အာရက္ခပြည်သူ့တော်လှန်ရေးအစိုးရ၊ NDEP နဲ့ ဒီမိုလက်ညှိုးအတုများ

ရီရီလှိုင် (ကစ္ဆပမြီ)

တော်လှန်ရေးကာလနဲ့ ဒီမိုကရေစီလက်ညှိုး

ကမ္ဘာ့နိုင်ငံတွေရဲ့ အမျိုးသားလွတ်မြောက်မှု သမိုင်းကြောင်းတွေကို လေ့လာကြည့်မယ်ဆိုရင် တော်လှန်ရေးအစိုးရ အားလုံးနီးပါးဟာ တော်လှန်ရေးနဲ့ ကိုက်ညီမယ့် အုပ်ချုပ်ရးပုံစံတွေကို ချမှတ်ပြီးတော့ နိုင်ငံတော်ကို စတင် တည်ဆောက်လာခဲ့ကြရကြောင်း တွေ့မြင်ရမှာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ တော်လှန်ရေးအစိုးရတွေဟာ စစ်တပ်ကို ဗဟိုပြုကြတာ ဖြစ်တဲ့အတွက် တင်းကျပ်တဲ့ ဥပဒေတွေကို အလျှင်းသင့်သလို ထုတ်ပြန် ကျင့်သုံးလေ့ ရှိကြပါတယ်။ ဒီနေ့ ဒီအချိန်အထိ ကမ္ဘာပေါ် က ဘယ်နိုင်ငံမှာပဲဖြစ်ဖြစ် တော်လှန်ရေးပြီးပြီးချင်း လူ့အခွင့်အရေး စံချိန်စံနှုန်း အပြည့်အဝရှိတဲ့ ဒီမိုကရေစီစနစ်သို့ ချက်ချင်း လက်ငင်း မကူးပြောင်း နိုင်ခဲ့ကြပါဘူး။ ပိုပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ စနစ်တခုကို ပြောင်းလဲ ကျင့်သုံးဖို့အတွက် အချိန် အတိုင်းအတာတခု ရင်းနှီးခဲ့ကြရတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အနီးစပ်ဆုံး ဒေသတွင်း နိုင်ငံတွေဖြစ်တဲ့ တရုတ်၊ ဗီယက်နမ်တို့ရဲ့ တော်လှန်ရေးအစိုးရတွေကို လေ့လာကြည့်နိုင်ပါတယ်။

လက်ရှိ အာရက္ခပြည်ရဲ့ အခင်းအကျင်းကို ကြည့်မယ်ဆိုရင် အာဏာသိမ်း စစ်တပ်ဘက်တော်သားတွေနဲ့ ကိုယ်ကျိုးရှာ သတင်းမီဒီယာတချို့ဟာ လူ့အခွင့်အရေး စံချိန်စံညွှန်းတွေကို လူကြားကောင်းအောင် ဟစ်ကြွေးပြပြီးတော့ အာရက္ခပြည်သူ့တော်လှန်ရေးအစိုးရအပေါ်မှာ ဒီမိုကရေစီ လက်ညှိုးတွေနဲ့ ထိုးနေကြတာကို စိတ်မသက်သာဖွယ် တွေ့နေရပါတယ်။ ဒီကနေ့ အာရက္ခပြည်ရဲ့ အခြေအနေဟာ အလုံးစုံ မပြီးပြတ်သေးတဲ့ တော်လှန်စစ်ကို ဆက်လက် ဆင်နွှဲနေရဆဲ အခြေအနေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ တနည်းအားဖြင့်ဆိုရရင် အမျိုးသား လွတ်မြောက်ရေးရဲ့ အန္တိမ ပန်းတိုင်ဆီသို့ မဆုတ်မနစ် လျှောက်လှမ်းနေရဆဲ အချိန်ဖြစ်ပါတယ်။ ဒေသတွင်း နိုင်ငံကြီးတွေရဲ့ အကျိုးစီးပွားနဲ့ ဆက်နွယ်နေတဲ့ လက်ကျန် မြို့သုံးမြို့ကို မဟာဗျူဟာမြောက် စစ်ဆင်နွှဲရင်း ခက်ခဲတဲ့ အခြေအနေတရပ်ကို ဖြတ်ကျော်နေရချိန်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလို စစ်ရေးစစ်ရာတွေ မပြီးပြတ်သေးတဲ့ အချိန်ကာလမှာပဲ အာရက္ခပြည်သူ့တော်လှန်ရေးအစိုးရအပေါ် ကမ္ဘာကြီးနဲ့ ကိုင်ပေါက်နေကြတဲ့ အုပ်စုတစုကို မြင်တွေ့လာရတာ အံ့သြဖွယ်အတိလို့ ဆိုရမှာပါ။ ဒါဟာ တောမီးလောင်လို့ တောကြောင် လက်ခမောင်းခတ်သလို အချိန်ကိုက် ဖန်တီးလာကြတာလားလို့တောင် သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းလွန်းလှပါတယ်။ အဲဒီ အုပ်စုတွေထဲမှာ စစ်ကောင်စီဘက်တော်သားတွေနဲ့ ကိုယ်ကျိုးရှာ သတင်းမီဒီယာတချို့ ပါဝင်နေကြသလား ဆိုတာကလည်း စဉ်းစားစရာ ဖြစ်လာနေပါတယ်။ သူတို့တွေဟာ လူ့အခွင့်အရေး စံချိန်စံညွှန်းတွေနဲ့ ဒီမိုကရေစီ စံချိန်စံညွှန်းတွေကို အာပေါင်အာရင်းသန်သန် ပြောဆိုနေကြပေမယ့် သူတို့ကိုယ်တိုင်ကကော နိုင်ငံတကာ သတင်းမီဒီယာကျင့်ဝတ်တွေ ပြည့်မှီနေကြရဲ့လား၊ စေတနာမှန်ရဲ့လား၊ ရိုးသားမှု ရှိကြရဲ့လားဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် ပြန်လည် ဆန်းစစ်ကြရမှာပါ။

ဘယ်သူက ပိုပြီး ပြည်သူကို ဦးထိပ်ထားသလဲ

မြန်မာနိုင်ငံ လွတ်လပ်ရေးရပြီးချိန်ကစလို့ ဒီနေ့ ဒီအချိန်အထိ တိုင်းရင်းသားလူမျိုးတွေဟာ လူမျိုးကြီးတမျိုးတည်းရဲ့ စနစ်တကျ ဖိနှိပ်အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ အစဉ်အဆက် နေထိုင်လာခဲ့ကြရပါတယ်။ ပင်လုံစာချုပ် နောက်ပိုင်းမှာ ဗမာခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ လူမျိုးကြီးဝါဒီ အကျင့်စရိုက်တွေကို မြင်လာခဲ့ရတဲ့အတွက် တိုင်းရင်းသားတွေဟာ တန်းတူအခွင့်အရေးအတွက် လက်နက်ကိုင်လမ်းစဉ်ကို ရွေးချယ်လာခဲ့ကြတယ်။ ဒီလိုနဲ့ မြန်မာနိုင်ငံအနှံ့မှာ လက်နက်ကိုင် အဖွဲ့ပေါင်းများစွာ တစစ ပေါများလာခဲ့ရပြီး ပြည်တွင်းစစ်မီးဟာလည်း မရပ်မနားတမ်း ဆက်တိုက် တောက်လောင်လာခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမယ့် ဟိုအရင်ကာလက ဗမာစစ်တပ်ဟာ တိုင်းရင်းသား လက်နက်ကိုင် တော်လှန်ရေးတပ်ဖွဲ့တွေနဲ့သာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ စစ်ဖြစ်နေခဲ့ရပါတယ်။ ၂၀၂၁ ခုနှစ် စစ်အာဏာသိမ်းပြီးနောက်မှာတော့ ဗမာစစ်တပ်ဟာ ဗမာလူငယ်တွေနဲ့ပါ နိုင်ငံအနှံ့ တိုက်ခိုက်နေရတဲ့ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့တယ်။ တိုင်းရင်းသားတွေ သီးသန့်နဲ့ စစ်မက်ဖြစ်ပွားနေစဉ်အချိန်မှာ တိုင်းရင်းသားတွေရဲ့ အမှားလို့ ဆိုကြစတမ်းဆိုရင်တောင် အခုအချိန်မှာ ဗမာအပါအဝင် ပြည်သူတရပ်လုံးနဲ့ စစ်တိုက်နေရပြီဖြစ်တဲ့အတွက် အာဏာသိမ်းစစ်တပ်ကပဲ မှန်သလား၊ ပြည်သူတရပ်လုံးကပဲ မှားနေသလား ဆိုတာကိုတော့ လူပြိန်းတွေး တွေးရုံနဲ့တောင် နားလည်နိုင်ပြီ ဖြစ်ပါတယ်။

အာဏာသိမ်းစစ်တပ်ဟာ စစ်အာဏာ သိမ်းပြီးချိန်ကစလို့ နိုင်ငံတနံတလျားကို စစ်အုပ်ချုပ်ရေး ကြော်ငြာပြီး ပြည်သူတွေရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ကို နည်းပေါင်းစုံနဲ့ ချုပ်ချယ် ကန့်သတ်လာခဲ့တာကို အားလုံး သိရှိပြီး ဖြစ်ပါတယ်။ စကားတခွန်းကအစ၊ လူမှုကွန်ရက် ဖေ့စ်ဘုတ်ပေါ်မှာ ပို့စ်တခု တင်တာအဆုံး နိုင်ငံတော်အဆင့် ပုဒ်မမျိုးစုံတပ်ပြီး ဖမ်းဆီး ထောင်ချပစ်ခဲ့ကြတာကလည်း အာဏာသိမ်းစစ်တပ်ရဲ့ မရိုးအီနိုင်တဲ့ သမိုင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ နိုင်ငံအဝှမ်း ဖြစ်ပွားနေတဲ့ ပြည်တွင်းစစ်ပွဲမှာ တိုက်လေယာဉ်တွေ၊ ရေတပ်သင်္ဘောတွေ၊ ဒရုန်းတွေ၊ လက်နက်ကြီးတွေ၊ ကမ္ဘာမှာ တားမြစ်ထားတဲ့ ဓါတုလက်နက်တွေနဲ့ ကြည်း၊ ရေ၊ လေ ထိုးစစ်ဆင် တိုက်ခိုက်နေတာတွေ၊ သာသနိက အဆောက်အဦးတွေ အပါအဝင် စာသင်ကျောင်း၊ ဆေးရုံ ဆေးပေးခန်း၊ ဈေးနဲ့ ကျေးရွာတွေကို လေကြောင်းက ဗုံးကြဲ တိုက်ခိုက်တာတွေကို နေ့စဉ်နဲ့အမျှ လုပ်ဆောင်လျှက် ရှိနေပါတယ်။ ဒါ့အပြင် အာဏာသိမ်းစစ်တပ်ဟာ ပြည်သူ့စစ်မှုဌာန်းဥပဒေကိုပြဌာန်းပြီးတော့ နိုင်ငံနဲ့အဝှမ်းက လူငယ်တွေကို နည်းမျိုးစုံသုံး ဖမ်းဆီးတာမျိုးတွေကိုလည်း ဆက်တိုက် ပြုလုပ်နေပါတယ်။

သူ့ကိုယ်သူ နိုင်ငံတော်အစိုးရလို့ သတ်မှတ် ဟစ်ကြွေးနေတဲ့ အစိုးရတရပ်က အများပြည်သူတွေရဲ့ အသက်အိုးအိမ် စည်းစိမ်ကို ခြောက်လှန့် ဖျက်စီးနေတာတွေ၊ တိုင်းရင်းသားဒေသတွေကို အငြိုးတကြီးနဲ့ စစ်ဆင်ရေး ပြုလုပ်နေတာတွေဟာ အစိုးရ ပီသတဲ့ လုပ်ရပ်လား၊ ဒီမိုကရေစီ စံချိန် စံညွှန်း ပြည့်မှီရဲ့လား၊ လူ့အခွင့်အရေး စံချိန် စံညွှန်း ပြည့်မှီရဲ့လား၊ ဂျီနီဗာကွန်ဗင်းရှင်းနဲ့ ကိုက်ညီရဲ့လား ဆိုတာကို ဘယ်သူမဆို သိရှိ နားလည်နိုင်ပါတယ်။ အဲဒီလို ပြည်သူတွေကို နှိပ်ကွပ်မှုမျိုး အာရက္ခပြည်သူ့တော်လှန်ရေးအစိုးရ လက်အောက်မှာ လုံးဝ မရှိဘူးဆိုတာ လက်တွေ့မြေပြင်မှာ ရှိနေကြသူတွေသာ အသိဆုံး ဖြစ်မှာပါ။ အာရက္ခတပ်တော် (AA) ဟာ စစ်ရေးနဲ့ ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေးကို တချိန်တည်း ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းနေရပေမယ့် ပြည်သူတွေအပေါ်မှာ ဘယ်တော်လှန်ရေးအစိုးရကမှ မပေးစွမ်းနိုင်တဲ့ လွတ်လပ်မှုမျိုး ပေးထားတယ်ဆိုတာ တကယ့် မြေပြင်အခြေအနေတွေက သက်သေ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအချက်တွေကို ကြည့်ရင် ဘယ်သူက ပြည်သူကို ဦးထိပ်ထားသလဲဆိုတာ နားလည်နိုင်ပါတယ်။

NDEP နဲ့ အာရက္ခပြည်

၁၀၂၇ စစ်ဆင်ရေးရဲ့ နောက်ဆက်တွဲအဖြစ် အာရက္ခတပ်တော် ဆင်နွှဲလာခဲ့တဲ့ မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲတွေဟာ အာရက္ခပြည်သူ ပြည်သားတွေရဲ့ အားပေးထောက်ခံမှု၊ ပူးပေါင်းပါဝင်မှုတွေနဲ့ ဆင်နွှဲလာခဲ့တဲ့ တော်လှန်ရေးတရပ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ တနည်းပြောရရင် အာရက္ခပြည်သူလူထုရဲ့ လွတ်မြောက်လိုစိတ်နဲ့ အာရက္ခတပ်တော်ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ဆုံမှတ်ဟာ အားကောင်းတဲ့ အာရက္ခတော်လှန်ရေးတရပ်ကို ဖြစ်တည်လာစေခဲ့ခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ပြည်သူတရပ်လုံး ပါဝင်တဲ့ ရက္ခိုင်အမျိုးသားတော်လှန်ရေးဟာ အချိန်တိုတိုအတွင်း အောင်မြင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ အာရက္ခတပ်တော် (AA) ဟာ မြန်မာ့တိုင်းရင်းသား လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့တွေထဲမှာ သက်တမ်း အနုနယ်ဆုံးဖြစ်ပေမယ့် အချိန်တိုတိုအတွင်း တပ်သားအင်အားများစွာ ရရှိလာနိုင်ခဲ့တာကိုကြည့်ရင် ပြည်သူလူထုရဲ့ ပူးပေါင်းပါဝင်မှုကို အနီးစပ်ဆုံး ခန့်မှန်းနိုင်ပါတယ်။

မင်းအောင်လှိုင် စစ်အာဏာသိမ်းပြီးနောက်ပိုင်း အခင်းအကျင်းကို ပြန်ကြည့်ရင် အာရက္ခပြည်ထဲမှာ AA ကို ပျိုတိုင်းကြိုက်တဲ့ နှင်းဆီခိုင်အဖြစ် မြင်တွေ့ရမှာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ရက္ခိုင်လူငယ်တွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ AA စစ်သားတယောက် ဖြစ်လာရေးဟာ သူတို့ဘဝရဲ့ အမြင့်မားဆုံး ရည်မှန်းချက်တခုအဖြစ် ရှိနေခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ တခြားသော လက်နက်ကိုင် တပ်ဖွဲ့တွေအတွက် စစ်သားသစ် ရရှိရေးဟာ စိန်ခေါ်မှုတရပ် ဖြစ်ကြပေမယ့် အာရက္ခတပ်တော် (AA) အတွက်ကတော့ ဒါဟာ စိန်ခေါ်မှုတရပ် ဖြစ်မနေခဲ့ပါဘူး။ AA ဟာ တပ်တော် တည်ထောင်စအချိန်ကစလို့ ဒီနေ့ ဒီအချိန်အထိ တပ်သားသစ်ကို လိုအပ်သလောက် ရရှိနေနိုင်ဆဲပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အာရက္ခပြည် မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲကာလနဲ့ မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲအလွန် ကာလတွေကို ပြန်ကြည့်ရင် AA ထံမှာ စစ်သင်တန်းတက်ဖို့ စာရင်းပေးပြီး စောင့်ဆိုင်းနေကြသူတွေ၊ ဆေးမအောင်လို့ သင်တန်းမတက်နိုင်ဘဲ စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေကြသူတွေ၊ မိဘ တားမြစ်တဲ့ကြားထဲက တပ်တော်ထဲ ဝင်ရောက်သွားကြသူတွေကို အာရက္ခပြည်အနှံ့မှာ အများအပြားပဲ တွေ့မြင်နေခဲ့ရပါတယ်။

ဒါဆိုရင် အာရက္ခတပ်တော် (AA) က ဘာကြောင့် စစ်သားသစ် စုဆောင်းရသလဲဆိုတဲ့ မေးခွန်းက မေးစရာ ရှိလာပါတယ်။ အဲဒီအတွက် အဖြေကိုတော့ NDEP (National Defense Emergency Provision) အမျိုးသားကာကွယ်ရေး အရေးပေါ် ပြဌာန်းချက်ထဲမှာ အချက် (၄) ချက်နဲ့ ဖော်ပြပေးထားတာကို တွေ့ရှိရပါတယ်။ အကျဉ်းချုပ် အနက်ပြန်ရရင်တော့ အာရက္ခတိုင်းပြည်ရဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာ၊ လုံခြုံရေး၊ တည်ငြိမ်အေးချမ်းရေး၊ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအတွက် အာရက္ခဒေသမှာ နေထိုင်ကြသူ လူမျိုးမရွေး၊ ဘာသာမရွေး တယောက်ချင်းစီတိုင်းမှာ တာဝန်ကိုယ်စီ ရှိကြကြောင်းနဲ့ တိုင်းပြည်တာဝန်ကို ထမ်း ဆောင်ရင်း တိုင်းပြည်က ပြန်လည်ရရှိလာမယ့် အခွင့်အရေးတွေပါ လူတိုင်း ညီမျှစွာ ရရှိစေကြဖို့ ပြှဌာန်းထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိရပါတယ်။ အာရက္ခတပ်တော် တပ်မှူးချုပ် ဗိုလ်ချုပ်ထွန်းမြတ်နိုင်က တာဝန်နဲ့ အခွင့်အရေးဟာ ဒွန်တွဲနေတယ်လို့ ပြောခဲ့ဖူးသလို NDEP ပြဌာန်းချက်ဟာလည်း ဒီသဘောကို ဆောင်ပါတယ်။ တနည်းအားဖြင့် တကိုယ်ကောင်းသမားတွေ၊ အခွင့်ထူးခံတွေ၊ အနာမခံဘဲ အသာစံချင်သူ အချောင်သမား အကျပ်သမား လူတန်းစားမျိုးတွေ အာရက္ခပြည်သူထဲမှာ ရှိမနေစေဖို့ ရည်ရွယ်တာလို့လည်း ဆိုနိုင်ပါတယ်။ တိုင်းပြည် လွတ်လပ်ရေးတိုက်ပွဲမှာ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် မပါဝင်ခဲ့ကြသူတွေအနေနဲ့ တိုင်းပြည် ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေးမှာ လူတိုင်းစေ့ ပါဝင်လာကြဖို့ ရည်ရွယ်တာလို့ တွေးဆနိုင်ပါတယ်။

အာရက္ခပြည်သူ့တော်လှန်ရေးအစိုးရရဲ့ NDEP နဲ့ အာဏာသိမ်းစစ်တပ်ရဲ့ ပြည်သူ့စစ်မှုထမ်း ဘာတွေ ကွာခြားသလဲဆိုတာကို ယှဉ်တွဲကြည့်ရင် အာရက္ခတပ်တော်ရဲ့ အမျိုးသား ကာကွယ်ရေး အရေးပေါ်ပြဌာန်းချက်ဟာ တိုက်ခိုက်ရေးထက် တိုင်းပြည်ကာကွယ်ရေးကို ရှေးရှု ပြဌာန်းထားတာလို့ ယူဆနိုင်ပါတယ်။ NDEP နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အကျုံးဝင်သူတွေ၊ အကျုံးမဝင်သူတွေ၊ ရွှေ့ဆိုင်းခွင့်ရှိသူတွေ၊ ပယ်ဖျက်ခွင့် ရှိသူတွေကိုလည်း ပြဌာန်းချက်ထဲမှာ ရှင်းလင်းပေးထားတာကို တွေ့ရှိရပါတယ်။ NDEP ကို အကောင်အထည် ဖော်ရာမှာလည်း လူထု စည်းရုံးဟောပြောမှုကတဆင့် အကောင်အထည် ဖော်နေကြတာကို အာရက္ခပြည်ထဲမှာ မြင်တွေ့နေရပါတယ်။

အာဏာသိမ်းစစ်တပ် ဖော်ဆောင်နေတဲ့ ပြည်သူ့စစ်မှုထမ်း ဥပဒေကို ကြည့်ရင် ဒီဥပဒေကို အကောင်အထည်ဖော်ဆောင်ရာမှာ အာဏာသိမ်းစစ်တပ်နဲ့ သူ့ရဲ့ဘက်တော်သားအစိုးရဟာ ပြည်သူတွေကို နည်းပေါင်းစုံနဲ့ ပုဒ်မ အမျိုးမျိုးတပ်ပြီး ဖမ်းဆီးတာမျိုးတွေ၊ ငွေညှစ်တာမျိုးတွေနဲ့ အကောင်အထည် ဖော်နေတာကို တွေ့ရှိရပါတယ်။ ဒါ့အပြင် နိုင်ငံအနှံ့မှာ စစ်သား ပြုဉ်းတီးမှု ဖြစ်နေရတဲ့ အာဏာသိမ်းစစ်တပ်ဟာ လက်ပူတိုက် စစ်သင်တန်း ပေးထားတဲ့ ပြည်သူ့စစ်မှုထမ်းလူငယ်တွေကို ရှေ့တန်းသို့ပို့ပြီး လူလှိုင်း၊ လူသားဒိုင်းကာအဖြစ် အသုံးပြုတာတွေကို ဆက်တိုက် ပြုလုပ်နေပါတယ်။ ဒီအချက်ကို သက်သေအဖြစ် တော်လှန်ရေးတပ်ဖွဲ့တွေ ဖမ်းဆီးရမိတဲ့အထဲမှာ ပြည်သူ့စစ်မှုထမ်း တပ်သားသစ် အများအပြား ပါဝင်နေတာက ငြင်းဆန်မရနိုင်တဲ့ သက်သေတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အာရက္ခပြည်ထဲက NDEP ဟာ ဗမာစစ်အာဏာရှင်တွေ ဖော်ဆောင်နေတဲ့ ပြည်သူ့စစ်မှုထမ်းဥပဒေနဲ့ အနှစ်သာရပိုင်းမှာရော လုပ်ဆောင်မှု အပိုင်းမှာပါ ဆီနဲ့ရေလို ကွာခြားနေတာကတော့ တကယ့်လက်တွေ့ မြေပြင်သက်သေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

သမိုင်းသင်ခန်းစာယူကြဖို့

ရက္ခိုင့်သမိုင်းထဲမှာ ရက္ခိုင်ဘုရင်ကြီး မဟာသမ္မတရာဇာ လက်ထက်ဟာ သမိုင်းသင်ခန်းစာယူဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်အခါပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သမိုင်းကို ခေတ္တပြန်လှန်ကြည့်မယ်ဆိုရင် မဟာသမ္မတရာဇာ နန်းတက်ချိန်မှာ ရက္ခိုင်ပြည်ဟာ နန်းတွင်းမငြိမ်သက်မှုတွေ၊ ဘက်ကွဲ ဘက်ဆွဲမှုတွေ၊ တိုင်းပြည် စားနပ်ရိက္ခာရှားပါးမှုတွေ ကြုံတွေ့နေရချိန်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ရက္ခိုင်တောင်ပိုင်း (ရမ်းဗြဲကျွန်း) က ဘုရင်ဖြစ်လာတာကို မကျေနပ်တဲ့ အုပ်စုတစုကလည်း နန်းတွင်းထဲမှာ ရှိနေကြပါသေးတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ရက္ခိုင်လူမျိုး သစ္စာဖောက် ငသံဒွေက ဗမာဘုရင် ဘိုးတော်မောင်ဝိုင်းကို သွားရောက်ပြီး စစ်ပင့်ခဲ့ပါတယ်။ ငသံဒွေရဲ့ စစ်ပင့်မှုကြောင့် ဘိုးတော်မောင်ဝိုင်းဟာ ရက္ခိုင်ပြည်ကို စစ်ကျူးကျော်ဖို့အတွက် သူလျှိုတွေ စေလွှတ်ပြီးတော့ ဝါဒဖြန့်တာတွေကို အရင်ဦးဆုံးလုပ်ဆောင်ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ ဝါဒဖြန့်မှုတွေထဲမှာ ဗမာဘုရင် မောင်ဝိုင်း စစ်နိုင်ခဲ့ရင် တောင်ပိုင်းသား မဟာသမ္မတရာဇာကို ဖြုတ်ချပြီး တခြား နန်းရိုးနန်းစဉ်တွေထဲက တယောက်ကို ထီးနန်း ပြန်တင်ပေးမယ်၊ ရက္ခိုင်ပြည်သူ ပြည်သားတွေ အေးအေးချမ်းချမ်းနဲ့ နေနိုင်မယ်၊ စီးပွားရေး တိုးတက်လာမယ်၊ ဒါကြောင့် ဗမာဘုရင် စစ်ချီလာတဲ့အချိန်မှာ ဗမာဘုရင်ကို အားပေးထောက်ခံပြီး ကြိုဆိုပေးကြဖို့၊ မတိုက်ခိုက်ကြဖို့ စတဲ့ အချက်တွေ ပါဝင်တယ်။

ရိုးသားတဲ့ ရက္ခိုင်လူထုက သူလျှိုတွေရဲ့ ဝါဒဖြန့်ခြင်းကို ယုံကြည်ကြတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ ဗမာဘုရင် စစ်ကျူးကျော်လာချိန်မှာ ပြည်သူတချို့က သြဘာပေးပြီး ကြိုဆိုတဲ့အထိ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် တကယ်တမ်း ရက္ခိုင်ပြည်ကြီး ဗမာလက်အောက်ကို ကျရောက်သွားချိန်မှာတော့ ရက္ခိုင်ပြည်သူတွေဟာ သူတို့ မျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်မလာခဲ့ကြပါဘူး။ ဗမာဘုရင်ရဲ့ မြို့စားတွေ၊ စစ်သည်တော်တွေဟာ ရက္ခိုင်မှန်သမျှကို သူပုန်တွေ၊ တော်လှန်ပုန်ကန်သူတွေလို သတ်မှတ်ပြီး လူမျိုးတုံး သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့ကြပါတယ်။

ဒီကနေ့ အာရက္ခပြည် အခင်းအကျင်းထဲကို ပြန်ကြည့်ရင် အာဏာသိမ်းစစ်တပ်ရဲ့ ဘက်တော်သားတွေ၊ တချို့သော ကိုယ်ကျိုးရှာ သတင်းမီဒီယာတွေနဲ့ မမြင်နိုင် မသိနိုင်တဲ့ ဒလန်သူလျှိုတွေဟာ အာရက္ခတပ်တော်နဲ့ အာရက္ခပြည်သူ့တော်လှန်ရေးအစိုးရကို နည်းပေါင်းစုံနဲ့ တိုက်ခိုက်နေကြသလို အခြားတဖက်ကလည်း ပြည်သူတွေကို ဗမာအစိုးရဖက်သို့ ယိမ်းလာအောင် ဝါဒမှိုင်း တိုက်နေကြတာတွေကို မြင်တွေ့နေရပါတယ်။ ရက္ခိုင့်သမိုင်းထဲက ငသံဒွေတို့ သူလျှိုအုပ်စုတွေ ဝါဒမှိုင်း တိုက်သလို အာဏာသိမ်း ဗမာစစ်တပ်နဲ့ အာဏာသိမ်း ဗမာအစိုးရကို ရက္ခိုင်ပြည်ထဲ ပြန်ဝင်လာစေဖို့ သမိုင်းတူ မှိုင်းတိုက်မှုမျိုးတွေကို မြင်တွေ့နေရပါတယ်။ သမိုင်းကို သတိသံဝေဂ ယူတတ်မယ်ဆိုရင်တော့ ဘိုးတော်မောင်ဝိုင်းရဲ့ စစ်တပ်တွေ ရက္ခိုင်ပြည်ထဲ ဝင်လာချိန်မှာ ပြည်သူပြည်သားတွေကို လူမျိုးသုဉ်း သတ်ဖြတ်ခဲ့သလိုပဲ တကယ်တန္တိ ဒီတကြိမ်မှာ ဗမာစစ်တပ်က ရက္ခိုင်ပြည်ထဲကို ထပ်မံ ကျူးကျော်ဝင်လာနိုင်ခဲ့ရင်လည်း ရက္ခိုင်လူမျိုးမှန်သမျှကို AA တွေ၊ သူပုန်တွေ၊ သူပုန်အားပေးတွေဆိုပြီး နာမည်အမျိုးမျိုးတပ်ကာ သတ်ဖြတ်၊ နှိပ်စက်၊ ဖမ်းဆီး၊ ထောင်ချပစ်ကြမှာ မြေကြီးလက်ခတ် မလွဲပါဘူး။

ဒီတကြိမ် အာရက္ခပြည်ရဲ့ အမျိုးသားလွတ်မြောက်မှု အောင်ပွဲဟာ နှစ်ပေါင်း ၂၄၀ ကျော်မှာ တကြိမ်တခါသာ ရရှိလာတဲ့ အောင်မြင်မှု ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအောင်မြင်မှုကို ရေရှည် ဆက်လက် ထိန်းထားဖို့နဲ့ အာရက္ခတပြည်လုံး အလုံးစုံ လွတ်မြောက်ဖို့အရေးဟာ အာရက္ခပြည်သူ ပြည်သားတိုင်းရဲ့ တာဝန်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ အာရက္ခတပ်တော်ဟာ ဒီတော်လှန်ရေးကို အင်္ဂါဂြိုလ်က လာဆင်းတားရင်လည်း ရပ်တံ့ပစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီနေ့ ဒီအချိန်မှာ တပ်တော်သားတွေက အသက်၊ သွေး၊ ချွေးတွေနဲ့ ရင်းပြီး တိုင်းပြည်တာဝန်ကို ကျေပွန်ကြသလိုပဲ ပြည်သူတွေကလည်း ကိုယ်နိုင်ရာ၊ နိုင်ရာတာဝန်ကို ထမ်းပြီး တာဝန်ကျေကြဖို့ လိုအပ်နေပြီပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ။

ရီရီလှိုင်( ကစ္ဆပမြီ)