနေကျ စကားဘဲ ဖြစ်လိမ့်မယ် ထင်တယ်။
ငါဟာ အရာရာကို မေတ္တာထားပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်တဲ့ အရဟတ္တမဂ် အရဟတ္တဖိုလ် ဆိုက်ရောက်နေတဲ့ ရဟန္တာ သူတော်စင်လည်း မဟုတ်တော့ သူတို့ကို ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရလည်း မကြေနပ်သလို လူမျိုးရေး အငြှိုးအတေးနဲ့ နှိပ်စက်ကြတာကို ငါခံခဲ့ရတော့ သူတို့ ပြောစကားကို ငါ ဘယ်လက်ခံနိုင်ပါ့မလဲ။ သူတို့နဲ့ပြောနေလို့လည်း ဘာမှ အကြောင်းထူးလာမှာ မဟုတ်လို့ ဘာမှ ခွန်းတုန့်ပြန် ပြောမနေခဲ့ပါဘူး။
ပြီးတော့ ဒီစစ်ထောက်လှမ်းရေးကောင်တွေနဲ့ ငါတို့နဲ့က တန်ဘိုးချင်းမှ မတူတာ။ သူတို့က အာဏာရှင်တွေရဲ့ လက်ကိုင်တုတ်။ အာဏာပါးကွက်သားမျှသာ မဟုတ်လား။ ငါတို့ တော်လှန်ရေး နိုင်ငံရေးသမားတွေဆိုတာက အဖိနှိပ်ခံ ပြည်သူတွေအတွက် ယုံကြည်ချက်နဲ့ တိုက်ပွဲဝင်နေကြသူတွေ မဟုတ်လား။
ထောင်က လွတ်ခါစကတော့ ရဲစခန်းမှာဘဲ ပထမပိုင်း သွားတွေ့နေရတာကနေ နောက်ပိုင်းမှာ သူတို့ ရုံးထိုင်လေ့ရှိတဲ့ စစ်တွေမြို့ မြို့မဈေးကို သွားသွားပြီး နှစ်ပတ်တခါစီ သတင်းပို့နေရတယ်။ ငါလည်း ဒါကို သိပ်မကြိုက်ချင်ဘူး။ စိတ်ကျဉ်းကျပ်တယ်လေ။
နိုင်ငံရး တော်လှန်ရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အရေးအရာပေါ်တိုင်း ငါ့ကို ခေါ်ခေါ်မေးတယ်။ ဘင်္ဂလာဘက်မှာ တခုခု လှုပ်ရှားမှု ဖြစ်တယ်ကြားရင် ငါ့ကို “ဒါကို မင်းသိတယ် မဟုတ်လား။ မင်းသိရမယ်။ မင်းမသိလို့ မရ” စသဖြင့် ဖိအားပေးတာကို ခံနေရတယ်။ တကယ်မှာက သူတို့က သိပြီးသား။ ငါမသိတာတောင် သူတို့ကသိနေပြီးသား။ အမှန်က ဒါဟာ သူတို့ကို ပိုကြောက်လာအောင်လုပ်ပြီး ငါ့ကို သူတို့လူ ဖြစ်လာအောင် ကြပ်တဲ့သဘော။
နောက်တမျိုးနဲ့ မက်လုံးပေးပြီး စည်းရုံးလာတာက
“မင်းမှာ အခက်အခဲရှိရင် လာပြော။ ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်ဘက်ကို ပို့လို့ရတဲ့ ဆန်/ကျွဲ-နွား/သစ် စတဲ့ ခွင့်ပြုချက် လက်မှတ်တွေ မင်းလုပ်ချင်ရင် အခါအားလျှော်စွာ ငါတို့ ထုတ်ပေးလို့ ရတယ်”
လို့ ပေါ့။ ဒါက သူတို့ ထောက်လှမ်းရေးတွေရဲ့ သူလျှိုမွေးစားတဲ့ နည်းလမ်းတခုပေါ့။
အာဏာပိုင်ဘက်က ပေးတဲ့ ဒီလို ဒုက္ခတွေရှိသလို အခြားတဘက်မှာက ထောင်ထွက်ဆိုပြီး လူတွေက မပေါင်းသင်းချင်ကြတာ။ ဖယ်ကျဉ်ထားကြတာကိုလည်း ရင်ဆိုင်ရသေးတယ်။ ဒါဟာ နိုင်ငံရေး တော်လှန်ရေးသမားတယောက် ထောင်ကပြန်လွတ်လာချိန်မှာ အရင်က အပေါင်းအသင်းတွေ မိတ်ဆွေတွေ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေထဲက တချို့တွေက စိုးရိမ်ထိတ်လန့်ပြီး မဆက်ဆံရဲ။ မဆက်ဆံချင်ကြတာ အထူးအဆန်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါလည်း ဒီအတွက် မမှုပါဘူး။
ဒီထက် အဆတသန်းမက ပြင်းထန်ရက်စက်တဲ့ စစ်ထောက်လှမ်းရေးရဲ့ ငရဲစခန်းကိုတောင် ဖြတ်ကျော်ဖူးခဲ့ပြီဘဲလေ။ ပြီးတော့ ငါဟာ တချိန်ကလို ပုန်းလျှိုး ကွယ်လျှိုး ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် အလုပ်လုပ်ရတဲ့ မြေအောက်တော်လှန်ရေးတပ်သား မဟုတ်တော့ဘူးလေ။
ရုံးပြင်ကန္နားမှာ တရားသူကြီးတွေ ရှေ့နေရှေ့ရပ်တွေနဲ့ နိုင်ငံရေး တော်လှန်ရေးပုဒ်မတွေ ပုဒ်ထီးတွေတပ်ပြီး တော်လှန်ရေးသမားအဖြစ် သိဒ္ဓိတင် ကင်းပွန်းတပ်ပြီးထားပြီးပြီမို့ ငါ့ကို မဆက်ဆံရဲတဲ့သူ ဖယ်ကျဉ်ကြတဲ့သူတွေ ရှိသလို။ ငါ့ကို လေးစားတန်ဖိုးထားတဲ့ လူတွေရဲ့ အကြည့် အပြုံး ဖေးမကူညီပေးကြတာတွေအတွက်လည်း ငါ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်ရတာတွေလည်း အများကြီးပါ။
ငါ ထောင်က လွတ်လာချိန်မှာ ဗိုလ်မှူး စောထွန်းဟာ ဗိုလ်ရာဇာ ဦးဆောင်တဲ့ ရခိုင်တပ်မတော် (Arakan Army. AA) မှာ တာဝန်ယူနေပြီဆိုပြီး သူက ငါ့ကို ဆက်သွယ်လာတယ်။ အလုပ်ဆက်လုပ်ဖို့လည်း ပြောလာတယ်။ ကိုယ်လေးစားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဆီက ဆက်သွယ်လာတော့ ငါ ဝမ်းသာတယ်။
ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ ပြင်းထန်တဲ့ စိတ်ခံစားမှုတခုက ရှိနေတယ်။ အဲဒါက ရှင်းရှင်းပြောရရင် ကိုယ့်အဖွဲ့အစည်းကို အားမရသလို မကျေနပ်တာတွေ ရှိတယ်။ ငါ့ကိုတာဝန်ပေးတုန်းကပေးပြီး တာဝန်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ပြဿနာအတွက် တာဝန်မယူခဲ့ကြတာကို မကြေနပ်လို့ လုပ်လိုစိတ် မရှိတာကြောင့် ရှောင်နေခဲ့တယ်။ ဗိုလ်မှူး စောထွန်းကိုတော့ စောင့်ကြည့်ဦးမယ် ဆိုတာလောက်ဘဲ ငါ ပြန်ပြီး အကြောင်းထားခဲ့တယ်။
ငါ ထောင်ကျသွားရတာဟာ ငါ့အဖွဲ့အစည်းက ငါနဲ့အတူတူ အလုပ်လုပ်ဖို့ ထည့်ပေးလိုက်တဲ့ကောင်က သူလျှိုဒလန်လုပ်လို့ ဆိုတဲ့အကြောင်းကို ငါ အသေးစိပ် အဖွဲ့အစည်းကို သတင်းပို့ပေးထားတယ်။ ဒီ သူလျှိုဒလန်ကောင်ဟာ မဆလ ထောက်လှမ်းရေးနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ငါ့ကို ထောင်ထဲပို့ခဲ့တဲ့အကြောင်းကို သိရှိပါလျှက်နဲ့ ဒီကောင်က ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်မြစ်နားရွာကို ရောက်လာတဲ့အခါမှာ ငါ့အဖွဲ့အစည်းက တာဝန်ရှိသူတွေက ဘာမှ အရေးယူ ဆောင်ရွက်တာ မရှိခဲ့ဘူး။ မလုပ်ခဲ့ဘူး။
