အာရက္ခ တပ်တော်မှ ဗိုလ်မှူးကြီး ကျော်ဟန်၏ ဘဝ ပုံရိပ်များ (၁၆)

“ဒေါင်းတောင်ယိုးရွာ စစ်ဆင်ရေး”

***

ဌေးဝင်း

***

၁၉၇၇- ၇၈ စာသင်နှစ်အတွင်းက ငါဟာ စစ်တွေ အထက ( ၃) မှာ ရှစ်တန်းကျောင်းသား။ အခြားတဘက်က ငါဟာ ရခိုင်လွတ်လပ်ရေး တပ်မတော် Arakan Independent Army – AIA နဲ့ ရခိုင်လွတ်လပ်ရေး အဖွဲ့ Arakan Independent Organization – AIO ရဲ့ မြေအာက်တော်လှန်ရေး တပ်သား။ ဒါပေမဲ့ ငါ ဒီလိုလုပ်နေတာကို ဆရာမ ဆရာမတွေ သိဖို့ မဆိုထားနှင့်။ ငါ့နားက သူငယ်ချင်းတွေပင် ရိပ်မိပုံ မရ။ ငါလည်း အခြား ကျောင်းသားတွေလိုဘဲ ကစားချိန်ကစား စာသင်ချိန်သင် ပျော်ပါးချိန် ပျော်ပါးနဲ့ နေတာလည်း ပါတာပေါ့။ အဓိကကတော့ ငါတို့ခေတ်က မြေအောက် တော်လှန်ရေးသမားတယောက် ကျင့်သုံးရတဲ့ မူက “ညောင်ပိုင်မကျင့် ကြောင်ပိုင်ကျင့်” ဆိုတာပါဘဲ။

ဒီစကားက ရက္ခိုင်ပညာရှိ အမတ်ကြီး မဟာပညာကျော်ရဲ့ လျှောက်ထုံးမှာ ပါတယ်လို့ လူကြီးတွေ ပြောတာ ကြားဖူးတယ်။ ဗမာစကားနဲ့ အသံလှယ်ရင်တော့ “ညောင်လိုမကျင့် ကြောင်လိုကျင့်” ပေါ့။ ကြောင်တွေဟာ မလိုအပ်ရင် သူတို့ လက်သည်းကို ဝှက်ထားတတ်ကြတယ် မဟုတ်လား။

အဲဒီ အချိန်တုန်းက ငါလုပ်ခဲ့တာတွေ ပြန်ပြောရရင် စစ်တွေစျေးက စစ်အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းတွေကို ဝယ်ယူ စုဆောင်းပြီး ရွာမပြင်ရွာသို့ ပို့ပေးရတယ်။ တခါတလေဆို လက်ပစ်ဗုံးနဲ့ ကျည်ဆံတွေကို ရွှေ့ပြောင်းပေးရတတ်တယ်။ မြို့ပေါ်က လူကြီးတွေဆီသို့ စာပို့ခြင်း။ အမျိုးသား ရန်ပုံငွေ ထည့်ဝင်တွေဆီ သွားရောက်ပြီး ပိုက်ဆံကောက်ရတာတွေ။

စစ်တွေမှာ ငါဟာ ကြောင်လက်သည်းဝှက်ပေမဲ့ ရွာမပြင်ရွာမှာတော့ ငါတို့ဟာ ကြောင်လိုမကျင့်တော့ဘဲ ညောင်လိုကျင့်ကြတယ်။ ညောင်လိုကျင့်ဆိုတာ ညောင်ပင်ဟာ အသီးအရွက် ဝေဆာပြီး ကျေးငှက်သာရကာများနဲ့ စည်ကားနေတတ်တယ် မဟုတ်လား။

အဲဒီတုန်းက ရွာမပြင်တို့ သရက်တပင်ရွာတို့ ဆိုတာက အနက်ရောင်နယ်မြေတွေလေ။ ဒီရွာတွေမှာက သူပုန်တွေ ပြောက်ကျားတွေ တော်လှန်ရေးသမားတွေ စိုးမိုးတဲ့ နယ်မြေမို့ စစ်တွေသား ငါဟာ ကျောက်တော်မြိုနယ်ထဲက ရွာမပြင်ကို မကြာမကြာ သွားဖြစ်တယ်လေ။ ဒီလိုသွားရင်းနဲ့ အသိမိတ်ဆွေ လုပ်ဖေါ် ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ ရင်းနှီးမှု ယုံကြည်မှုများ ရရှိလာတာနဲ့အမျှ မြေအောက်လုပ်ငန်းကို တက်တက်ကြွကြွဖြင့် အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်။

ရွာမပြင်သားတွေဖြစ်တဲ့ မောင်ညွန့်အေး၊ စံအေးကျော်၊ ကိုအောင်သိန်းရွှေ။ စိုက်ပျိုးရေးကျောင်းတက်နေတဲ့ ကိုဘသောင်းတို့နဲ့ အခြားလူငယ်တချို့ဟာ ငါနဲ့ ရင်းရင်းနှီးနှီး ချစ်ချစ်ခင်ခင်နဲ့ စားအတူ သွားအတူ နေခဲ့ကြတယ်။

ငါဟာ မြေအောက်လှုပ်ရှားမှုအပြင် စည်းရုံးရေးအနေနဲ့ လုပ်ပေးခဲ့တာလည်း ရှိတယ်။ ငါက ကရာတေး အမာခံအဆင့် သင်ကြားတတ်မြောက်ပြီးထားသူ ဖြစ်တာကြောင့် လူငယ်တွေက ငါ့ကို သင်ခိုင်းလို့ ရွာမပြင်ရွာက လူငယ်တချို့ကို သင်ပေးခဲ့ဖူးတယ်။

အလားတူ ကိုစောထွန်းဟာ ဘောလီဘောဘော်လုံးကစားတဲ့ နေရာမှာ သိပ်တော်တယ်။ ကိုသန်းထွန်းလည်း ဘောလုံးကန်တာ သိပ်ကောင်းတယ်။ သူတို့ဟာ ရွာက လူငယ်တွေနဲ့ အတူတူ ကစားတယ်။ သူတို့ ကစားနေချိန် အစိုးရဘက်ကလူက ဒီထဲမှာ စောထွန်း ဘယ်သူလဲ။ သန်းထွန်း ဘယ်သူလဲလို့ လာမေးရင်တောင် ဘယ်သူကမှ မပြဘူး။ ပြောချင်တာက ပြောက်ကျားတွေ ဘယ်လောက် နယ်မြေစိုးမိုးထားသလဲ ဆိုတာ.. ပေါ့။ ပြီးတော့ ကိုသိန်းတန်က အဆိုအတီး ကောင်းတယ်။ သူက မယ်ဒလင်လက်သံ ကောင်းတယ်။

ဒီလို ကျောင်းကတဘက် တော်လှန်ရေးကတဘက်နဲ့ ငါဟာ ရှစ်တန်းစာမေးပွဲဖြေပြီးနောက်မှာ လက်နက်ကိုင် တော်လှန်ရေးမှာ ကိုယ်တိုင်ပါဝင်ဖို့ တောထဲကို အပြီးပိုင် သွားလိုစိတ်က သိပ်ကို ပြင်းပြလာတယ်။ ဒါကြောင့် အကို မောင်ထွန်းအောင်ကို ဖွင့်ပြောပြီး ၁၉၇၈ ခုနှစ် ဧပြီလဆန်းမှာ ကိုသန်းထွန်းနဲအတူ တောထဲသို့ လိုက်သွားခဲ့တယ်။

ရခိုင် လွတ်လပ်ရေး တပ်မတော် စခန်းဟာ ကျောက်တော်မြိုနယ် ရမ်းချောင်းဆိုတဲ့ နေရာမှာ ရှိတယ်။ နာမည်က ရမ်းချောင်းဆိုပေမဲ့ တကယ်တော့ တောင်တလုံးသာ ဖြစ်တယ်။ အဲဒီမှာ စီးဆင်းနေတဲ့ ချောင်းကို ရမ်းချောင်းလို့ ခေါ်ပြီး အနားကတောင်ကိုတော့ ရမ်းချောင်းတောင်လို့ ခေါ်တယ်လေ။ အဲဒီနေရာကို ကျောက်တော်မြို့နယ်က မဟာမုနိဘုရားအနားက ဖြတ်သန်းသွားရတယ်။

ရမ်းချောင်းမှာ နေစဉ်အတွင်း တွေ့ရတာက တော်လှန်ရေးသမားတွေဟာ အရပ်ဝတ်နဲ့ နေကြတာ များတယ်။

ငါ အဲဒီမှာရှိနေစဉ်အတွင်းမှာတော့ ဘာစစ်သင်တန်းလည်း မရှိဘူး။ အချိန်နဲ့ အခြေအနေပေါ်  မူတည်ပြီး သေနတ်ကိုင်တွယ်ပုံ ချိန် ဖြုတ်ချွတ် မီးကျောင်းတွား စတဲ့ အခြေခံ သဘောတရားတွေကို သင်းကြားပြသ ပေးတာလောက်ဘဲ ရှိတယ်။ အမျိုးသားလွတ်မြောက်ရေးအတွက် နိုင်ငံရေး တော်လှန်ရေး သဘောတရားတွေကို ရေနွေးကြမ်းသောက်ရင်း ပြောပြတာတွေကို နားထောင်ခဲ့ရတယ်။ တောထဲမှာ တပတ် ဆယ်ရက်လောက် အကြာမှာ ကိုသန်းထွန်းက

“မင်းကို ဆရာတော်က ကျောင်းကိုလာဖို့ ဆရာတော် မှာလိုက်တယ်။ မင်းသွားလိုက်”

လို့ ပြောတာနဲ့

“ဟုတ်ကဲ့ အကို”

ဟု ဆိုကာ ငါ ရွာမပြင်ရွာကို ကိုသန်းထွန်းနဲ့အတူ ပြန်လာခဲ့တယ်။

ရွာကို ရောက်ပြီး မကြာခင် ငါ ဘုန်းကြီးကျောင်းကို သွားလိုက်တယ်။ ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ အဖေနဲ့အမေကို တွေ့လိုက်ရလို့ ငါ အံ့ဩသွားတယ်။ အမေက ငါတို့ မဟာမုနိဘုရားဖူးရင်း ဥပုသ်စောင့်ဖို့ လာကြတာလို့ ပြောတယ်။

ဆရာတော်လည်း အဖေအမေတို့ကို လိုလေသေးမရှိ ကျွေးမွေးကာ ဂရုစိုက်ပေးတယ်။ အဲဒီကတည်းကနေ ဆရာတော်နဲ့ အဖေအမေတို့ဟာ တကာအရင်း ဆရာအရင်းအဖြစ် ဆရာတော် ပျံလွန်ချိန်ထိ မိသားစုရင်းချာသဖွယ် နှစ်ရှည်လများ ရှိနေခဲ့ကြတယ်။

နောက်မှ သိရတာက အမေအဖေ လိုက်လာတဲ့ အကြောင်းရင်းက ငါက အသက်ငယ်သေးတာမို့ တောထဲသွားပြီး စစ်သားအဖြစ် ပါဝင်ခြင်းကို စိတ်မချနိုင်ဖြစ်လို့ လိုက်လာခြင်း ဖြစ်တယ်တဲ့။

အမေအဖေ ပြန်သွားပြီးနောက် တောထဲကို ပြန်သွားလိုက် ရွာမပြင် ပြန်လာလိုက်ဖြင့် ရှိနေစဉ် ရှစ်တန်းစာမေးပွဲ အောင်တယ်လို့ သိရတဲ့အခါ အကိုမောင်ထွန်းအောင်က

“ငါ့ညီ။ မင်းကတော့ AIO တပ်ဖွဲ့ ဝင်တယောက် ဖြစ်တဲ့အတွက် တာဝန်ရှိတဲ့ အရာရှိက တာဝန်ပေးတာကို လိုက်နာရတယ်။ ငြင်းပယ်ခွင့်မရှိ”

ဟု ပြောပြီး

“ငါတို့မှာ မြို့ပေါ် UGတွေ လိုအပ်နေသေးတယ်။ အဲဒါကြောင့် မင်းကို မြို့ပေါ်မှာ UG တာဝန် ထမ်းဆောင်ရင်းနဲ့ ကျောင်းဆက်နေဖို့ တာဝန်ပေးတယ်”

လို့ ညွှန်ကြားလိုက်တယ်။

ငါ စစ်တွေကို မပြန်ဖြစ်သေးခင် တောထဲကို ထပ်သွားရတယ်။ အရေးကြီးတဲ့ အစည်းအဝေးတခု ရှိလို့။ ငါဟာ အဲဒီ အစည်းအဝေးပြီးတာနဲ့ အရေးကြီးတဲ့ စာတစောင်ကို ယူပြီး မြို့ကို ချက်ချင်းပြန်တက်လာရမယ်လို့ အထက်က မှာထားတယ်။

ဒီအစည်းအဝေးဟာ စစ်ဆင်ရေး အစီအစဉ်တခုကို အသေးစိပ် ရေးဆွဲကြတာလို့ သိထားရတယ်။ သိပ်ကို အရေးကြီးတဲ့ အစည်းအဝေးပေါ့။ ငါလည်း ကြီးလေးတဲ့ တာဝန်ကို ဆောင်ရွက်ရတာမို့ များစွာ စိတ်လှုပ်ရှား မိတာတော့ အမှန်ဘဲ။

အစည်းအဝေး ပြီးတာနဲ့ အကို မောင်ထွန်းအောင်က

“ညီလေး ဒီစာကို ရွာမပြင်က UG ခေါင်းဆောင်ဆီ အမြန်ဆုံး ရောက်အောင် သွားပေး”

လို့ ပြောတယ်။

တောထဲက စခန်းမှာ နေရင်း ငါ့ကို အရမ်းခင်တဲ့ ငါနဲ့ ရွယ်တူ ခိုင်ဇော်မင်းဆိုတဲ့ ရဲဘော်ဟာ ငါ့အနားကို လာပြီး

“သူငယ်ချင်း။ မင်းက မြို့ကို ပြန်တော့မှာ ဆိုတော့ ငါ စိတ်မကောင်းဘူး။ ငါ့မှာ မင်းကို ပေးစရာ လက်ဆောင်ကလည်း ဘာမှ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မရှိဘူး။ ဒီတော့ ဟိုတလောက ငါဖမ်းထားတဲ့ ရစ်ငှက်ကလေး နှစ်ကောင်ရှိတယ် သူငယ်ချင်းကို လက်ဆောင်ပေးလိုက်မယ်”

လို့ ပြောပြီး ရစ်နှစ်ကောင်ကို ခြင်းတောင်းလေးတခုမှာ ထည့်ယူလာပြီး တောစပ်အနား ရောက်အောင်ထိ ငါ့ကို လိုက်ပို့ပေးတယ်။ ငါနဲ့ လမ်းခွဲပြီး နှုတ်ဆက်ချိန်မှာ သူဟာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး မျက်ရည် ဝဲနေလေရဲ့။

ငါလည်း ငါတယောက်တည်း မနက်အစောကြီး အာရုံတက်ချိန်လောက်မှာ တောစပ်ကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ ငါ့ဆီမှာ အလွန်အရေးကြီးတဲ့ စာတစောင်ပါလာတာမို့ အရာရာကို သတိကြီးကြီးထားပြီး ပြန်ခဲ့တယ်။ ရွာမပြင်ကို ရောက်တော့ ပါလာတဲ့ စာကို UG ခေါင်းဆောင်ကို ပေးတယ်။

သူဟာ ငါပေးတဲ့စာကို ဖတ်ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ငါ့ကို ထမင်း မြန်မြန် စားခိုင်းတယ်။ ပြီးတော့ သူဟာ ရွာက အမာခံ တပ်သားတယောက်ကို ခေါ်ပြီး ငါ့ကို ကုတို့ဆိပ်ကို အမြန်ဆုံး ရောက်အောင် ပို့ခိုင်းတယ်။ ငါဟာ သူနဲ့အတူ ရွာမပြင်ကနေ လယ်ကွင်းတွေကို ဖြတ်ပြီး လမ်းမတော်ကမ်းနား ကုတို့ဆိပ် ရှိတဲ့ ကျောက်တော်တောင် ခြေရင်းထိ ခြေလျှင် လျှောက်လာခဲ့ကြတယ်။

သူဟာ ငါ့ကို ကျောက်တော်ဘက်ကမ်းကို ကူးမဲ့ သမ္ဗာန် လောင်းလှေပေါ်ကို တင်ပေးပြီး ချက်ချင်း သူ လှည့်ပြန်သွားတယ်။ ငါလည်း ကျောက်တော်ဆိပ်ကမ်းကို ရောက်တာနဲ့ ရွှေဇင်ယော်သင်္ဘောက အသိ သင်္ဘောသား ဆီကို တန်းသွားပြီး

“ငါ ဒီည သင်္ဘောပေါ်မှာ အိပ်မယ်။ မနက်ဖန်မှ စစ်တွေကို ဆက်လိုက်သွားမယ်”

လို ပြောပြတော့ သူက

“ရတယ် ညီလေး”

တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်ဖြေတယ်။

ပြီးတော့ သူဟာ သင်္ဘောသားတွေ အိပ်တဲ့ အိပ်ကုတင်တလုံးမှာ ငါ့ကို နေရာချပေးတယ်။ ငါလည်း မောမောနဲ့ တရေး အိပ်လိုက်တယ်။ နိုးလာတော့ တောထဲကပါလာတဲ့ ရစ်ကလေးနှစ်ကောင်မှာ တကောင်က သေနေပြီ။ ငါလည်း ကြက်သေလေးကို စိတ်မကောင်းစွာနဲ့ ကိုင်ကြည့်ပြီး သင်္ဘောပေါ်ကနေ ရေထဲသို့ မျှောချလိုက်တယ်။ ကျန်နေတဲ့ ရစ်ကလေးကို အစာနည်းနည်း ရေနည်းနည်း ပေးထားလိုက်တယ်။

ညခုနစ်နာရီလောက်မှာတော့ ငါဟာ ကုန်းပေါ်ကို တက်သွားပြီး သင်္ဘောဆိပ်အနီးက ထမင်းဆိုင်မှာ ညစာ သွားစားတယ်။ ရှစ်နာရီခွဲလောက်မှာ သင်္ဘောပေါ် ပြန်တက်လာခဲ့တယ်။ သင်္ဘောဝမ်းခေါင်းထဲဆင်းဖို့ အဖုံးတံခါးကို ဖွင့်လိုက်တော့ အသံတွေ ဆူဆူညံညံနဲ့ ကြားရတယ်။ ကြားရတဲ့ အသံတွေက “ကိုး” “ခြောက်” “ဘူ” လို့ အော်ကာ ဖဲဝိုင်းက လာတာ။ ဖဲဝိုင်းကို တချက် ချောင်းကြည့်တော့ ငါ့အသိတယောက် ဒိုင်ကိုင်နေတာကို တွေ့တော့ သူနိုင်ပါစေလို့ စိတ်ထဲက ဆုတောင်းပေးလိုက်တယ်။

ငါလည်း အိပ်ရာပေါ်ကိုတက်ပြီး မှေးနေလိုက်တယ်။ အနားက ဖဲဝိုင်းက အသံတွေကြောင့် အိပ်မရသလို AIO ရဲ့ စစ်ဆင်ရေး အစီအစဉ်တခု စဖို့ အချိန်ကလည်း နီးကပ်နေတာကြောင့်လည်း အိပ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်။

ဒီစစ်ဆင်ရေးအတွက် လုပ်ကြတဲ့ အစည်းအဝေးကို ငါ တက်ခွင့်မရပေမဲ့ ငါသိသလောက် ပြန်ပြောပြရင်… ဒီတိုက်ပွဲအတွက် ဗိုလ်ကြီးမောင်ထွန်းအောင် ဗိုလ်မောင်သာဖြူ အပါဝင် (၁၀) ဦးခန့် ဟာ ရမ်းချောင်းထဲ တောတွင်းတနေရာမှာ အစည်းအဝေး လုပ်ကြတယ်။ ဒေါင်းတောင်ယိုး (ခ) စံပြရွာဆိုတာ မဆလအစိုးရက သူပုန်ကို ထောက်ခံတဲ့ရွာနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ တနည်းပြောရရင် သူပုန်ထောက်ခံသူတွေ အားပျော့လာအောင် နှိမ်နင်းလို့ရအောင် အခြေခံခိုင်အောင် ရွာသစ်တည်ပေးခြင်းပါဘဲ။ အဲဒီအချိန်က ရွာမပြင်။ သရက်တပင် စတဲ့ ရွာတွေဟာ အနက်ရောင်နယ်မြေ သို့မဟုတ် သူပုန်နယ်မြေအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားတဲ့ရတဲ့ ရွာတွေ။

ဒေါင်းတောင်ယိုး စံပြရွာမှာ လာနေတဲ့ အိမ်ထောင်စုတွေကို မဆလအစိုးရက မြေချပေးတယ်။ ချပေးတဲ့ လယ်ယာမြေတွေဟာ ရွာမပြင်၊ သရက်တပင် စတဲ့ အနီးအနားက ရွာသားတွေ လုပ်ကိုင်စားသောက်နေတဲ့ လယ်ယာမြေတွေက ဖဲ့ထုတ်ပြီး ချပေးတာ။ ဒါ့ကြောင့် သူပုန်ထောက်ခံတဲ့ရွာတွေက လယ်သမားတွေ နစ်နာကြတယ်။ အဲဒါကြောင့် ရွာမပြင်ရွာသားတွေက AIO ကို တိုင်ကြတယ်။ ငါတို့ဟာ AIO ကို အခွန်ဆောင်ရတယ်။ ဒါကြောင့် မဆလ အစိုးရကလည်း လယ်မြေတွေသိမ်းကာ စံပြရွာသားတွေကို ချပေးတာကို ခံရတဲ့အတွက် AIO အနေနဲ့ တားဆီးပေးပါလို့ တိုင်ကြားကြတာ ဖြစ်တယ်။

အဲဒီအတွက် ဒေါင်းတောင်ယိုး စံပြရွာက လူကြီးတချို့ကို AIO က ခေါ်ပြီး ပြောတယ်။ ရွာကနေ ထွက်သွားဖို့။ အိမ်တဆောင်တိုးတိုင်း အိမ်တဆောင်စာ မိသားစု လုပ်ကိုင်ဖို့ လယ်မြေတွေကို ဒေသခံ လယ်ပိုင်ရှင်တွေက ဖဲ့ထုတ်ပေးနေတာကို ရပ်တန်းက ရပ်ဖို့။ ပြီးတော့ အဲဒီ နေရာအနီးကနေ တော်လှန်ရေးအဖွဲ့ဝင်တွေ သွားလာနေကျ လမ်းလည်း ဖြစ်တာကြောင့် ရွာကနေ ဘယ်အချိန် နောက်ဆုံးထားပြီး ထွက်ပေးကြဖို့ AIOက အမိန့်ထုတ်တယ်။

ရဲစခန်းကိုလည်း စာပို့တယ်။ အဲဒီလို သုံးကြိမ်တိတိ အမိန့်ထုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ လက်မခံဘူး။ မလိုက်နာဘူး။ အဲဒါကြောင့် AIO တာဝန်ရှိသူတွေက ဒီရွာမှာ အခြေချထားတဲ့ ရဲစခန်းကို ဝင်စီးပြီး ဖယ်ရှားပစ်ဖို့။ စစ်ဆင်ရေး အစီအစဉ်ကို ရေးဆွဲကြတာ။

သတ်မှတ်ချိန်ကို စောင့်နေတုန်း ည ၁၂ နာရီထိုးတာနဲ့ တဝုန်းဝုန်း တစ်ဒိုင်းဒိုင်းနဲ့ အသံတွေ ထွက်ပေါ်လာတော့ ဖဲဝိုင်းလည်း သိမ်းလိုက်ကြတယ်။ ဖဲကစားနေကြတဲ့သူတွေနဲ့အတူ ရောပြီး ငါလည်း သင်္ဘာဝမ်းခေါင်းထဲကနေ သင်္ဘာအပေါ်ပိုင်းကို ပြေးတက်သွားကြတယ်။

သင်္ဘောအပေါ်ပိုင်းကို ရောက်တော့ ကောင်းကင်မှာ မီးရောင်တွေ တက်လာပြီး ပေါက်ကွဲသံတွေ မီးခိုးတွေကို ကြည့်နေတုန်း မိနစ် ၂၀ လောက်အကြာမှာ လောင်းတွေ သမ္ဗာန်တွေနဲ့ လူတွေ ကူးလာကြတာကို တွေ့ရတယ်။ အော်သံတွေကိုလည်း ကြားနေရတယ်။ နောက် သိလိုက်ရတာက ဒေါင်းတောင်ယိုး ရဲစခန်းကို ပြောက်ကျားတွေ လာတိုက်လို့ ဒဏ်ရာရတဲ့ လူနာတွေကို လာပို့တာလို့ သိရတယ်။

ငါလည်း မသိသလိုနဲ့ ခပ်တည်တည်ပဲ သင်္ဘောဝမ်းထဲကို ဆင်းလာပြီး အိပ်ရာပေါ်တက်ခါနီး တောထဲကပါလာတဲ့ ရစ်ကလေးကို သတိရပြီး ချောင်းကြည့်လိုက်တော့ သူက သေနေပြီ။ ဒါကြောင့် ချက်ချင်း ရစ်ကလေးတွကို ထည့်လာတဲ့ ခြင်းတောင်းရော ရစ်သေကိုရော မြစ်ထဲကို ပစ်ချလိုက်တယ်။ တောထဲက ပါလာတဲ့ သဲလွန်စ ဘာတခုမှ မကျန်အောင် သေချာစစ်ဆေးပြီး အိပ်ရာမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး မှေးနေလိုက်တယ်။ ရဲစခန်းကို သိမ်းနိုင်လိုက်လား ဘယ်လိုတွေ ဆက်ဖြစ်လာနိုင်လဲလို့ အတွေးနယ်ချဲ့ရင်းနဲ့ တရေးမှ မအိပ်လိုက်ရပဲ မိုးစင်စင် လင်းသွားတယ်။

ဒီစစ်ဆင်ရေးမှာ ငါဟာ ကိုယ်တိုင် လက်နက်ကိုင်ပြီး မတိုက်လိုက်ရပေမဲ့ ဒီပွဲအတွက် အရေးကြီးတဲ့ စာကို ယူပေးတဲ့ ဆက်သားတယောက်အဖြစ် အောင်မြင်စွာ ပါဝင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ငါ့ဘဝမှာ ပထမဆုံး အာဏာရှင် မဆလကို တိုက်ခိုက်ရာမှာ ပါဝင်ခဲ့တဲ့ စစ်ဆင်ရေးမို့ တသက်တာအတွက် အမှတ်တရ ဂုဏ်ယူမိတာ အမှန်ပါဘဲ။