အာရက္ခအားမာန် ရဲဘော်ကျော်ဟန် (၂၁)

“ထွန်းရွှေမောင်မှ ထွန်းရွှေမောင်ထံသို့ ပေးစာ”

ဌေးဝင်း

ညရှစ်နာရီလောက်မှာ ဘူးသီးတောင်က ဘုန်းကြီးကျောင်းတကျောင်းမှာ အရင်က ငါ တခါမှမတွေ့ ဘူးတဲ့ မြေအောက် တပ်ဖွဲ့ဝင် (UG) နှစ်ယောက်နဲ့ ဗိုလ်ကြီး မောင်ထွန်းအောင် တွေ့ဆုံပြီး စကားပြောနေတာကို မြင်ရတယ်။ သူတို့ ပြန်သွားချိန်မှာ ငါ့ကို

“ကျော်ဟန်.. ငါတို့ နက်ဖန် မနက် စောစော (၅) နာရီမှာ ဒီကထွက်မယ်။ မင်းအဆင်သင့်လုပ်ထား”

လို့ ပြောတယ်။ နောက်နေ့ နံနက်စောစော ငါးနာရီမှာ အဲဒီဘုန်းကြီးကျောင်းကထွက်ပြီး ခရီးဆက်ကြတယ်။ သင်္ဘောဆိပ်ကို လွန်လို့ မီတာ (၄၀၀) လောက်အကွာမှာ မနေ့ ညက ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာတွေ့ခဲ့တဲ့ လူနှစ်ယောက်ထဲက တယောက် စောင့်နေတယ်။ သူ့နောက်ကနေ ငါတို့ လိုက်လာကြတယ်။ ခဏအကြာမှာ ချောင်းကမ်းနားကို ဆင်းလိုက်တော့ နောက်တယောက်က လှေတစီးနဲ့ အဆင်သင့် စောင့်နေတာကို တွေ့ရတယ်။ အဲဒီလှေနဲ့ ငါတို့ဟာ တနာရီလောက် သွားလိုက်တော့ မူဆလင်ရွာတရွာနားကို ရောက်သွားတယ်။ အဲဒီမှာ ဘူးသီးတောင်က ထွက်လာမဲ့ဘုတ်ကို စောင့်နေကြတယ်။

ခြောက်နာရီခွဲလောက်မှာ ဘူးသီးတောင်က ထွက်လာတဲ့ ဘူးသီးတောင်-စစ်တွေ လိုင်းဘုတ် ငါတို့အနီးကို ရောက်တဲ့အခါ အဲဒီဘုတ်ကိုတားပြီး ငါတို့ စစ်တွေကိုလိုက်လာခဲ့ကြတယ်။ ငါတို့ဟာ စစ်တွေဘုတ်ဆိပ်ထိ လိုက်မသွားဘဲ စစ်တွေမြို့ကိုမရောက်ခင် မင်းဂံရွာမှာ ဆင်းကြတယ်။ မင်းဂံရွာကနေ လမ်းလျှောက်လာပြီး ကျေးတောပိုက်ဆိပ်က အသိအိမ်မှာ တညအိပ်ကြတယ်။

နံနက်စောစော ကျေးတောရွာက ထွက်လာပြီး ဆတ်ရိုးကျကုတို့ဆိပ်က ကုတို့လှေနဲ့ ကူးပြီး ဆိုက်ကားတစီးနဲ့ ဗိုလ်ကြီး မောင်ထွန်းအောင် တည်းခိုနေကျ ဘုန်းကြီးကျောင်းကို သွားပြီး အနားယူလိုက်ကြတယ်။ နေဝင်စအချိန် ညနေခြောက်နာရီခန့်လောက်မှာ ငါတို့နှစ်ယောက် နေပူခံရွာက အိမ်တအိမ်ကို သွားကြတယ်။

အိမ်ထဲကိုအဝင်မှာ အိမ်ရှေ့မှာလမ်းလျှောက်နေတဲ့ အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ် တယောက်က ပြုံးပြကာ အိမ်ပေါ်ကိုတက်ဖို့ ပြောလို့ အိမ်ပေါ်ကို တက်လာလိုက်ကြတယ်။ အိမ်ပေါ်ကိုရောက်တာနဲ့ အိမ်ရှေ့ခန်းက ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ဥက္ကဌ ထွန်းရွှေမောင်ကို ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် တွေ့တယ်။ ဥက္ကဌဟာ ငါတို့ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ကုလားထိုင်က ချက်ချင်းထလာပြီး ငါတို့နှစ်ယောက်ကို ဘယ်ညာလက်နှစ်ဘက်နဲ့ တယောက်စီကို လက်တဖက်စီနဲ့ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ပြီး ဝမ်းနည်းပက်လက်နဲ့ ပြောတဲ့စကားက

“ငါ့ကို လုပ်ကြံ ပစ်သတ်ကြတယ်။ အဲဒီကြားထဲက ကံကောင်းလို့ အသက်မသေဘဲ ငါလွတ်လာတာ။ ကံမကုန်သေးလို့ မင်းတို့နဲ့ ပြန်တွေ့ရတာ”

လို့ ပြောပြပြီး သူ့အိပ်ရာဘေးက ခင်းထားတဲ့ဖျာမှာ ငါတို့နှစ်ယောက်ကို ထိုင်ခိုင်းပြီး စကားပြောကြတယ်။

သူ လေးလေးနက်နက် ပြောတာက

“ငါ ဒီမှာ ကြာကြာနေလို့ မဖြစ်ဘူး။ အမြန်ဆုံး ဒီက ထွက်ခွါရမယ်။ ငါ ကချင်ကို ပြန်သွားမယ်။ ပထမ ငါ စစ်တွေမြို့က အမြန်ဆုံးထွက်ဖို့ လုပ်ရမယ်။ ငါ့ကို ဒီကောင်တွေ ရက်ရက်စက်စက် လုပ်ရက်တယ်ကွာ။ ငါ့မှာအပြစ်ရှိရင် အဖွဲ့အစည်းရဲ့ စည်းဘောင်ထဲကနေ အရေးယူပေါ့။ ငါလက်ခံတယ်။ ငါ့မှာ အပြစ်ရှိလို့ အရေးယူ ထုတ်ပယ်ရင်တောင် ငါ တပ်နဲ့ အနီးစပ်ဆုံးနေရာမှာ မိသားစုနဲ့အတူနေပြီး ငါ ဥယျာဉ်လုပ်စားပြီး နေနိုင်တယ်။ အပြစ်ရှိရင် အပြစ်ကို ခံရဲတယ်။ အခုက အဲလိုမဟုတ်ဘဲ အသေလုပ်ကြံကြတာ လုံးဝ တရားများတယ်။ ငါတို့ ညီအစ်ကို မိသားစု အားလုံးနီးပါး အတူတူ တော်လှန်ရေးမှာ ပူးပေါင်း ပါဝင်ပေးဆပ်ကြတာ။ ငါဆိုရင် မြန်မာနိုင်ငံ ကာယဗလမောင် ရွှေတံဆိပ် (၃) နှစ်ဆက်တိုက် ရထားတဲ့ ကာယဗလမောင်။ ပျိုတိုင်းကြိုက်တဲ့ နှင်းဆီခိုင်။ စစ်တွေစျေးမှာ စက်လှေ အစီး (၅၀) ကျော်ကို ကိုင်ထားတာ။ ခုနစ်ရက်တပတ်ကို အနည်းဆုံး ရွှေတကျပ်သား ဝယ်လို့ရတဲ့ ဝင်ငွေရှိတယ်။ မိသားစုမျိုး ဆွေမျိုးဂုဏ်နဲ့ အစစအရာရာ မြို့ထက်မှာ ကြိုက်သလို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ‌အေးအေးလူလူ နေလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ တိုင်းပြည်နဲ့ လူမျိုး လွတ်မြောက်ရေးအတွက် ဒါတွေကိုစွန့်ပြီး လက်နက်ကိုင် တော်လှန်ရေးလုပ်ဖို့ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတဲ့ တောတောင်ကို ရွေးချယ်တာ ဖြစ်တယ်။ ကျော်လှိုင်တို့ ဒေါက်တာခင်မောင်တို့ မောင်ထွန်းအောင်.. မင်းတို့ဆိုရင်လည်း အိမ်ပေါ်မှာတင်ကျွေးပြီး စာသင်ပေးတာလည်း မင်းတို့အသိဘဲ ဖြစ်တယ်။ ငါတို့ တမိသားစုလုံး မင်းတို့ တယောက်ချင်းစီအပေါ်မှာထားတဲ့ သံယောဇဉ်။ အဖွဲ့အစည်းကို ဦးဆောင်တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ငါ့ညီ စံကျော်ထွန်း။ သူဟာ ငါ့ညီဖြစ်သလို မင်းတို့ရဲ့ဆရာ။ မင်းတို့ရဲ့ ဦးဆောင်လမ်းပြ။ အခု သူ တော်လှန်ရေးထဲမှာ ကျဆုံးသွားပြီ။ ငါ့အပေါ်က အစ်မသားတွေဖြစ်တဲ့ ငါ့တူ ကျော်လှိုင်လည်း ကချင်မှာ ကျဆုံးသွားပြီ။ ငါ့တူ ကျော်တင်လည်း တိုက်ပွဲမှာ ကျည်ထိပြီး ပျောက်ကျန်ခဲ့တာ။ သူ အခု အိန္ဒိယနယ်ထဲမှာ။ ကိုယ်တပိုင်းသေပြီး လမ်းဘေးမှာ တောင်းစားနေရတဲ့ အခြေအနေ။ ဒါတွေကို မင်းတို့အားလုံး သိတယ်။ AIO/AIA နဲ့ ဒီလောက် ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့တဲ့ မိသားစုပါ။ ငါ့ကို AIO/AIA အနေနဲ့ အနည်းဆုံး မိသားစုစိတ်လောက်တော့ ထားပြီး စဉ်းစားရမယ်။ ဒီလို သူရဲဘောကြောင်တဲ့ ပုံစံနဲ့ မလုပ်ကြံရဘူး။ ခုံရုံးစစ်ဆေးပြီး သေဒဏ်ပေးရင်လည်း ငါခံရဲတယ်။ ငါ တော်လှန်ရေး ဆက်လုပ်မယ်။ ငါတို့ ကချင်ကို ပြန်သွားကြမယ်။ ငါ့တို ကချင်ခရီးစဉ်အတွက် မင်းတို့ အစီစဉ်လုပ်ကြ”

ဥက္ကဌ ထွန်းရွှေမောင် ကြေကြေကွဲကွဲ ပြောပြနေတာကို ကြည့်ရင်း ငါလည်း အာစေးခတ်ခံထားရသူပမာ ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်နေပါတော့တယ်။

ခဏအကြာမှာ ဗိုလ်ကြီးမောင်ထွန်းအောင်ကို ဥက္ကဌ ထွန်းရွှေမောင်က

“မင်း.. ငါနဲ့လာ”

ဆိုပြီး သူတို့နှစ်ယောက် အိမ်အထဲကို ဝင်သွားကြတယ်။ ငါကတော့ အပြင်ခန်းမှာဘဲ ကျန်နေခဲ့တယ်။ မိနစ်သုံးဆယ်လောက်အကြာမှာ သူတို့နှစ်ယောက် ပြန်ထွက်လာကြတယ်။ ခဏအကြာမှာ အဲဒီအိမ်က ငါတို့နှစ်ယောက် ပြန်ထွက်လာပြီး ဒုံးတိုက်ကွင်းကိုဖြတ်ကာ တည်းခိုနေကျနေရာကို ပြန်လာကြတယ်။ ညနေထမင်းစားပြီးနောက် ည ကိုးနာရီခွဲလောက်မှာ ဗိုလ်ကြီးမောင်ထွန်းအောင်က ငါ့ကို

“မနက်ဖန် မင်းစာတစောင် သွားပေးရမယ်။ သူ အိမ်မှာရှိနေမဲ့အချိန်ကို မင်းစုံစမ်းပြီး သွားလိုက်”

တဲ့။

ငါ သွားရမဲ့ အိမ်က ကရာတေးဆရာကြီး ထွန်းရွှေမောင် ရဲ့အိမ်။

ရက္ခိုင်မှာက ထွန်းရွှေမောင် ဆိုပြီး နာမည်တူ နာမည်ကြီး နှစ်ယောက်ရှိတယ်။ တယောက်က အရင်ရှေ့မှာ ပြောပြခဲ့တဲ့ AIO/ AIA ဥက္ကဌ ဗိုလ်ကြီး ထွန်းရွှေမောင်။ နောက်တယောက်ကတော့ ခု ငါ သွားရမဲ့ ကရာတေး ဆရာကြီး ထွန်းရွှေမောင်။ ရက္ခိုင်ပြည်အနှံအပြားမှာ သူ့ရဲ့ တပည့် သားသမီးတွေ အမြောက်အများ ရှိတယ်။ သူ့ရဲ့ United Karate Club ဟာ ရက္ခိုင် လူငယ် လူရွယ်တွေကြားမှာ အလွန် ရေပန်းစားခဲ့တယ်။ ရက္ခိုင်တပြည်လုံးရဲ့ လူငယ်တွေကြားထဲမှာ ကိုယ်ခံပညာရှင် ကရာတေးဖခင်ကြီးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရတဲ့ စံပြပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်တယ်။

ဆရာကြီးဟာ စစ်တွေမြို့က လူလတ်တန်းစားတွေနေထိုင်တဲ့ အိုးတန်းရပ်ကွက်မှာ နေတယ်။ သူနေတဲ့ ခြံဝင်းက သိပ်အကျယ်ကြီးတော့ မဟုတ်။ အိမ်ရှေ့မှာ မြေကွက်လပ်လေးရှိသလို အိမ်ခြံစည်းရိုးလေး ခတ်ထားပြီး ခြံထဲကို အဝင်အထွက်လုပ်ဖို့ အိမ်ရှေ့တည့်တည့်မှာ တံခါးပေါက်လေး ဖောက်ထားတယ်။

မနက်စောစော ခုနစ်နာရီလောက်မှာ ငါ ဆရာကြီးရဲ့ အိမ်ရှေ့ကို ရောက်သွားတယ်။ ခြံထဲကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ဆရာကြီးဟာ သူ့ကတော်နဲ့အတူ ခြံထဲမှာ မတ်တပ်ရပ်ရင်း စကားပြောနေကြတာကို မြင်ရတယ်။ ငါက

“ဆရာကြီး.. နေကောင်းပါလား”

လို့ ခြံပြင်ကနေ လှမ်းနှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ ငါ့ အသံကိုကြားတော့ ဆရာကြီးဟာ အသံလာရာဘက်ကို ခေါင်းလှည့်ကြည့်တယ်။ ငါ့ကိုလည်း မြင်ရော

“ဟေ.. နေကောင်းပါတယ် ကွ။ ကျော်ဟန်ပါလား။ စောစောစီးစီး ဘယ်ကိုသွားမလိုလဲ”

လို့ ပြန်မေးတယ်။ ငါက

“ဆရာကြီးဆီကို လာတာပါ”

လို့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ ငါဟာ သူ့ရဲ့တပည့်တယောက်ဖြစ်နေလို့ သူက ငါ့ကို ရင်းရင်းနှီးနှီးဘဲ

““လာ.. ကျော်ဟန်.. လာ”

လို့ ခေါ်တယ်။ ဆရာကြီးဟာ နာမည်ကျော်။ ရက္ခိုင်ပြည်မှာ နာမည်အကြီးဆုံး ကရာတေးဆရာကြီးဖြစ်သလို အရင် စစ်တွေ ဆေးရုံကြီးမှာ ဓာတ်ခွဲခန်းမှူးလည်း လုပ်ဖူးတယ်။ အဲဒီမှာ ငါ့အမေရဲ့မောင် ဦးလေး ဦးထွန်းမောင်နဲ့ အတူတူ လုပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်နေလို့ ငါ့ကို ဦးထွန်းမောင်ရဲ့တူ အဖြစ်လည်း သိနေတယ်။ ငါ ဆရာကြီးအိမ်ထဲ ဝင်သွားပြီးနောက် သာကြောင်း မာကြောင်း လောကဝတ် ပဋိသန္တာရ စကားတွေပြောနေစဉ်မှာ ဆရာကတော်ဟာ အိမ်နောက်ဘက် ဝင်သွားတယ်။ ဒီတော့မှ ငါက ဆရာကြီးကို ငါလာရင်း ကိစ္စကို တိုးတိုးလေး ပြောပြတယ်။

“ဆရာကြီး ခင်ဗျာ။ ဥက္ကဌ ထွန်းရွှေမောင်က ဆရာကြီးဆီကို စာပေးခိုင်းလိုက်တယ်”

လို့ ပြောပြီး ငါ့နဲ့အတူ ပါလာတဲ့ စာကို ထုတ်ပေးလိုက်တယ်။ စာကိုယူပြီး အိမ်ထဲကို ခတ်သုတ်သုတ်ဝင်သွားပြီး ခဏအကြာမှာ ပြန်ထွက်လာတယ်။ စာထဲမှာ ဘာတွေ အရေးကြီးတာပါလဲတော့ ငါမသိ။ ဒါပေမဲ့ ဆရာကြီးရဲ့ မျက်နှာမှာ တခုခု စိုးရိမ်စိတ်ဝင်သွားသလို အံ့ဩတဲ့အသွင်နဲ့ စောစောကလို စကားမသွက်တော့ဘဲ နှုတ်ဆိတ်သွားလို့ နက်နက်ရှိင်းရှိင်း စဉ်းစားရမဲ့ကိစ္စတခုခု စာထဲမှာ ပါနေတယ်လို့တော့ ငါ တွက်ဆလို့ရတယ်။ အဲဒီနောက် ငါ့ကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်ပြီး

“မင်း. ညနေ ခုနစ်နာရီခွဲလောက် ငါ့အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့လို့ ရမလား”

လို့ မေးတယ်။ ငါက

“ရတယ် ဆရာကြီး”

လို့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ ဆရာကြီးက

“ဒါဆိုရင် ညနေလာခဲ့လိုက်”

လို့ တခွန်းဘဲ ပြောတယ်။ ဆရာကြီးဟာ နောက်ထပ်ဘာမှ ဆက်မပြောတော့တာနဲ့ ငါက

“ကျနော် ပြန်လိုက်တော့မယ်နော်.. ဆရာကြီး”

လို့ နှုတ်ဆက်လိုက်တော့မှ

“ဝေး… ကျော်ဟန် အစစအရာရာ သတိထားနော်”

လို့ ပြောတယ်။ ငါလည်း

“ဟုတ်ကဲ့”

လို့ ပြောပြီး ပြန်ထွက်လာလိုက်တယ်။

ဆရာကြီးမှာထားတဲ့အတိုင်း ည ခုနစ်နာရီခွဲလောက်မှာ ငါဟာ ဆရာကြီးဆီကို သွားရောက်ခဲ့တယ်။ ညနေခုနစ်နာရီခွဲဆိုတော့ မိုးလည်းချုပ်နေပြီ။ ငါ သူ့အိမ်ရှေ့ကို ရောက်သွားချိန်မှာ ဆရာကြီးဟာ အိမ်ရှေ့ မြေကွက်လပ်မှာ တယောက်တည်း စင်္ကြံလျှောက်နေတာ တွေ့တယ်။ ငါက ချောင်းတချက် ဆိုးလိုက်ပြီး

“ဆရာကြီး.. ကျနော် ကျော်ဟန်ပါ။ ခြံထဲကို ဝင်ခဲ့မယ် နော်”

လို့ အသံပေးလိုက်တော့ ဆရာကြီးက

“အေး ဝင်ခဲ့ကွာ။ ခြံတခါးကို တွန်းဝင်ခဲ့။ မင်းအလာကို ငါ လမ်းလျှောက်ရင်း စောင့်နေတာ”

လို့ ငါ့ကို ပြန်ပြောတယ်။

ငါ ဆရာကြီးနားကို ရောက်တော့ သူက ငါ့ပခုံးကိုဖက်ပြီး လေသံ တိုးတိုးနဲ့

“ငါ့မှာရှိတဲ့ ဘုတ်သုံးစီးမှာ နှစ်စီးက ခရီးထွက်နေတယ်။ တစ်စီးက ပျက်နေတယ်။ ဒါကြောင့် ငါ့ဆီက သူ အကူညီတောင်းတာကို လောလောဆယ် မကူနိုင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်လို့ ဥက္ကဌကို ပြောပြလိုက်”

လို့ ဆိုတယ်။ ငါက

“ဟုတ်ကဲ့ ဆရာကြီး။ ကျနော် ပြောပြလိုက်ပါ့မယ်”

“အေး.. အစစအရာရာ သတိဝိရိယနဲ့ သွားလာ နေထိုင်နော်”

လို့ ပြောတယ်။ ငါ့ကို ပြောတာလား ဥက္ကဌကို ပြောတာလား အတိအကျ ဘာသာမပြန်တတ်ဘဲ သူပြောတာကို ငါ ခေါင်းဘဲ ညိတ်လိုက်တယ်။ အဲဒီနောက် ဆရာကြီးဟာ ငါ့ကို စာအိတ်တလုံး ပေးလိုက်တယ်။ စာအိတ်ထဲမှာ ငွေပါတယ်ဆိုတာတော့ သိတယ်။ ဘယ်လောက်မှန်းတော့ မသိ။

ငါ တည်းခိုနေရာကို ပြန်ရောက်တော့ ဗိုလ်ကြီးကို အကျိုးကြောင်း ပြောပြတယ်။ သူက ချက်ချင်းပဲ

“မင်းနဲ့ငါ အခု အခင်ထွန်းဆီကို သွားကြမယ်”

လို့ ပြောပြီး သွားတွေ့ကြတယ်။ ဆရာကြီးထွန်းရွှေမောင် ပေးလိုက်တဲ့ စာအိပ်ကိုပေးရင်းနဲ့ သူ နှုတ်နဲ့ ပြောလိုက်တာတွေကို တလုံးမကျန် အကျိုးအကြောင်းတွေကို ငါ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ ဥက္ကဌဟာ ငါပြောတာကို ဂရုစိုက် နားစိုက်ထောင်တယ်။ သူမှာလိုက်တာတွေ အဆင်မပြေဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရလို့ စိတ်ထဲ အတော် ထိခိုက်သွားတယ်လို့ ငါ ခံစားမိတယ်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူက သူယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ လှေနဲ့ဘဲ ခရီးထွက်ချင်တာ ဖြစ်တယ်။ ပြီးတော့ သူက အဖွဲ့အစည်းတခုရဲ့ ထိပ်ပိုင်းခေါင်းဆောင်ဖြစ်နေလို့ အာဏာပိုင်တွေရဲ့ ထောက်လှမ်းရေးရန်ကိုလည်း စိုးရိမ်ရသလို ကိုယ့်ရဲ့အဖွဲအစည်းက လူတွေရဲ့ လုပ်ကြံမှုက လွတ်မြောက်အောင် ရှောင်တိမ်းနေရတဲ့ အခြေအနေနဲ့ ရင်ဆိုင် ကြုံတွေ့နေရတယ် မဟုတ်လား။ ဥက္ကဌဟာ သူကြုံခဲ့ရတဲ့ လုပ်ကြံခံရမှုက ကံသီလို့ လက်မတင်ကလေး လွတ်မြောက်လာပုံလေးကို ခုလို ထပ်ပြောပြတယ်။

“မောင်ထွန်းအောင်.. ငါ ဒီမှာ ကြာကြာနေလို့တော့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်ဘူး။ ငါ့ကို ဟိုကောင်တွေကလည်း ငါလွတ်မြောက်သွားတဲ့အတွက် ငါရှိနိုင်တဲ့နေရာတွေမှာ ငါ့ကို မတွေ့ တွေ့အောင် လိုက်ရှာကြမှာဘဲ။ အလားတူ ငါတို့ အဖွဲ့အစည်းထဲက ဖြစ်ပျက်သွားတာကို မဆလ ထောက်လှမ်းရေးဘက်က မသိဘဲ နေမှာမဟုတ်ဘူး”

လို့ ဆိုတော့ ဗိုလ်ကြီး မောင်ထွန်းအောင်ဟာ ရိုသေလေးစားမှု အပြည့်နဲ့

“ဟုတ်တယ် အခင်ထွန်း။ ကျနော် သဘောပေါက်ပါတယ်။ အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ပါ့မယ်”

လို့ ပြောတော့ ဥက္ကဌက

“အေး.. ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာရင်တော့ ငါတို့အတွက် အခြေအနေ မကောင်းနိုင်ဘူး”

လို့ တလုံးချင်း လေးလေးနက်နက် ပြောပြတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ငါက

“ဥက္ကဌကို ဒီလောက်ထိ ရက်ရက်စက်စက် ဘာကြောင့် လုပ်ကြံကြသလဲဆိုတာ ကျနော် စဉ်းစားလို့ကို မရဘူး။ ကျနော် တမန်းသားကို ရောက်တုန်းကလည်း ဘာသံမှ မကြားခဲ့ရဘူး။ ဘူးသီးတောင် ရောက်လို့ ဥက္ကဌရဲ့စာကို ဖတ်ရတဲ့အချိန်မှာ အစကတော့ ဒီစာဟာ အတုများလားလို့တောင် သံသယ ဖြစ်မိသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အကိုလတ်က ဒီစာဟာ အစစ်လို့ပြောမှသာ ယုံတာ။ ခု ဥက္ကဌ ကိုယ်တိုင် ပါးစပ်က ထုတ်ပြောလာတာကို ကြားရတော့ ဒီလုပ်ကြံမှုဖြစ်ရပ်ကို အရမ်း အံ့ဩမိတယ်”

ဆိုတော့ သူက

“ကျော်ဟန်.. အခု အဖြစ်ပျက်တွေအတွက် မင်းကတော့ သိပ်ကို အံ့ဩနေမိမှာ အမှန်ဘဲ။ ငါလည်း သေဖို့ ကံမပါသေးလို့ ခုထိ အသက်ရှင်နေသေးတာလို့ ပြောရမယ်။ သူတို့ ငါ့ကို ဝိုင်းဝန်း ပိတ်ဆို့ပြီး ဖမ်းကြတယ်။ ပြီးတော့ လက်နက်ဖြုတ်ပြီး ကြိုးနဲ့ ချည်ထားကြတယ်။ အဲဒီလို ငါဟာ သူတို့လက်ထဲမှာ ချည်နှောင်ခံထားရတုန်း ငါတို့ရဲ့ မိတ်ဘက် တော်လှန်ရေးအဖွဲ့ တဖွဲ့ ဖြစ်တဲ့ ရမလ အဖွဲ့က ခေါင်းဆောင်တွေ လာပြီး ခုလို ဖျောင်းဖြ ပြောဆိုတယ်။ အချင်းချင်း သွေးထွက်သံယိုမှုအဆင့်ထိ မရောက်စေချင်တဲ့အတွက် လောလောဆယ် သူတို့ တာဝန်ယူ ထိမ်းသိမ်းပေးထားမယ်။ ခင်ဗျားတို့ ဥပဒေအတိုင်း စစ်ဆေးပြီး အရေးယူ အပြစ်ပေးကြပါ။ အခုတော့ ငါတို့ဆီမှာ ထိမ်းသိမ်းထားပေးမှ အဆင်ပြေမယ်။ မဟုတ်ရင် သတ်ဖြတ် သေကြေမှုအဆင့်ထိ ရောက်သွားနိုင်တယ်လို့ ပြောပြီး ရမလက လွှဲပြောင်းယူလိုက်လို့ ငါသက်သာသွားတာ။ မဟုတ်ရင် သူတို့ ငါ့ကို အသေသတ်ပစ်ကြမှာ”

လို့ ပြောပြတယ်။ ဆက်ပြောတာက

“ငါ လွတ်မြောက်လာပုံကတော့ ညကင်းအချိန်မှာ ငါ့ကို လေးစားချစ်ခင်တဲ့ ရမလက ရဲဘော်တယောက်က သူ ကင်းကျတဲ့အလှည့်မှာ လွှတ်ပေးလိုက်လို့ ငါ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာတာ။ ငါ ဟိုမှာပုန်း။ ဒီမှာဝှက်နဲ့ ရှိနေတုန်း။ ငါ့ကို သဲသဲမဲမဲ လိုက်ရှာကြတယ်လို့တော့ ငါ သတင်းရခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ငါ ပုန်းအောင်းနေခဲ့တဲ့ အိမ်မှာ ငါ့မှာပါလာတဲ့ ကချင်ခေါင်းဆောင်တွေ ထည့်ပေးလိုက်တဲ့ လက်ဆောင် အဖိုးတန် အကောင်းစား လက်ပတ်နာရီကိုပေးခဲ့ပြီး သူ့ဆီက ပေးတဲ့ ခရီးစရိတ် ငွေတစ်ချို့နဲ့ ငါ ဒီကို အရောက်လာနိုင်တာဖြစ်တယ်”

သူဟာ စကားကို ခဏရပ်ပြီး ဝမ်းနည်း စိတ်မကောင်းတဲ့ မျက်နှာနဲ့ အသက်ကို ဖြည်းဖြည်း ရှူသွင်း ရှိုက်ထုတ် လုပ်ပြီးမှ ခုလို ဆက်ပြောပြန်တယ်။

“သူတို့ ငါ့ကို တောမှာရှာမတွေ့ရင် မြို့ကို တက်ရှာလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ဒီမှာက မဆလ အန္တရာယ်က တဖုံ။ ကိုယ့်ကို လိုက်ပြီး လုပ်ကြံနေကြတဲ့ အန္တရာယ်ကလည်း ရှိနေတာကြောင့် ငါ စစ်တွေမှာ ကြာကြာနေလို့ မရဘူး။ ဒီကနေ မြေပုံမြို့လောက်ကို ရောက်ရင် ငါခရီးဆက်လို့ အဆင်ပြေပြီလို့ ပြောလိုက်တယ်”

သူနဲ့ စကားပြောပြီးတော့ ငါ့တို့နှစ်ယောက်ဟာ တည်းခိုနေတဲ့နေရာကို ပြန်ထွက်လာကြတယ်။

နောက်တနေ့နံနက် ဗိုလ်ကြီးမောင်ထွန်းအောင်က ငါ့ကို ကျပ်ငွေ (၃၀၀၀၀) သုံးသောင်း ထုတ်ပေးကာ

“ဒီငွေသုံးသောင်းနဲ့ ရနိုင်တဲ့ စက်လှေအငယ်တစ်စီးကို အမြန်ဆုံးရှာဝယ်”

ဆိုပြီး တာဝန်ပေးတယ်။ ပြီးတော့

“ငါလည်း နောက်တနေရာကို ရွှေ့ရမယ်။ မင်း ဒီမှာဘဲ ဆက်နေ။ လိုအပ်ရင် မင်းကို ငါ ဒီမှာလာတွေ့မယ်”

လို့ ပြောကာ ညမှောင်မှောင်စမှာ သူ နောက်တနေရာကို ရွှေ့သွားတယ်။

ငါလည်း ကုလားပုဇွန် မှောင်ခိုလုပ်နေတဲ့ ဆွေမျိုးတယောက်ကို အကူအညီတောင်းပြီး ငါ့အစ်ကို သိန်းဟန်နဲ့အတူ သူ့တို့ကို စက်လှေ လိုက်ရှာခိုင်းလိုက်တယ်။ ငွေကိုတော့ ငါ့အစ်ကို သိန်းဟန်ဆီ အပ်ထားလိုက်တယ်။ နောက် နှစ်ရက်လောက်အကြာမှာ ကိုသိန်းဟန်ဆီက ရတဲ့သတင်းကို ဗိုလ်ကြီး မောင်ထွန်းအောင်ကို ခုလို ပြောပြလိုက်တယ်။

“ကိုသိန်းဟန်က ပြောတယ်။ စက်လှေ တစီးရမယ်။ စက်အမျိးအစား နဲ့ မြင်းကောင်ရေက မဆိုးဘူးတဲ့။ လှေရဲ့ အလျားအနံကိုပါ သူပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခုချက်ချင်းတော့ စီးလို့ မရသေးဘူး။ စက်ကို ပြန်ပြင်ဖို့ ဆယ်ရက်လောက်တော့ အချိန်ယူရမယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒီလှေကို ကျနော်တို့ ယူမလား”

လို့ ငါပြောတော့ ဗိုလ်ကြီးက

“ဆက်လုပ်”

ဆိုပြီး ညွှန်ကြားတယ်။

ဒါကြောင့် ငါဟာ စက်လှေဝယ်ဖို့ စရံငွေ ၂၀၀၀ ကျပ်ကို လှေရောင်းမဲ့လူကို ကြိုတင်ပေးထားလိုက်ဖို့ အစ်ကိုသိန်းဟန်ကို ပြောလိုက်တယ်။