ငါ့ဘဝရဲ့ နိုင်ငံရေး တော်လှန်ရေး မြစ်ဖျားခံရာ

(အာရက္ခတပ်တော် ဗိုလ်မှူးကြီး ကျော်ဟန်၏ ဘဝပုံရိပ်များ -၁၄)

ဌေးဝင်း

****

ငါကား အမိန့်ချ မခံရသေးသည့်အတွက် ထောင်ကျသား မဟုတ်သေးဘဲ အချုပ်သား ဘဝဖြင့် ထောင်တွင်းကနေပြီး ရုံးထွက်ကာ အမှု ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတယ်။ ဒီလို နေခဲ့ရတဲ့အတွက် ငါဟာ ရက္ခိုင်နိုင်ငံရေး တော်လှန်ရေး လောကက ထင်ရှား ကျော်ကြားပြီး ငါတို့လူမျိုးတွေ လေးစား ကြည်ညိုကြတဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေနဲ့ လက်ပွန်းတတီး ရင်းရင်းနှီးနှီး ပြောဆို ဆက်ဆံ နေထိုင်ခဲ့ရတယ်။

ဥပမာအားဖြင့် ရက္ခိုင်င် မြန်မာ ပဏ္ဍိတ် ဆရာကြီး ဦးဦးသာထွန်း။ ဆရာ ဦးဦးလှစော။ ဦးသာကျော် (ခ) ဓပြုတ်သီး သာကျော်။ ဦးအေးကျော်။ ဦးသာထွန်းအောင်။ ဦးမောင်ညွန့်စိန် အစရှိတဲ့ နိုင်ငံရေး တော်လှန်ရေးသမား ဝါရင့်များနဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေနဲ့ ပါပေါ့။

ဒီနေရာမှာ တူညီတာတခုက နိုင်ငံရေးသမားဖြစ်စေ တော်လှန်ရေးသမားဖြစ်စေ ကိုယ့်အမျိုးသားရေးအတွက် ဘဝကို စွန့်လွှတ် အနစ်နာခံကြတဲ့နေရာမှာ အားလုံး အတူတူဘဲ။

ပြီးတော့ ငါက သူတို့ကို လေးစားတန်ဖိုးထားသလို သူတို့ကလည်း ငါ့ကို တန်ဖိုးထား လေးစားကြတယ်။ သူတို့တွေ အားလုံးဟာလည်း ငါ့လိုဘဲ စစ်ကြောရေး ငရဲခန်းကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ကြသူတွေချည်းမို့လို့ အာဏာရှင်ကို ဒူးမထောက်တဲ့ နေရာမှာ အတူတူပါဘဲ။ အားလုံးဟာ ရဲရင့်သူတွေချည်းမို့လို့ ငါတို့ဟာ ထောင်ကလွတ်ပြီးနောက် ဘယ်လို ဆက်လက် လှုပ်ရှားကြမယ် ဆိုတဲ့ အနာဂတ် ရည်မှန်းချက်တွေကို ပြောဆို ဆွေးနွေးလေ့ ရှိကြတယ်။

ငါတို့ကို အာဏာပိုင်တွေက အကျဉ်းချ လှောင်ပိတ်ထားပေမဲ့ ငါတို့စိတ် ငါတို့နှလုံးသားက အကျဉ်းကျ မနေခဲ့ကြဘူး။ ငါတို့ ယုံကြည်ချက်တွေက ကျရှုံး မသွားကြဘူး။ ပိုလို့တောင် ခိုင်မာလာတယ်လို့ ပြောရင် ရတယ်။

ပြီးတော့ ငါတို့အကျဉ်းသားတွေဟာ များသောအားဖြင့် အတိတ်ကာလများဆီကို စိတ်က ပြန်လည် ရောက်သွားတတ်ကြပြီး ကိုယ့်ဘဝရဲ့ အတိတ်က ဖြစ်စဉ်တွေကို ရုပ်ရှင်ကြည့်ရသလို ဗီဒီယို ကြည့်ရသလို ပြန်လည် မှန်းဆ မြင်ယောင်တတ်ကြပါတယ်။

ငါလည်း အခြားသူတွေလိုဘဲ ငါ့ဘဝရဲ့ အတိတ်က ရုပ်ပုံလွှာတွေကို မကြာခဏ ပြန်မြင်ယောင်လေ့ ရှိတယ်။ ထောင်မှာ ညဘက် အိပ်ချိန်လို့ ထောင်ဘာယာတွေ ဝန်ထမ်းတွေက ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်အော်ပြီး နောက်မှာ အကျဉ်းသားအားလုံးဟာ ကိုယ့်နေရာမှာ မအိပ်ချင်ချင် အိပ်ချင်ချင် ခေါင်းချပြီး နေကြရတာပါဘဲ။

ငါ့ဘယ်ဘက်က ပေ၂၀လောက်အကွာမှာ လူ ဘယ်နှစ်ယောက်ကို ကြိုးပေး ကွပ်မျက်ခဲ့ပြီမှန်း အသေချာ ငါမသိတဲ့ လူသတ် ကြိုးစင်နဲ့ ညာဘက်က အခန်း (၁၀) မှာက အပြင်မှာ လူသတ်မှုနဲ့ ထောင်ကျနေတုန်း ငါရောက်တဲ့နေ့မှာဘဲ ထောင်ထဲမှာ လူသတ်မှု ထပ်ကျူးလွန်တဲ့ ထွန်းအောင်ကျော် ဆိုသူ ရှိတယ်။ ငါကတော့ တိုက်ရဲ့ ထောင့်ဆုံး အခန်းမှာ တယောက်တည်း နေရတော့ ညညဆို အတွေးရေလျဉ်ဟာ အမျှင်မပြတ် စီးမျောပြီး နေတော့တာပါဘဲ။

ငါ အလယ်တန်း ကျောင်းသား ဘဝလောက်ကပေါ့။ ငါတို့ ညီအကို မောင်နှမတွေ ညဘက် စာကျက်နေကြချိန်။ ရှစ်နာရီလောက် ရှိမယ်။ ငါတို့ အိမ်ပေါ်ကို လူတယောက် တက်လာတဲ့ ခြေသံကို ကြားရတယ်။ သူ လှေကားကို နင်းတဲ့ ခြေသံကလည်း ခပ်ပြင်းပြင်း။ သူ့ပါးစပ်ကလည်း

“ဦးလေး ရှိလား. ဦးလေး ရှိလား”

လို့ မေးသံကို ငါတို့ အတိုင်းသား ကြားနေရတယ်။ ငါတို့က ကလေးတွေဆိုတော့ ဘယ်သူမှန်း မသိကြဘူး။ ဆွေမျိုးသားချင်း တယောက်ဘဲလို့တော့ အောင့်မေ့ကြတာပေ့ါ။ ငါတို့လည်း စာကို ဆက်မဖတ်ကြဘဲ အိမ်ပေါ်တက်လာသည့် လူစိမ်းကို စိတ်ဝင်တစား ငေးမောနေကြစဉ်။

အဖေရဲ့ အမ ငါတို့ ကြီးဒေါ်က

“ဟိုင်း.. မောင်ထွန်းအောင်.. မောင်ထွန်းအောင် ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား. ဟေ့ နားပင်း.. လာ… လာ.. ငါ့တူကြီးကို မတွေ့ရတာ ကြာပြီ။ ဝင်.. ဝင်. အိမ်ထဲ.. ဝင်”

လို့ ဝမ်းသာအယ်လဲ ပြောနေတာကို တွေ့ရတယ်။ ဒီအချိန်မှာ ငါတို့တွေ ရင်ထဲမှာလည်း ဝမ်းသာကြည်နူးမှု တခုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဒေါ်ကြီးက ငါ့တူလို့ ချစ်ခင်တဲ့ အသံနဲ့ အိမ်ထဲကို ခေါ်ခံရတဲ့သူဟာ ငါတို့ရဲ့ဆွေမျိုးတယောက်မှန်း သိလိုက်ရလို့လေ။

ဒီလို ကြီးဒေါ်ရဲ့ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် အူလှိုက်သည်းလှိုက် ပြောဆိုနေသံကြောင့် အဖေဟာ အခန်းထဲက ထွက်လာပြီး ကိုမောင်ထွန်းအောင်နဲ့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်ပြီး စကားတွေ အားရပါးရ ပြောနေကြတယ်။ ငါတို့ မောင်နှမတွေလည်း တိုင်ပင်မထားဘဲ စာဖတ်ခြင်းကို ရပ်ကာ အဖေတို့ စကားဝိုင်းကို ငေးမောနေကြတာပေါ့။

အတန်ကြာတော့ အဒေါ်က ကိုမောင်ထွန်းအောင် နဲ့ ငါတို့ကို မိတ်ဆက်ပေးတယ်။

“ဒါဟာ မင်းတို့ရဲ့ အကိုဝမ်းကွဲ မောင်ထွန်းအောင်.. တဲ့။ မှတ်ထားကြ”

လို့ ပြောပြီးနောက် သူက ငါတို့တွေကို ချစ်ခင်ကြင်နာတဲ့ မျက်လုံးနဲ့ လိုက်ကြည့်ပြီး တဦးချင်း နာမည်တွေကို မေးတယ်။ သူက

“အေး ငါ့ညီတို့ ညီမတို့ စာကြိုးစားကြ။ ပညာတတ်ဖို့ အရေးကြီးတယ်။ မင်းတို့ ပညာတတ်မှ မင်းတို့ရဲ့ အနာဂတ်နဲ့ ကိုယ့်အမျိုးသားရေး အနာဂတ်ကို မင်းတို့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်လက် ထမ်းရွက် သယ်ပိုးနိုင်မယ် .. ဟုတ်လား’

လို့ ပြောတယ်။

“ဟုတ်. . အကို”

လို့ ငါတို့ အားလုံးက ပြိုင်တူ ဖြေလိုက်ကြပြီး ခုမှ တွေ့ဖူးတဲ့ အကိုကို ချစ်ခင်တွယ်တာတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ စူးစိုက် ကြည့်နေကြတယ်။ ငါတို့ အားလုံးရဲ့ မျက်ဝန်းမှာ သူ့ကို တွေ့ရလို့ ကြည်နူးနေတဲ့ ရောင်စဉ်တွေ ပြည့်လျှမ်းနေမှာ သံသယ ရှိစရာ မလိုပါဘူး။

သူ ပြောတဲ့ စကားသံဟာ ငါကြားဖူးနေကြ လူကြီး မိဘ ဆရာသမားတွေ ပြောနေကျ အားပေးစကား ဆုံးမစကားနဲ့ ဘာမှ သိပ်မထူးဘူးလို့ ပြောရင်ရပေမဲ့ ငါ့အဖို့တော့ ဒီအကိုရဲ့ စကားက ငါ့နှလုံးသားကို ပိုပြီး ထိခိုက်သွားတယ်လို့ အဲဒီ အခိုက်အတန့်မှာ ခံစားမိတာ အမှန်ပါဘဲ။

ည ကိုးနာရီ ကျော်ကျော်လောက်မှာ သူဟာ ငါတို့အိမ်က ပြန်သွားခဲ့တယ်။ အကို မောင်ထွန်းအောင် ပြန်သွားပြီးနောက် ငါ့အဒေါ်ဟာ ပါးစပ်က ဆီမန်း မန်းသလို တတွတ်တွတ်နဲ့

“ငါတူလေး နားပင်း.. ပြောက်ကျား ဝင်သွာပြီးနောက် မတွေ့ရတာ ကြာလှပြီကော။ မသေကောင်း မပျောက်ကောင်း ပြန်တွေ့ရတာ။ ထမင်းတောင် မကျွေးလိုက်ရဘူး။ ငါ့တူလေး ကျန်းမာပါစေ။ ချမ်းသာပါစေ။ ဘေးရန်ကင်းပါစေ”

လို့ ရေရွတ် နေပါတော့တယ်။ ငါဟာ အဒေါ်နားကို ကပ်သွားပြီး

“ဒေါ်ကြီး.. ခုန လာသွားတဲ့ အကို့ကို ကျနော် ခုမှ တွေ့ဖူးပေမဲ့ သူက သူများနဲ့ မတူဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ ကျနော့ကို အကိုအကြောင်း ပြောပြပါလား”

လို့ ငါက တောင်းဆိုလိုက်တော့ အဒေါ်က ဒီလို ပြောပြတယ်။

“နင့်အကို မောင်ထွန်းအောင်က စာသိပ်တော်တာ။ ဆယ်တန်းကို နှစ်ချင်းပေါက် အောင်ခဲ့တယ်လေ။ သူ ဆယ်တန်းဖြေတဲ့ အချိန်မှာ ဖျားပြီး နေမကောင်းဖြစ်လို့ ဆေးရုံတက်ရပြီး ဆေးရုံကနေ ဖြေရတယ်။ သူ နေမကောင်းတုန်း အပူပြင်းလွန်းလို့ နားပါ ထိုင်းသွားတယ်။ ဒါကြောင့် သူ့ကို နားပင်းလို စနောက်ခေါ်ကြတာ။ သူ့မိဘနဲ့ ငါတို့တွေကတော့ နင့်အကိုကို တက္ကသိုလ်တွေ ဘာတွေ တက်ပြီး ပညာတတ် အရာရှိကြီး ဖြစ်လာမယ်လို့ မျှော်လင့်ခဲ့ကြတာ”

လို့ ပြောရင်း စကားရပ်သွားတယ်။

ငါလည်း ဆယ်တန်းအောင်ပြီးရင် လူတိုင်း တက္ကသိုလ်သွားချင်တာကို သိတာဘဲ။ ငါတို့နားက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေကို ကြည့်ရင်း တနေ့ကျရင် ငါလည်း တက္ကသိုလ်ကို တက်မယ် ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုတွေ ရှိတာဘဲ။ ခု အကို မောင်ထွန်းအောင်က ဆယ်တန်းအောင်ပြီး တက္ကသိုလ် တပိုင်းတစနဲ့ ဘာများ လုပ်ခဲ့ပါလိမ့်လို့ စိတ်ဝင်စားလို့ ကြီးဒေါ်ကို ခုလို မေးမိတယ်။

“အကို မောင်ထွန်းအောင်က တက္ကသိုလ် ဆက်မတက်ဖြစ်ဘူးလား ကြီးကြီး။ သူ ဘာဆက်လုပ်လဲ။ ကျနော့ကို ပြောပြပါလား”

“အေး .. သူက တက္ကသိုလ် တက်နေရင်းနဲ့ဘဲ ပြောက်ကျား ဝင်သွားတယ်လေ။ တောခိုသွားတယ်။ ခု ဘယ်က ဘယ်လို ပြန်ရောက်လာလဲ မသိဘူး။ အိမ်က ထွက်သွားတာ ကြာပြီလေ။ သွား.. သွား.. သွား စာဖတ်ကြဦး။ ကလေးတွေက ကလေးလို နေကြ။ ခုန ငါပြောတာကို ဘယ်သူ့မှ ပြန်မပြောနဲ့နော်”

လို့ ကြီးဒေါ်ကြီးရဲ့ စိုးရိမ်နေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ဒါဟာ အရေးကြီးပြီး အန္တရာယ်များတဲ့ ကိစ္စမှန်း ငါ နားလည်လိုက်တယ်။ ကြီးဒေါ်ကိုတော့

“ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါဘူး”

လို့ ခေါင်းညိတ် လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ညီအကိုတွေဟာ တောခိုသွားတယ် ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို အရမ်း စိတ်ဝင်စားနေမိတယ်။ ငါက ငါနဲ့အတူ စာကျက်နေတဲ့ အကိုကို ပြောတယ်။

“ဟိုအကိုက ပြောက်ကျားဝင်သွာတယ်တဲ့ အကို။ အဲဒါ သိလား”

ဆိုတော့ သူက

“ငါမသိဘူး ညီလေး”

လို့ စာကျက်နေကြရင်း တီးတိုး တီးတိုး လုပ်နေကြတယ်။ ငါက

“အကို မောင်ထွန်းအောင် နောက်တခေါက်လောက် ပြန်လာရင် ကောင်းမှာဘဲ။ သူလာရင် ငါ သူ့ကို မေးမယ်”

လို့ ပြောလိုက်ပြီး စာဆက်လုပ်နေကြတယ်။ သိပ်တော့ စာထဲ စိတ်မရှိတော့ဘူး။ ကိုမောင်ထွန်းအောင် ဆိုတဲ့သူနဲ့ သူပြောသွားတဲ့ စကားလုံးသစ်တွေက ငါ့ကို ပိုစိုးမိုး ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။

နောက် တရက် နှစ်ရက်အကြာ ညမှောင်စအချိန် ခုနစ်နာရီလောက်မှာ အကို မောင်ထွန်းအောင် ရောက်လာပြန်တယ်။ သူဟာ အဖေနဲ့ စကား အနည်းငယ်လောက် ပြောပြီးတဲ့နောက်မှာ သူဟာ ငါ့ကို စေ့စေ့ကြည့်ပြီး

“ကျော်ဟန် ညီလေး။ အကိုနဲ့ ခဏ လိုက်ခဲ့ပါလား။ ဒီနားလေးတင်ဘဲ။”

သူက ငါ့ကို လိုက်ခဲ့ဖို့ ခေါ်တယ်။ ငါက ချက်ချင်း အဖြေမပေးသေးဘဲ အဖေ့မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်ပြီး အဖေ ခွင့်ပြုမလားလို့ စဉ်းစားနေတုန်း သူက ထပ်ပြီး

“လိုက်မလား ညီလေး”

လို့ ပြောလိုက်စဉ်မှာအဖေက သူ့သား ငါ လိုက်ချင်နေမှန်း သိလို့

“သား ကျော်ဟန် မင်း လိုက်ချင် လိုက်သွားလေ… သိပ်တော့ မိုးမချုပ်စေနေနဲ့.. နော်”

ဆိုပြီး ခွင့်ပြုလိုက်တော့ ငါဟာ အရမ်း ဝမ်းသာသွားတယ်။

သူဟာ ငါ့ကို စစ်တွေမြို့ထဲက သမိုင်းဝင် ထင်ရှားလှတဲ့ ဦးရဲကျော်သူကျောင်း (သံကျောင်း) ထဲကို ခေါ်လာတယ်။ ဒီကျောင်းက ငါ့အိမ်နဲ့ သိပ်မဝေးဘူးလေ။ သူက အဲဒီ ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ သူခေတ္တ တည်းခိုနေပုံရတဲ့ အခန်းထဲမှာ ငါ့ထက် သုံ လေးနှစ်လောက်ကြီးမဲ့သူ နှစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ရတယ်။ အကိုက

“ညီလေး.. ကျော်ဟန်။ သူ့နာမည်က မောင်သိန်းတန် တဲ့။ ပန်းမြောင်းသား။ သူကတော့ သန်းထွန်း။ ရွာမပြင်သား”

လို့ ပြောပြီး တခါ

“ဒါက ငါ့ညီလေး ကျော်ဟန် တဲ့။ မင်းတို မှတ်ထားကြ”

လို့ မိတ်ဆက် ပေးပြန်တယ်။

ငါဟာ ငါ့အကိုနဲ့ သူ့လူတွေကို တွေ့ရစဉ်မှာ တခြား ရပ်ကွက်ထဲက လူပျိုတွေကို တွေ့ရတာနဲ့ မတူတဲ့ ခံစားမှု တခုကို ဖြစ်ပေါ်စေတာတော့ အမှန်ဘဲ။ သူတို့ မျက်နှာနေ မျက်နှာထားက ငါ နေ့တိုင်း တွေ့နေကျ ရပ်ကွက်ထဲက ဘဲတွေနဲ့ မတူတာတော့ အမှန်ဘဲ။ သူတို့နဲ့ နာရီဝက်လောက် နေပြီးနောက်မှာ ငါက

“အကို မောင်ထွန်းအောင်.. ကျနော် သိချင်တာ တခုရှိတယ်။ ဟိုနေ့က အကိုလာပြီး ပြန်သွားတော့ အိမ်က ကြီးဒေါ်က ပြောတယ်။ အကိုဟာ တက္ကသိုလ်တက်နေ့တုန်း တောခိုသွားတယ် တဲ့။ ပြောက်ကျား ဝင်သွားတယ် တဲ့။ ဘယ်နေရာမှာ တောခိုတာလဲ ဘာဖြစ်လို့ ပြောက်ကျားလို့ ခေါ်တာလဲ”

လို့ သိချင်တာကို မဝံ့မရဲ မေးကြည့်လိုက်တော့ သူက

“မင်း သိချင်သလား ညီလေး။ မင်းသိချင်တာကို ငါသိရလို့ ဝမ်းသာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ ခုပြောပြတဲ့ စကားတွေကို လူတကာကို လျှောက်မပြောရဘူးလို့ ကတိပေးရမယ်”

ပြောတော့ ငါက

“ဟုတ် အကို။ ကျနော် ကတိပေးပါတယ်”

လို့ ငါက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ သူက ဆက်ပြီး

“ငါ ပြောပြမယ် ညီလေး. ငါတို့ဟာ ရက္ခိုင်ပြည် လွတ်လပ်ရေးအတွက် တိုက်ပွဲဝင်နေကြတဲ့ သူတွေ ဖြစ်တယ်။ ဒီအကြောင်းတွေကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့နော်။ မင်းကို ငါ့ညီမို့လို့ ပြောပြထားတာ။ ဒီတော့ ငါတို့ဟာ မြို့ပေါ် မှာ နေလို့ မရဘူးပေါ့။ တောထဲ တောင်ထဲမှာ နေပြီး ငါတို့ကို မတရား သိမ်းပိုက်ထားတဲ့ သူတွေကို ပြန်လည်ခုခံ တော်လှန်တာကို တောခိုတယ်လို့ ခေါ်တယ်။ အဲဒီလို တော်လှန်သူတွေကို ပြောက်ကျားလို့ ခေါ်တယ်။ သူပုန်လို့လည်း ခေါ်တယ်။ တော်လှန်ရေးသမားလို့လည်း ခေါ်တယ်။ သူ့ကျွန်ဘဝက လွတ်မြောက်ဖို့ တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ ရက္ခိုင် တယောက်ချင်းစီတိုင်းမှာ တာဝန်ရှိတယ်။ ဟုတ်တယ်.. နော်။ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား”

လို့ အကိုထွန်းအောင်က ငါ့ကို ပြောပြနေတယ်။ ဒီလိုပြောနေချိန်မှာ သူဟာ ငါ့လို ညီဝမ်းကွဲ ကလေးတယောက်ကို ပြောနေတာနဲ့ မတူတော့ဘဲ နိုင်ငံရေးသမားတယောက်က စည်းရုံးရေး တရားဟောနေတဲ့ ပုံပေါက်နေတယ်။ ဆက်ပြီး သူက

“မင်းမှာလည်း တာဝန်ရှိတယ် ဟုတ်တယ်မလား”

လို့ ငါ့ကို စေ့စေ့ ကြည့်ပြီး မေးချလိုက်တယ်။ ငါလည်း ကြေကြေနပ်နပ်ဘဲ

“ဟုတ်တယ်.. တာဝန် ရှိတယ်”

လို့ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ သူက စကား အရှိန်ရလာတာနဲ့

“ငါတို့ အဖွဲ့ နာမည်က AIO/AIA လို့ ခေါ်တယ်။ ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်နိုင်ငံဘက်က မြစ်နားရွာမှာ ရှိနေတဲ့ ကိုကျော်လှိုင်။ ဒေါက်တာခင်မောင်နဲ့ ကိုစောထွန်းတို့ဟာ ငါတို့နဲ့ တဖွဲ့တည်းဘဲ။ ခေါင်းဆောင်တွေလည်း ဖြစ်တယ်။ နံပါတ်တစ် ခေါင်းဆောင်က ထွန်းရွှေမောင် ဖြစ်တယ်။ ငါတို့က ကချင်ပြည်မှာ တောခိုတာ ဖြစ်တယ်။ အခု ရက္ခိုင်ပြည်ကို ပြန်ရောက်လာကြပြီလေ”

လို့ သူပြောတော့ ငါ သိချင်တာ သိလိုက်ရလို့ အရမ်းကိုဘဲ ပျော်ရွှင် ကျေနပ်သွားမိတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ရောက်တတ်ရာရာ စကားပြောရင်းကနေ တနာရီလောက် ကြာသွားပြီးနောက်မှာ သူက ကိုသန်းထွန်းကို

“သန်းထွန်း မင်း ငါ့ညီနဲ့အတူ လိုက်သွား။ အိမ်ကိုလည်း သိထားအောင်။ ကျော်ဟန် ညီလေး မင်း ပြန်တော့ မင်းအဖေ စိတ်ပူနေလိမ့်မယ်”

လို့ ပြောပြီး ငါ့ကို ပြန်လွှတ်လိုက်တယ်။ ကိုသန်းထွန်းဟာ ငါနဲ့အတူ အိမ်ကိုလိုက်လာပြီး အိမ်ခြံဝင်းထဲက ထိုင်ခုံတန်းမှာ ခဏထိုင်တယ်။ ဟိုပြော သည်ပြော တောရောက် တောင်ရောက် ပြောဆိုကြပြီး ခဏအကြာမှာ သူ ပြန်ထွက်သွားလိုက်တယ်။ အိမ်ပေါ်ရောက်တော့ ငါက ငါ့အကိုကို အကျိုးအကြောင်းတွေကို ပြောပြတော့ အကိုလည်း တက်တက်ကြွကြွနဲ့ နားထောင်တာကို သတိထားမိလိုက်တယ်။

ညအိပ်ရာဝင်တော့ ငါ တော်တော်နဲ့ အိပ်မပျော်တော့ဘူး။ ညဦးက ရဲကျော်သူ ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ အကို မောင်ထွန်းအောင်ပြောပြခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာက ငါ့ခေါင်းထဲက ထွက်မသွားဘူး။ အဲဒီအကြောင်းအရာကို ငါ စဉ်းစားနေမိတယ်။ အကိုပြောပြတဲ့ အထဲမှာပါတဲ့ ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်က မြစ်နားရွာဆိုတာ နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက် ရောက်တိုင်း ငါတို့ညီအကိုတွေ သွားနေကျ ရွာလေ။ ငါ့အဖိုးက အဲဒီရွာမှာ နေတယ်။ ငါဟာ ဘင်္လားဒေ့ရှ် နိုင်ငံမဖြစ်ခင် အရှေ့ပါကစ္စတန် နိုင်ငံကတည်းက နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်တိုင်း သွားနေကျ။

ဒီရွာမှာ အကိုမောင်ထွန်းအောင်တို့ ပါဝင်တဲ့ ရက္ခိုင်တော်လှန်ရေးသမား ပြောက်ကျားတွေ နေကြတယ်။

မြစ်နားရွာမှာ အကိုတို့လူတွေ သွားနေပြီး အလုပ်လုပ်ကြတာကို သိတယ်။ ဘာတွေ လုပ်နေကြလဲတော့ မသိနိုင်ဘူး။

ကိုမောင်ထွန်းအောင် ပြောပြတဲ့ သူတို့အဖွဲထဲက ကိုကျော်လှိုင်။ ဒေါက်တာခင်မောင် နဲ့ ကိုစောထွန်း စတဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေဟာ ငါနဲ့ ချစ်ခင်ရင်းနှီးတဲ့ ဦးလေးအရွယ်။ အစ်ကို အရွယ်တွေဘဲ။ ဒေါက်တာခင်မောင်ဆိုရင် ငါ့အဖိုးအိမ်မှာ အိပ်လေ့ ရှိတယ်။ မအိပ်ခင် သူတို့ဟာ တော်လှန်ရေးအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စကားတွေကို ငါ မကြာမကြာ နားထောင်ဖူးတယ်။

ပြီးတော့ ငါ့အဖိုးအိမ်မှာ ဦးစောမောင် (ခ) ကိုစောထွန်း (အလယ်တန်းပြ ကျောင်းဆရာ) လည်း လာအိပ်လေ့ ရှိတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အဖိုးရဲ့ အိမ်က ဝရံတာမှာ အိပ်ကြတယ်။ သူတို့ဟာ မနက်တိုင်း လဘက်ရည် အတူ သောက်လေ့ ရှိတယ်။ ကိုစောထွန်းဟာ တွေ့ရင် ရီကြဲကြဲနဲ့ နှုတ်ဆက်လေ့ ရှိသူမို့ သူ့ကို ချစ်စနိုးနဲ့ သွားကြဲလို့ ခေါ်ကြတယ်။

အကို မောင်ထွန်းအောင် ပြောပြလို့ သိလာရတဲ့ AIO တော်လှန်ရေး အဖွဲ့အစည်းကို စိတ်ဝင်စားသလို ဒီအဖွဲရဲ့ ဒုတိယ ခေါင်းဆောင်။ တတိယ ခေါင်းဆောင် ဆိုသူတွေဟာ ငါ အရမ်း ချစ်ခင် မြတ်နိုးသူတွေ ဖြစ်ကြတယ်။

သူတို့တွေဟာလည်း ငါ လေးစား အားကျတဲ့ လမ်းပြကြယ်တွေလည်း ဖြစ်တယ်။

မိဘတွေက ဆရာဝန်ဖြစ်အောင် အင်ဂျင်နီယာ ဖြစ်အောင် ကြိုးစားဖို့ ငါ့တို့ကို အမြဲတမ်း ပြောတတ်သလို ငါကိုယ်တိုင်လည်း ငါ့လည်ပင်းမှာ နားကျပ်ကလေးကို ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ ဒေါက်တာကျော်ဟန်ကို မကြာ မကြာ စိတ်ကူးနဲ့ အနာဂတ်ကို ပုံဖော်ဖူးခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာ ငါ့ကို သတိပေးလိုက်တာတခုက ငါလေးစားတဲ့ လူတွေက ပညာတတ်ကြီးတွေ ဖြစ်ပေမဲ့ သူတို့ဟာ အမျိုးသား လွတ်မြောက်ရေးအတွက် ပေးဆပ် တော်လှန်နေကြချိန်မှာ ငါက ဘာလုပ်ရမလဲ။ ငါက တကိုယ်စာ ကောင်းစားရေးအတွက် ပညာတတ်ကြီး ဖြစ်အောင် ကြိုးစားမလား။ ငါ့လူမျိုး လွတ်မြောက်ရေးအတွက် တိုက်ပွဲဝင်တဲ့ တော်လှန်ရေးသမား လုပ်မလား။

အကို ထွန်းအောင် ပြောပြလို့ သူနဲ့ ငါ အတုယူ လေးစား အားကျရတဲ့သူတွေက အဖွဲ့အစည်း တခုထဲမှာ လုပ်ဖာ်ကိုင်ဖက် ရဲဘော် ရဲဘက်တွေ ဖြစ်နေကြတာကို သိလိုက်ရတော့ ငါ့စိတ်ထဲမှာ သိပ်ကို ကြည်နူး ကြေနပ်ပြီး ပျော်တပြုံးပြုံး ဖြစ်နေမိတယ်။

အကို မောင်ထွန်းအောင်ဟာ ငါတို့အိမ်ကို ညနေပိုင်းဆိုရင် မကြခဏ ညစာ လာစားလေ့ရှိသလို သူ့ရဲဘော်တွေကိုလည်း ခေါ်လာတတ်တယ်။ ငါလည်း သူနဲ့ သူတည်းတဲ့ ဘုန်းကြီးကျောင်းကို လိုက်သွားလေ့ ရှိတယ်။ သူ့လူ နှစ်ယောက်နဲ့ ငါ ပိုရင်းနှီးလာပြီး ဟိုနား ဒီနား အတူ သွားသွားလာလာ လုပ်လာတယ်။ ဒီလိုနဲ့ သူတို့နဲ့ ထိစပ် လုပ်ကိုင်နေကြတဲ့ တော်လှန်ရေးသမားတွေနဲ့ သိကျွမ်းလာတယ်။ ခင်မင်လာတယ်။ ငါ့ကိုယ်ငါလည်း ကြီးကျယ် လျှို့ဝှက်တဲ့ တော်လှန်တဲ့ အလုပ်ကို လုပ်နေတယ်လို့ တိတ်တိတ်ကလေး ခံစားလာရတယ်။

ဒီလိုနဲ့ အကိုထွန်းအောင်ဟာ စစ်တွေကနေ သုံးလေးလလောက် ပျောက်သွားပြန်တယ်။ သူ ဘယ်သွားလဲ ငါ မသိဘူး။ တခါ သူတို့ ပြန်ပေါ်လာပြန်တယ်။ သူတို့လာတိုင်း ငါဟာ အကိုထွန်းအောင်တို့ နောက်က လိုက်ပါနေကျမို့ စစ်တွေမြို့ပေါ်က AIO/AIA နဲ့ ဆက်စပ်တဲ့ ဘုန်းကြီးကျောင်းတွေ ရဟန်း သံဃာတွေ လူပုဂ္ဂိုလ်တွေနဲ့ ပိုမို ဆက်စပ် သိကျွမ်းလာတော့တယ်။

နောက်ပိုင်းမှာ ငါဟာ မြို့ပေါ်မှာ လျှို့ဝှက်လုပ်တဲ့ အစည်းအဝေးတွေအတွက် စီစဉ်တဲ့ လူတွေနဲ့ တွဲပြီး ဝိုင်းကူပေးရာကနေ အပြန်အလှန် တန်ဘိုးထား အသိအမှတ် ပြုလာကြပြီး မြေအောက်လုပ်ငန်းတွေကို လျှို့ဝှက် လုပ်လာကြတယ်။ ငါလည်း မြေအောက် တပ်သားတယောက် ဖြစ်မှန်းမသိ ဖြစ်လာနေတယ်။

တရက်သားမှာ ငါဟာ အကိုမောင်ထွန်းအောင်နဲ့ နှစ်ယောက်တည်း စကားပြောဖြစ်ကြတယ်။ သူက

“ညီလေး. .ငါ မင်းကို စကားတခွန်း ပြောချင်တယ်။ ငါဟာ AIO/AIA အဖွဲ့ အစည်းမှာ နံပတ် ၇ နေရာက ခေါင်းဆောင် တယောက်ဘဲ။ မင်းရဲ့ မျိုးချစ်စိတ်ဓာတ်နဲ့ စိတ်ပါလက်ပါ တက်တက်ကြွကြွ တော်လှန်ရေးအတွက် ပါဝင် လုပ်ဆောင်နေမှုကို ငါ သဘောကျတယ်။ ငါ့ညီတယောက် ခုလို ပါဝင်တာကို ငါ ကျေနပ်တယ်။ ဒီတော့ မင်းဟာ တော်လှန်ရေးမှာ ရဲဘော်တယောက်အနေနဲ့ အပြည့်အဝ ပါဝင်ဖို့ တာဝန်ယူဖို့ ငါ ပြောချင်တယ်”

ဆိုတော့ ငါလည်း မဆိုင်းမတွဘဲ

“ဟုတ်ကဲ့ အကို။ အကို တာဝန်ပေးမယ်ဆိုရင် ပေးအပ်တဲ့ တာဝန်ကို ကျေပြွန်အောင် ကျနော် ကြိုးစား ထမ်းရွက်ပါ့မယ်”

လို့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ အကိုလည်း ငါ့ကို တစိမ့်စိမ့်ကြည့်ပြီး အားရကျေနပ်မှု အပြည့်နဲ့ ငါ့ကို နိုင်ငံရေး တော်လှန်ရေး သဘောတရားတွေကို ဆက်ပြီး ပြောပြနေခဲ့တယ်။

“ငါတို့ အဖွဲ့မှာ ဥက္ကဌက ထွန်းရွှေမောင်။ အတွင်းရေးမှူးက ဆရာ စံကျော်ထွန်း။ ဆရာကတော့ တောတွင်း တိုက်ပွဲမှာ ကျဆုံးသွားတာလား ပျောက်သွားသလား သေသလား ရှင်သလား ငါတို့ သေချာ မသိကြသေးဘူး။ ငါတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲခရီး တော်လှန်ရေးခရီးက ပန်းမွေ့ရာလိုတော့ မချောမွေ့နိုင်ဘူး။ ကြမ်းတမ်းမယ်။ သို့သော် ငါတို့ တော်လှန်ရေး လုပ်ရခြင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ငါတို့ ရက္ခိုင် တမျိုးသားလုံး လွတ်မြောက်ရေး အတွက်ဘဲ ဖြစ်တယ်။ ဒါဟာ ငါတို့ ရက္ခိုင်တိုင်းရဲ့ အမျိုးသားရေး တာဝန်တရပ်လို့ ငါ ခံယူထားတယ်”

အကို မောင်ထွန်းအောင်ရဲ့ စကားလုံးတွေဟာ ငါ့နှလုံးသွေးကြောတွေထဲ စိမ့်ဝင် စီးမျောပြီးနောက် ငါဟာ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ရက္ခိုင် တော်လှန်ရေးသမားဘဝကို ခြေစုံပစ် ဝင်ရောက်ခဲ့ပါတော့တယ်။